Είμαι ο πιο δυνατός

* Το παγκόσμιο ρεκόρ είναι για εμένα σαν χρυσό μετάλλιο, το ίδιο νιώθει και
ο κόσμος

* Με πόνεσε ξανά ο ώμος μου, φοβήθηκα. Όταν κρύωσα, ήταν σαν να μου
κάρφωνες μαχαίρι

* Εκείνη τη στιγμή 2 κιλά για εμάς είναι τόνοι. Όχι μόνο ως βάρος, αλλά και ψυχολογικά. Ακόμη και μισό κιλό παίζει σημαντικό ρόλο

ΣΤΟ ΜΑΚΡΙΝΟ Λάχτι της Φινλανδίας, ο εθνικός μας ύμνος ακούστηκε τρεις φορές
την τελευταία εβδομάδα, χάρη στα «χρυσά» παιδιά της «ντριμ τιμ» της άρσης
βαρών. Οι «Άτλαντες» του Χρήστου Ιακώβου έκαναν για μία ακόμη φορά την πατρίδα
μας υπερήφανη και σήκωσαν στα χέρια τους ολόκληρη την Ελλάδα.

Ο Πύρρος Δήμας, ο άνθρωπος που είχε μπει στις καρδιές μας εδώ και τόσα χρόνια,
ήταν ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές, αφού την Παρασκευή κατέκτησε το
χρυσό μετάλλιο στα 85 κιλά στο σύνολο, ενώ έχασε λόγω βάρους το χρυσό στο
αρασέ (αν και σήκωσε περισσότερα κιλά από τον Βούλγαρο) και λόγω κριτών το
χρυσό στο ζετέ (του ακύρωσαν την προσπάθεια).

Ο Έλληνας παγκόσμιος πρωταθλητής και δις Ολυμπιονίκης, λέει:

«Δεν είχα άγχος από την άποψη αν θα πάω 100% καλά, αφού ένιωθα σίγουρος πως θα
είμαι μέσα στην πρώτη τριάδα. Όμως πάντα υπάρχει αγωνία, αφού δεν υπάρχουν
περιθώρια για λάθη. Ο χρόνος είναι ελάχιστος, είναι μία στιγμή που μπορούν να
συμβούν τα πάντα και η επιτυχία είναι πολύ κοντά στην αποτυχία. Όπως συνέβη
και σε εμένα στην πρώτη προσπάθεια, όταν παραπάτησα και έχασα τα κιλά. Ήταν
ένα λάθος που μου στοίχισε» λέει ο Πύρρος Δήμας που, αν και σήκωσε μισό κιλό
περισσότερο από τον Βούλγαρο Γκάνεφ (178 έναντι 177.5), πήρε μόνο το παγκόσμιο
ρεκόρ, αφού χρειαζόταν να βάλει 2.5 κιλά παραπάνω για να τον περάσει.
Ισοβάθμησε μαζί του (με 177.5 κιλά), αλλά λόγω σωματικού βάρους έχασε.

«Μπορεί να φαίνεται άδικο, αφού σηκώνεις περισσότερα και μένεις δεύτερος, όμως
έτσι είναι οι κανόνες του παιχνιδιού και δεν μπορούμε να τους αλλάξουμε. Θα
μπορούσα να βάλω και 180 κιλά για να πάω για το χρυσό στο αρασέ, όμως θα
ρίσκαρα να μείνω έξω από το παιχνίδι γενικότερα. Αν δεν είχα χάσει την πρώτη
προσπάθεια, τότε θα έβαζα με άλλη άνεση τα 180 κιλά, που πιστεύω ότι τα είχα.
Όμως συζητήσαμε με τον Χρήστο Ιακώβου και είπαμε να ακολουθήσουμε αυτή την
τακτική, που νομίζω ήταν σωστή».

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΒΑΡΗ

Πόσο βαριά όμως μπορεί να είναι 1-2 κιλά παραπάνω, όταν συζητάμε για
178 κιλά;

«Εκείνη τη στιγμή 2 κιλά για εμάς είναι τόνοι. Όχι μόνο ως βάρος, αλλά και
ψυχολογικά, αφού και το μισό κιλό μπορεί να παίξει τον ρόλο του. Για
παράδειγμα, αν είχα μισό κιλό λιγότερο στην πρώτη προσπάθεια που έχασα, ίσως
τα σήκωνα. Παλιά, στους αγώνες που έπαιρνα μέρος δεν ήξερα τα κιλά που σήκωνα
και αυτό ήταν πολύ καλό και με βοηθούσε. Όμως, πλέον δεν μπορείς να μην
παρακολουθείς τα κιλά σου, αφού βλέπεις και στον πίνακα τι γίνεται».

