ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Φορολογική μεταρρύθμιση

Οι μεγάλες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές επιλογές που θα κρίνουν το
ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας φαίνεται ότι θα εκδηλωθούν ταυτόχρονα μέσα στο
επόμενο έτος. Αρχίζοντας από την πολυπόθητη ένταξη στην ΟΝΕ, που η κυβέρνηση
έχει αναγάγει σε πρωταρχικό στόχο της πολιτικής της και η οποία θα κριθεί
τελικά από τους δείκτες του 1999, μέσα στο επόμενο έτος επίσης πρέπει να γίνει
διάλογος και να ληφθούν αποφάσεις για δύο μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Πρόκειται
για τις μεταρρυθμίσεις του ασφαλιστικού και του φορολογικού συστήματος.

Οπως αναφέρεται και στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού, η κυβέρνηση
σχεδιάζει τη μεταρρύθμιση του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων σε δύο φάσεις.
Ήδη, ύστερα από γόνιμο κοινωνικό διάλογο, έχει προετοιμάσει την πρώτη φάση που περιλαμβάνει:

­ Μέτρα περιορισμού της εισφοροδιαφυγής, με ριζική αναδιάρθρωση του
εισφοροελεγκτικού και φοροεισπρακτικού μηχανισμού.

­ Συγχωνεύσεις επικουρικών ταμείων.

­ Περιορισμό απασχόλησης των συνταξιούχων.

­ Και μερική απελευθέρωση της διαχείρισης των διαθεσίμων των Ταμείων.

Πρόκειται για το μίνι ασφαλιστικό νομοσχέδιο που θα συζητηθεί και θα ψηφισθεί
στη Βουλή μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου. Η δεύτερη φάση περιλαμβάνει βαθύτερες
τομές στη διάρθρωση του όλου συστήματος, με στόχο την εξασφάλιση της
μακροπρόθεσμης βιωσιμότητάς του και την προώθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Παρ’ ότι η κυβέρνηση δεν έχει ανοίξει τα χαρτιά της, είναι βέβαιο ότι η
αναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος είναι επείγουσα, αφού τα Ταμεία δεν
αντέχουν και δεν είναι μακριά ο χρόνος που θα έχουν πρόβλημα να πληρώσουν
συντάξεις και να καλύψουν τις ανάγκες ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

Στην εισηγητική έκθεση του εφετινού προϋπολογισμού περιλαμβάνονται για πρώτη
φορά στοιχεία για τους Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας που είναι
αποκαλυπτικά του αδιεξόδου στο οποίο οδηγείται το ασφαλιστικό μας σύστημα με
τα σημερινά δεδομένα. Συγκεκριμένα το έλλειμμα των Οργανισμών από 712,6 δισ.
δρχ. το 1995, ανέβηκε στα 801,6 το 1996, στα 991,6 το 1997 και στα 1.056,9 το
1998, αυξήθηκε δηλαδή με ταχείς ρυθμούς, παρά το γεγονός ότι οι συντάξεις
αναπροσαρμόσθηκαν με βραδύτερους ρυθμούς, γεγονός που αποδεικνύει ότι οι
δαπάνες για φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη είναι εκτός ελέγχου, χωρίς
αυτό να σημαίνει ότι οι συνθήκες παροχής τους έχουν βελτιωθεί.

Είναι γνωστό ότι στο τραπέζι του διαλόγου, που θα αρχίσει η κυβέρνηση με τα
συνδικάτα, υπάρχουν σκέψεις και προτάσεις που αναφέρονται κυρίως σε αύξηση των
ορίων ηλικίας και εισφορών.

Διερωτάται όμως κανείς αν, σήμερα, μπορούν τέτοιες προτάσεις να προχωρήσουν
όχι απλώς γιατί τα συνδικάτα θα είναι αδιαλλάκτως αντίθετα, αλλά και διότι
παρόμοιες σκληρές αλλαγές βρίσκονται σε πλήρη διάσταση με όσα γίνονται σήμερα
στην Ευρώπη.

Όταν ο νέος σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός της ισχυρότερης οικονομικά χώρας της
Ευρώπης, της Γερμανίας, κ. Γκέρχαρντ Σρέντερ προτείνει ο ίδιος ως μέτρο
αύξησης της απασχόλησης τη μείωση του ορίου συνταξιοδότησης των ασφαλισμένων
από 65 σε 60 χρόνια και οι πρωθυπουργοί της Γαλλίας και της Ιταλίας, κ.κ.
Λιονέλ Ζοσπέν και Μάσιμο Ντ’ Αλέμα, μιλάνε για καθιέρωση του 35ωρου σαν
εργάσιμου χρόνου την εβδομάδα, δεν μπορεί η Ελλάδα, που είναι η χώρα με το
χαμηλότερο ποσοστό κοινωνικών δαπανών στην Ευρώπη, να βαδίσει προς τα πίσω.

Προς τα εμπρός επίσης πρέπει να βαδίσει και η δεύτερη μεταρρύθμιση που
ετοιμάζει η κυβέρνηση, δηλαδή η φορολογική. Η παραδοσιακή δημοσιονομική
πολιτική, που στήριζε τους προϋπολογισμούς στην υπερφορολόγηση πολιτών και
επιχειρήσεων, είναι πλέον πεπερασμένη, όπως αποδεικνύει και ο προϋπολογισμός
του 1999 που είναι ο πρώτος που δεν επιβάλλει νέους φόρους. Η μείωση της
φορολογικής επιβάρυνσης λοιπόν θα είναι η καρδιά της μεταρρύθμισης, μία μείωση
που είναι επιβεβλημένη όχι μόνο για κοινωνικούς αλλά και αναπτυξιακούς λόγους.