ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η Άννα, το φεγγάρι κι ο μάγος

­ Κοίτα, μαμά. Φεγγαράκι!

­ Ναι, μωρό μου, δεν είναι όμορφο;

­ Τι φοράει;

­ Το φεγγαράκι, Αννούλι, δεν φοράει ρούχα, δεν είναι άνθρωπος, είναι μια
μεγάλη μπάλα στον ουρανό…

­ Μπάλα; Μου δώσεις, μαμά. Παίξω με φεγγαράκι!

­ Αχ, μωρό μου, η μαμά δεν μπορεί να σου δώσει το φεγγαράκι ­ μπορεί, όμως, να
το κοιτά μαζί σου ­ και να τραγουδάμε…

Ορίστε, λοιπόν, πριν καν συμπληρώσει τα δυο της χρόνια η κόρη μου έμαθε ότι
υπάρχουν όρια ­ και για τις διεκδικήσεις της και για την προσφορά του άλλου ­
ότι «ο ουρανός με τ’ άστρα» είναι μια ουτοπία που ούτε η παντοδύναμη μανούλα
δεν μπορεί να της χαρίσει…

Προς στιγμήν θυμήθηκα, συμπυκνωμένα σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, τα χρόνια
πίσω μου, φοβήθηκα πως και η Άννα θα περάσει αυτή την νομοτελειακή
αλληλοδιαδοχή των σταδίων, από την διεκδίκηση του απόλυτου στην απογοήτευση
και από την προσφορά του απόλυτου στον συμβιβασμό και τελικά στη μοναχικότητα
της γνώσης και της απουσίας…

Κι έπειτα… να, έπειτα σκέφθηκα ότι οι προβολές είναι επικίνδυνες, είναι
λάθος, το μωρό μου ­ ως πιο έξυπνο από μένα ­ μπορεί να φθάσει με ένα άλμα
εκεί που η μαμά της χρειάσθηκε είκοσι χρόνια ­ περίπου. Μπορεί να κατανοήσει ­
και να απολαύσει ­ πως το απόλυτο, η ουτοπία, είναι αυτό που φτιάχνουμε εμείς,
με το μυαλό μας και το βλέμμα μας, και κάποιοι άλλοι, με το δικό τους μυαλό
και το δικό τους βλέμμα.

Πως, εν ολίγοις, μπορεί να νιώθεις πως σου ‘χουν χαρίσει το φεγγαράκι ­ ή τον
ουρανό με τ’ άστρα ­ έτσι, επειδή…

… επειδή ο μάγος είχε κέφια και σου χαμογέλασε ­ ή άκουσες το χαμόγελο στη
φωνή του. Και πως μπορείς να δίνεις τον εαυτό σου ολόκληρο ­ και άνευ
επιφυλάξεων ­ επειδή…

… επειδή ο μάγος υπάρχει…