Όσο για το αν βλέπει τους αντιπάλους του;

«Στη Φινλανδία τους βλέπαμε, αφού υπήρχε οθόνη εκεί που περιμέναμε. Όμως ξέρω,
χωρίς να είμαι υπερόπτης, πως είμαι ο πιο δυνατός, πως είμαι ο πρώτος. Για
αυτό και πρέπει να ασχολούμαι μόνο με τα δικά μου κιλά και όχι με τους άλλους.
Όταν παρακολουθείς και τους άλλους, άγχεσαι».

Τι έγινε όμως στο ζετέ που ακυρώθηκε στα 212.5, βάρος που του έδινε το χρυσό
και σε αυτή την κατηγορία;

«Για εμένα η προσπάθεια ήταν έγκυρη. Το είδα και στο βίντεο μετά και ήταν
εγκυρότατη. Αν και στα 210 είχα ακούσει ένα κρακ στον ώμο και με είχε
τραβήξει, στα 212.5 μπορούσα να κρατήσω τα κιλά για ώρες μέχρι να βγω έγκυρος.
Όταν είδα τον έναν διαιτητή να μου κάνει νόημα και το φως να ανάβει, άφησα τα
κιλά για να μην επιβαρύνω τον ώμο μου. Οι άλλοι δύο, όμως, που ήταν στα πλάγια
δεν είχαν καλή οπτική γωνία και νόμισαν ότι δεν είχα σταθεροποιηθεί. Κρίμα, αν
και ουδείς αλάνθαστος, οπότε τους συγχωρώ. Θεωρώ αυτή την προσπάθεια
επιτυχημένη. Το σημαντικό είναι, πάντως, ότι ακούστηκε ο δικός μας εθνικός
ύμνος και πως το σύνολο είναι αυτό που μετράει. Για εμένα μέτρησε η αγωνιστική
ψυχή και είμαι πολύ ευτυχισμένος που πήρα την πρώτη θέση», συνεχίζει ο
παγκόσμιος πρωταθλητής μας, που πέρασε μία δύσκολη περίοδο μέχρι να φτάσει στο Παγκόσμιο.

«Τον Ιούλιο έπαθα κολικό του νεφρού και έτσι σταμάτησα τις προπονήσεις και
ξεκίνησα πάλι τον Αύγουστο. Έφτασα στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 94 κιλά, αφού ο
Χρήστος Ιακώβου δεν ήθελε να χάσουμε από τότε κιλά και σήκωσα 165.200. Αυτό
ουσιαστικά ήταν το όριο πρόκρισης για εμένα προκειμένου να πάω στο Παγκόσμιο.
Είχα πει στον εαυτό μου πως αν δεν σήκωνα αυτό το βάρος, δεν θα πήγαινα στη Φινλανδία».

ΟΤΑΝ ΑΔΥΝΑΤΙΣΕ

Τελικά αδυνάτισε και πήρε μέρος με τα γνωστά αποτελέσματα, αλλά είχε και πάλι
ένα πρόβλημα με τον ώμο του: «Ήταν από τους πιο δύσκολους αγώνες, αφού πλέον
οι κατηγορίες από 10 έγιναν οκτώ και στη δική μου, στα 85 κιλά, ήρθαν αθλητές
και από τα 76 και από τα 90, με αποτέλεσμα ο συναγωνισμός να είναι πολύ
μεγάλος. Άντεξα στην ψυχολογική πίεση που είναι μεγάλη σε τέτοιες περιπτώσεις,
αφού είχα ψυχραιμία και ηρεμία και τα κατάφερα. Για εμένα και το παγκόσμιο
ρεκόρ είναι ουσιαστικά χρυσό μετάλλιο και το ίδιο πιστεύω να νιώθει και ο
κόσμος», υπογραμμίζει ο Πύρρος Δήμας που είχε περάσει και παλαιότερα
προβλήματα τραυματισμών.

