Στην Αμερική το αυτοκίνητο δεν είναι «απαγορευμένο όνειρο»

ΤΗ ΜΕΙΩΣΗ της τιμής των αυτοκινήτων κατά 5% αποφάσισε, λέει, η ελληνική
κυβέρνηση. Όχι για να αγοράσουν οι Έλληνες καλύτερα και ασφαλέστερα αυτοκίνητα
και να ‘χουμε λιγότερους νεκρούς στους ελληνικούς δρόμους. Αλλά για να πιάσει
τους στόχους της… ΟΝΕ!

Και δεν μπορώ εδώ να μην αναφέρω τι ισχύει στην Αμερική, τόσο στον τομέα
του αυτοκινήτου όσο και στον τομέα της οδικής ασφάλειας.

Καταρχήν, για τους Αμερικανούς το αυτοκίνητο δεν είναι «απαγορευμένο
όνειρο» όπως για τους Έλληνες. Παραδείγματος χάριν, ένα δημοφιλές τζιπ με
κινητήρα 4.000 κυβικών εκατοστών και όλες τις τελευταίες προδιαγραφές
ασφαλείας δεν ξεπερνάει στην Αμερική τα 7,5 εκατομμύρια δραχμές αν είναι
αμερικανικό και τα 10 εκατομμύρια δραχμές αν είναι ευρωπαϊκό. (Στην Ελλάδα
κάνουν το καθένα τους όσο ένα διαμέρισμα και για να τα αγοράσεις πρέπει να
δηλώνεις εισόδημα δεκάδων εκατομμυρίων δραχμών κάθε χρόνο!).

Κατά δεύτερο λόγο, μόλις περάσουν τρία χρόνια (ή λήξει η εγγύηση των 36.000
μιλίων που δίνει η αντιπροσωπεία) η τιμή αυτού του αυτοκινήτου πέφτει
κατακόρυφα. Κάτι που δίνει τη δυνατότητα ακόμη και στον πολίτη με χαμηλό
εισόδημα να το αγοράσει, να βάλει μέσα την οικογένειά του και να πάει στον
προορισμό του με ασφάλεια.

Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες που ασχολούνται με τη
βελτίωση των συνθηκών ασφαλείας στους αμερικανικούς δρόμους (ναι, υπάρχουν και
τέτοιες υπηρεσίες στις ΗΠΑ!) προειδοποιούν ότι ένας οδηγός μικρού αυτοκινήτου
έχει 9 φορές μεγαλύτερες πιθανότητες να σκοτωθεί σε περίπτωση σύγκρουσης απ’
ό,τι οδηγός ενός μεγάλου σε μέγεθος αυτοκινήτου.

Και οι Αμερικανοί είναι απίστευτα σχολαστικοί στο θέμα της ασφάλειας. Όχι
μόνο οι προδιαγραφές τους για κάθε αυτοκίνητο που πουλιέται στην αμερικανική
αγορά είναι από τις υψηλότερες στον κόσμο (μεγαλύτεροι προφυλακτήρες, η μηχανή
του αυτοκινήτου δεν παίρνει μπροστά εάν ο οδηγός δεν πατάει τον συμπλέκτη
κ.λπ.), αλλά και οι αρχές κάνουν το παν ώστε να τηρούνται τα μέτρα ασφαλείας
(μεγάλα πρόστιμα εάν τα παιδιά δεν έχουν ειδικό κάθισμα στο αυτοκίνητο,
αυστηρή τήρηση των χαμηλών ορίων ταχύτητας κ.λπ.).

Ολα αυτά δείχνουν ότι το αμερικανικό κράτος έχει μία συγκεκριμένη πολιτική
(και όχι μόνο στον τομέα του αυτοκινήτου), στο επίκεντρο της οποίας ­ αντίθετα
από την Ελλάδα ­ είναι η καθημερινή ζωή του πολίτη και όχι τα έσοδα του
προϋπολογισμού ή κάποια άλλα μακροοικονομικά κριτήρια. Κι αυτό δεν είναι μόνο
θέμα οικονομικής ευρωστίας του κράτους, είναι, πάνω απ’ όλα, θέμα νοοτροπίας.