Γ-ελλάς με τις τούμπες της

* ΣΤΗΝ ποδοσφαιρική Ελλάδα του 2000 υπάρχουν ακόμα παιχνίδια που δεν
τελειώνουν ποτέ. Τα παίρνει το ποτάμι της «λαϊκής» οργής για μια, πραγματική ή
επινοημένη, αδικία σε βάρος κάποιας ομάδας, που διαπράχθηκε πάνω στο παιχνίδι
αλλά που κάποιοι επιχειρούν να της δώσουν την κάθαρση πέρα από αυτό. Η λύση
των ποδοσφαιρικών διαφορών έξω από το γήπεδο είναι ο σιγουρότερος δρόμος για
την απαξίωση του αθλήματος.

* Όποιος έχει ποτέ αγωνισθεί έστω και μεταξύ φίλων γνωρίζει πόσο
οδυνηρή είναι, τη στιγμή της προσπάθειας και του ιδρώτα, η αίσθηση ότι
αδικείσαι, ότι δεν παίρνεις αυτό που σου ανήκει, όχι επειδή δεν αγωνίσθηκες ή
γιατί δεν σου αξίζει, αλλά γιατί κάποιος τρίτος, που μετέχει στο παιχνίδι
χωρίς να ζει την αγωνία του, δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να κάνει σωστά τη
δουλειά του. Ξέρει επίσης πόσο δυνατή είναι η περηφάνια όταν καταφέρεις να
ξεπεράσεις την αδικία ­ ακριβώς επειδή πρόκειται για παιχνίδι, στο οποίο οι
κανόνες περί δικαιοσύνης είναι διαφορετικοί.

* Το πιο δυσάρεστο με το προχθεσινό παιχνίδι της Τούμπας, που έφερε το
ελληνικό ποδόσφαιρο στα πέτρινα χρόνια των σπασμένων από τους «φιλάθλους»
δοκαριών και των μετακαλούμενων από το εξωτερικό διαιτητών, ήταν ακριβώς ότι
παρεκτράπηκε παρά το γεγονός ότι αυτοί που αισθάνονταν να αδικούνται έδειξαν
τη μεγαλύτερη αξιοπρέπεια και αυτοσυγκράτηση. Δεν ήταν οι παίκτες του ΠΑΟΚ που
πυροδότησαν το κλίμα τρομοκρατίας μετά τη φάση του ογδοηκοστού δεύτερου
λεπτού, αλλά το γενικό κλίμα που υπήρχε από την αρχή του παιχνιδιού και βρήκε
την ιδανική ευκαιρία να σαρώσει κάθε αναστολή.

* Δεν είναι καθόλου εύκολο να εκτιμήσουμε αντικειμενικά τις δύο
διαδοχικές φάσεις που οδήγησαν στη διακοπή του αγώνα, αλλά δεν έχει ίσως και
τόση σημασία ­ παρ’ όλο που για τους παίκτες αυτές είναι που καίνε. Δεν
υπάρχει αμφιβολία ότι ήταν οριακές και γι’ αυτόν το λόγο η κοινή λογική, που
οφείλει να αποτελεί βασικό εργαλείο κάθε διαιτητή, θα απαιτούσε ίσως οι
αποφάσεις να είναι πιο μοιρασμένες. Αυτό που πρέπει όμως κυρίως να μας
προβληματίσει είναι γιατί ξεκινάνε ακόμα παιχνίδια στο πρωτάθλημά μας με
τέτοιο φορτίο τοπικιστικής έντασης, φίμωσης της γνώμης (η αγωνία του
τηλεοπτικού σπίκερ σχεδόν έσπαζε το γυαλί), γενικής προκατάληψης και
περιφρόνησης στο αθλητικό στοιχείο.

* Στην ποδοσφαιρική Ελλάδα του 2000 η βελτίωση του αγωνιστικού επιπέδου
(το προχθεσινό παιχνίδι, ως παιχνίδι, ήταν υψηλών προδιαγραφών) και η ωρίμανση
της συμπεριφοράς των παικτών δεν αρκούν, όπως αποδείχθηκε, για να μετατρέψουν
το ποδόσφαιρο σε χαρά και διασκέδαση. Κακοπιστία και ανευθυνότητα μας κάνουν
να κλείνουμε τις τηλεοράσεις, να εγκαταλείπουμε τα γήπεδα και να ψάχνουμε
άλλους τρόπους να ξεδιψάσουμε την ανάγκη του ωραίου.