30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΟΘΩΝΙΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στο χωριό Καραβάδος της Κεφαλονιάς.

ΖΕΙ: Στην τσιμεντένια μεγαλούπολη.

ΑΚΟΥΕΙ: Κλασική και σύγχρονη μουσική.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ: Τους… δημοσιογράφους.

ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ: Πολλές φορές τον χρόνο στο αγαπημένο του νησί.

ΘΥΜΑΤΑΙ: Τη γλυκύτητα του χαρακτήρα του Γέρου της Δημοκρατίας.

Το «όχι» στον Τζόνσον, το «όχι» στους Αμερικανούς για την Κύπρο, θυμάται
περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο ο Ανδρέας Μοθωνιός για τον Γέρο της
Δημοκρατίας. Συνεργάτης του Γεωργίου Παπανδρέου για δεκαετίες, ο Ανδρέας
Μοθωνιός μιλάει για τον πολιτικό που θαύμαζε με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων
από τον θάνατό του. Και σημειώνει πως «η γλυκύτητα του Γέρου ήταν ανυπέρβλητη».

ΕΡ.: Δώσατε ντοκουμέντα από το αρχείο σας για την έκθεση;

ΑΠ.: Κυρίως μία επιστολή της 28ης Οκτωβρίου.

ΕΡ.: Τι είναι αυτή η επιστολή;

ΑΠ.: Επιστολή προς τον Ιωάννη Μεταξά, πατριωτικού περιεχομένου.

ΕΡ.: Δεν είναι γνωστή στον κόσμο…

ΑΠ.: Ναι, γιατί οι εφημερίδες τότε δημοσίευαν συνεχώς την επιστολή του Νίκου Ζαχαριάδη.

ΕΡ.: Πώς περιήλθε στα χέρια σας;

ΑΠ.: Από τον Νίκο Αργιάννη, που θαύμαζε τον Γέρο της Δημοκρατίας.

ΕΡ.: Δηλαδή, προήλθε από τα αρχεία της κυβέρνησης Μεταξά.

ΑΠ.: Πολύ αργότερα, ο Μανιαδάκης, υπουργός Ασφαλείας του δικτάτορα Μεταξά, που
έμενε στα Εξάρχεια, είπε στον Αργιάννη: «Εσύ που θαυμάζεις τον Γέρο, πάρε αυτή
την επιστολή».

ΕΡ.: Το αρχείο σας τι περιλαμβάνει;

ΑΠ.: Το αρχείο μου το έχω στην Κεφαλονιά. Περιλαμβάνει αλληλογραφία του Γέρου
της Δημοκρατίας, χειρόγραφα, ομιλίες του.

ΕΡ.: Ήσασταν για πολλά χρόνια συνεργάτης του Γ. Παπανδρέου…

ΑΠ.: Δεκαετίες, και θαυμαστής του.

ΕΡ.: Πότε πρωτογνωρίσατε τον Γέρο;

ΑΠ.: Τον Νοέμβριο του ’41.

ΕΡ.: Πώς;

ΑΠ.: Μόλις είχε έρθει από την εξορία. Τον είχαν στην Άνδρο.

ΕΡ.: Στην Κεφαλονιά ο Μεταξάς είχε τους ανθρώπους του…

ΑΠ.: Η δική μας οικογένεια ήταν όλοι βενιζελικοί.

ΕΡ.: Πότε ήρθατε στην Αθήνα;

ΑΠ.: Το 1936 και ήθελα να γνωρίσω τον Βενιζέλο, τον Παπανδρέου και τον Παλαμά.

ΕΡ.: Τελικώς;

ΑΠ.: Τότε, γνώρισα μόνον τον Παλαμά, γιατί ο Βενιζέλος είχε πεθάνει και ο
Παπανδρέου ήταν εξορία.

ΕΡ.: Και, τελικώς, πώς γνωριστήκατε;

ΑΠ.: Με τον φίλο μου τον Άρη Καχριμάνη γνωρίσαμε τον Σπύρο Βασιλά, ένα φίλο
του Παπανδρέου, σ’ ένα ταβερνάκι, στου Αποστόλη, στην Κυψέλη.

ΕΡ.: Κι έκλεισε το ραντεβού;

ΑΠ.: Ναι, τον επισκεφθήκαμε στο γραφείο του φίλου του δικηγόρου Αριστείδη
Σκληρού, μετέπειτα δημάρχου της Αθήνας, στην οδό Ζωοδόχου Πηγής.

ΕΡ.: Πώς σας φάνηκε;

ΑΠ.: Μας γοήτευσε αμέσως.

ΕΡ.: Τι σας έμεινε από τη συνάντηση;

ΑΠ.: Μας έκανε εντύπωση η φράση ­ σχετική τότε και με την κατοχή ­ για την
ήττα. «Η ήττα δεν είναι εξωτερικό γεγονός», μας είπε, «αλλά εσωτερικό, από
τότε που την αποδεχόμαστε».

ΕΡ.: Και μείνατε κοντά του;

ΑΠ.: Μας το ζήτησε.

ΕΡ.: Η τελευταία συνάντηση;

ΑΠ.: Δεν πρόλαβα.

ΕΡ.: Πώς έγινε αυτό;

ΑΠ.: Ήμουν εξορία στην Ίο και έμαθα από τον γιατρό του Γέρου ότι είναι βαριά.

ΕΡ.: Ζητήσατε να τον δείτε;

ΑΠ.: Η χούντα δεν με άφηνε. Και σκέφθηκα να στείλω ένα τηλεγράφημα στον Παπαδόπουλο.

ΕΡ.: Ανταποκρίθηκε;

ΑΠ.: Ναι, δέχθηκε τελικώς να φύγω από την Ίο…

ΕΡ.: Αλλά δεν προλάβατε…

ΑΠ.: Δυστυχώς δεν πρόλαβα. Ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε πεθάνει. Πρόλαβα όμως
την κηδεία του.

ΕΡ.: Τι σας έμεινε κυρίως στη μνήμη;

ΑΠ.: Το «όχι» στον Τζόνσον για την Κύπρο.

ΕΡ.: Ήσασταν μαζί του στην Αμερική.

ΑΠ.: Τα έζησα από τα μέσα. Και όταν είδα την «Ουάσιγκτον Ποστ» να το ‘χει
κάνει πρωτοσέλιδο ότι «ο Παπανδρέου νίκησε τον Τζόνσον», χάρηκα.

ΕΡ.: Εκείνος;

ΑΠ.: Όχι, γιατί ήξερε ότι οι μεγάλοι δεν συγχωρούν. Και μου το ‘πε, ότι δεν
ήξερε για πόσο καιρό θα είναι ακόμα πρωθυπουργός.

ΕΡ.: Επαληθεύθηκε…

ΑΠ.: Ναι, έγινε η αποστασία. Τον ρίξανε!

ΕΡ.: Τι ήταν για σας ο Γέρος της Δημοκρατίας;

ΑΠ.: Ο συγκλονιστικός πολιτικός που γεφύρωσε την αρχαία με τη σύγχρονη Ελλάδα.