«Μετά το 1992 είχα πρόβλημα και στον ώμο και το 1994 στον μηνίσκο, όπου έκανα
αρθροσκόπηση. Το 1995 ξαναγωνίστηκα χωρίς προβλήματα και από τα 202.5 που
είχα, έφτασα στα 211 και στην Ατλάντα στα 213. Τώρα ο ώμος μου με πόνεσε και
πάλι πολύ αν και υπήρχε και… γλυκός πόνος μετά τον αγώνα, όταν υπέγραφα
αυτόγραφα και έσφιγγα τα χέρια των συμπατριωτών μου για τα συγχαρητήρια. Στο
ξενοδοχείο, όμως, μόλις κρύωσε ήταν σαν να μου βάζεις μαχαίρι και να το γυρνάς
μέσα. Με πόνεσε πάρα πολύ και το Σάββατο πήγα να βγάλω μια ακτινογραφία.
Ευτυχώς δεν είχε πειραχτεί το κόκαλο και την Τρίτη θα βγάλω στην Αθήνα πλέον
και μία μαγνητική για να δω σε τι κατάσταση είναι. Πάντως, είμαι αισιόδοξος
πως δεν θα είναι κάτι σοβαρό».

Φυσικά στο φινάλε δεν ξέχασε και τους ανθρώπους που στέκονται πάντα κοντά στο
άθλημα: «Ο Γιάννης Σγουρός μπορεί να είναι τώρα γγΑ, αλλά ποτέ δεν είχε λείψει
από κοντά μας και τότε που ήταν γενικός γραμματέας. Τον ευχαριστούμε όλοι
πολύ, όπως και τον υφυπουργό Αθλητισμού Ανδρέα Φούρα, αλλά και την Πολιτεία
που είναι πάντα κοντά μας».

«ΟΤΑΝ άφησα το γιο μου για να φύγουμε για την προετοιμασία πριν από δύο και
πλέον μήνες, τον είχα στην αγκαλιά μου, αφού δεν περπατούσε. Τώρα μου είπαν
πως έχει αρχίσει να τρέχει κιόλας και απλά προσπαθώ να τον φανταστώ στο μυαλό
μου πώς θα είναι, αφού έχω να τον δω δύο μήνες. Κάτι τέτοια πράγματα με τρελαίνουν».

Ο βενιαμίν της οικογενείας (ο μόλις 9 μηνών γιος του, που θα έχει το όνομα
Βίκτωρ) έχει αρχίσει πλέον να μπουσουλάει. Όσο για την μικρή Ελενίτσα (η κόρη
του), έχει ήδη φτάσει στα τρεισήμισι και δεν μπορεί να την ξεγελάσει.

«Όταν παίρνω τηλέφωνο από μακριά», μου λέει: «Δεν σου μιλάω, αν θέλεις να
έρθεις από την πόρτα να τα πούμε. Τα παιδιά είναι αυθόρμητα και λένε ο,τι
αισθάνονται, απλά εμένα με σκοτώνει αφού ήθελα να είμαι κοντά τους. Ξέρω όμως
πως αυτά τα δύο χρόνια μέχρι και την Ολυμπιάδα του Σίδνεϊ ο δρόμος θα είναι
μακρύς και δύσκολος και το μόνο που ζητώ είναι να με έχει ο Θεός καλά».

Πάντως τη γυναίκα του, την Αναστασία την είδε… φάντη-μπαστούνι μπροστά του
στο ξενοδοχείο στην Φινλανδία, αφού την πήγαν κρυφά εκεί ο Χρήστος Ιακώβου με
τον Γιάννη Σγουρό.

«Ήταν πολύ ευχάριστη έκπληξη για μένα και αξίζουν τέτοιες εκπλήξεις. Ευτυχώς
όμως που δεν μου το είχαν πει πριν από τον αγώνα γιατί το έχω γούρι να μην
είναι κανείς δικός μου στις εξέδρες την ώρα που αγωνίζομαι. Βλέπεις, όλοι οι
αθλητές είναι προληπτικοί και εμείς στην άρση βαρών είμαστε αρκετά. Να δω τι
θα κάνω του χρόνου που το παγκόσμιο είναι στην Αθήνα και εκεί θα είναι και ο
γιος μου με την κόρη μου. Δεν μπορώ να μην τους αφήσω να με δουν», λέει ο
«χρυσός» Πύρρος, που τουλάχιστον μπόρεσε να δει έστω για μιάμιση μέρα τη
γυναίκα του και να πάνε μία βόλτα στην όμορφη πόλη του Λάχτι. Όσο για την άρση
βαρών ο Πύρρος Δήμας είναι αισιόδοξος: «Θα συνεχίσουμε να τα δίνουμε όλα και
να προσπαθούμε όλα τα παιδιά να κάνουμε υπερήφανους τους συμπατριώτες μας. Το
μυστικό μας είναι πως είμαστε μια αγαπημένη οικογένεια και αν είχαμε και
κάποια προβλήματα είναι λογικό, αφού κάθε οικογένεια έχει. Όμως τα λύσαμε εκ
των έσω και τώρα δεν υπάρχουν».

Δεν θα μπορούσε βέβαια να μην πει κάτι και για τον… πατέρα του τον Χρήστο
Ιακώβου που σε κάθε αγώνα χάνει όπως λέει 10 χρόνια από τη ζωή του, ενώ
παραμονή του αγώνα είχε δει στο όνειρό του πως τρώει γλυκό ο Πύρρος και είχε
τρελαθεί αφού το θεωρούσε γρουσουζιά.

«Δεν μου το είπε για να μην με στενοχωρήσει, αλλά το συζητούσε με τον Γιάννη
τον Σγουρό. Ο Χρήστος είναι σαν πατέρας μας και ζει πραγματικά τους αγώνες. Σε
κάθε μεγάλη διοργάνωση φουσκώνει, πρήζεται και του ανεβαίνει η πίεση. Όμως
ξέρει πόσο τον αγαπάμε».

«ΤΟ ΝΑ τελειώσω την καριέρα μου στην πατρίδα μου το 2004, είναι ένα όνειρο
ζωής που δεν βγαίνει ούτε στιγμή από το μυαλό μου. Είναι το όνειρο που κάθε
αθλητής θα ήθελε να πραγματοποιηθεί, να φτάσει στο τέρμα αγωνιζόμενος μπροστά
στους δικούς του ανθρώπους».

Στη Φινλανδία έκανε τα νέα κατορθώματά του ο Πύρρος Δήμας, αλλά το μυαλό
του, όπως λέει, ποτέ δεν έχει ξεφύγει (έστω για λίγο) από την Ολυμπιάδα της
Αθήνας. Ο «χρυσός» παγκόσμιος πρωταθλητής μας μίλησε στην «ΟΜΑΔΑ» γι’ αυτό το
όνειρό της ζωής του, αλλά και για τις στιγμές που έζησε στη Φινλανδία, καθώς
και για το τι μέλλει γενέσθαι από εδώ και έπειτα.

«Το 2004 είναι τόσο μακριά και όμως είναι και τόσο κοντά. Με τον Χρήστο
Ιακώβου έχουμε συζητήσει όλα τα παιδιά και έχουμε πει πως πρέπει να γίνει ένας
σοβαρός προγραμματισμός γι’ αυτή τη διοργάνωση, που έχει για όλους μας
ιδιαίτερη σημασία», λέει ο Πύρρος, ο οποίος, όπως και η υπόλοιπη ομάδα, μπορεί
να προετοιμαστεί για την Ολυμπιάδα της Αθήνας κάνοντας… διακοπές.

ΣΤΟ ΝΑΟΥΡΟΥ

«Το 2001 υπάρχει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Ναούρου, ένα όμορφο νησάκι
κοντά στην Αυστραλία που προσφέρεται για διακοπές. Το λέω αυτό γιατί τα δύο
πρώτα χρόνια μετά το 2000 θα προετοιμαστούμε χωρίς να τα δίνουμε όλα σε
τέτοιους αγώνες. Πιο πολύ θα μετρούν οι προπονήσεις, έτσι ώστε να αποφύγουμε
πιθανούς τραυματισμούς», λέει ο Πύρρος Δήμας που το 2004 θα είναι 33 χρόνων
και ελπίζει να λάβει μέρος στην Ολυμπιάδα.

«Έστω και τιμής ένεκεν, θα ήθελα να λάβω μέρος σε αυτούς τους αγώνες. Το
μετάλλιο σε αυτή τη διοργάνωση δεν είναι το μόνο που μετράει, αφού πάνω από
όλα είναι η συμμετοχή ειδικά μπροστά στο κοινό σου».