ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο γάμος και οι διαστροφές

Κάτι το Κοσσυφοπέδιο, κάτι οι δημοτικές εκλογές, το αποτέλεσμα είναι ότι δεν
δώσαμε τη δέουσα σημασία στο «Σύμφωνο Αλληλεγγύης». Και στην πρώτη ήττα του Ζοσπέν.

Ελεύθερη ένωση. «Κι αν πηγαίναμε να δούμε τον νομάρχη;» «Ω, Ρομπέρ, με κάνεις να ονειρεύομαι!» (του Πλαντύ, από τη «Μοντ»)

Η ΜΑΧΗ αυτή ήταν ­ επιτέλους ­ ιδεολογική, με αντίπαλα τα παλιά, γνωστά,
παραδοσιακά στρατόπεδα. Αριστερά εναντίον Δεξιάς. Η πρώτη, εκπληρώνοντας την
προεκλογική της υπόσχεση, υπέβαλε στο Κοινοβούλιο ένα σχέδιο νόμου που παρέχει
σε όλα τα ανύπαντρα ζευγάρια (ετεροφυλόφιλα και ομοφυλόφιλα) τα ίδια
φορολογικά, κοινωνικά και εργατικά δικαιώματα με εκείνα των παντρεμένων. Η
δεύτερη, υποστηρίζοντας ότι με την πρωτοβουλία αυτή «δολοφονείται ο γάμος και
νομιμοποιείται η διαστροφή (!)», χρησιμοποίησε όλα τα μέσα που είχε στη
διάθεσή της για να την πνίξει. Αδιαφορώντας για το γεγονός ότι η γαλλική
κοινωνία έχει ήδη κάνει την επιλογή της: 4,4 εκατομμύρια πολίτες διαφόρων
ηλικιών συζούν στο πλαίσιο μιας «ελεύθερης ένωσης» (union libre), ενώ το 39%
των γεννήσεων σημειώνονται εκτός γάμου.

Το Σύμφωνο Αλληλεγγύης (γνωστό ως PACS) δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί
ακριβώς επαναστατικό. Τα ζευγάρια θα πρέπει να μένουν μαζί τουλάχιστον δύο ή
τρία χρόνια, ανάλογα με την περίπτωση, για να διεκδικήσουν τα δικαιώματα των
παντρεμένων. Εάν ο ένας είναι ξένος, θα πρέπει να κλείσει ένα χρόνο συμβίωσης
προτού ζητήσει άδεια παραμονής. Οι ομοφυλόφιλοι δεν θα δικαιούνται να
υιοθετήσουν ένα παιδί. Παρά ταύτα, έγραφε την περασμένη εβδομάδα η «Μοντ», το
σχέδιο νόμου θέτει μερικά απλά ερωτήματα. Είναι έτοιμη η Γαλλία να αναγνωρίσει
νομικά την ελεύθερη συμβίωση; Είναι έτοιμη να νομιμοποιήσει κάτι που ηθικά
είναι ήδη αποδεκτό; Και, σε τελευταία ανάλυση, ποια είναι η αποστολή των
πολιτικών αν όχι να υπηρετούν την κοινωνία;

Σε ό,τι αφορά τη συμβίωση, η Ευρώπη θα μπορούσε να χωριστεί σε τρεις
κατηγορίες. Στην πρώτη ανήκει η Δανία, η πρώτη χώρα που το 1989 επέτρεψε τον
γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων, η Ολλανδία, όπου οι γκέι μπορούν να υπηρετούν στον
στρατό, να παντρεύονται και να υιοθετούν παιδιά, η Σουηδία και η Νορβηγία. Η
δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνει τη Γαλλία και μερικές ακόμη χώρες που
προσπαθούν να εφοδιαστούν με μια σύγχρονη, προοδευτική νομοθεσία. Και οι πιο
καθυστερημένες είναι η Ιρλανδία, όπου μέχρι το 1993 η ομοφυλοφιλία αποτελούσε
αδίκημα, και η Ελλάδα, όπου όσοι παντρεύονται με πολιτικό γάμο δεν ξέρουν αν,
όταν επέλθει το μοιραίο, θα βρεθεί ένας παπάς αρκετά «επιεικής» για να τους θάψει…

Το PACS απερρίφθη την περασμένη Παρασκευή από το γαλλικό Κοινοβούλιο λόγω της
απουσίας 100 βουλευτών του Σοσιαλιστικού Κόμματος ­ συμπεριλαμβανομένου και
του γραμματέα Φρανσουά Ολλάντ! Τρεις μέρες μετά υπεβλήθη εκ νέου, με μικρές
αλλαγές και με την επίκληση της κομματικής πειθαρχίας. Η αντιπολίτευση
προτίθεται να καταθέσει εκατοντάδες τροπολογίες για να μπλοκάρει τη συζήτηση.
Ο Λιονέλ Ζοσπέν όμως, έχοντας μαζί του το 70% της κοινής γνώμης που συμφωνεί
με την κυβερνητική πρωτοβουλία, είναι αποφασισμένος να μην το επιτρέψει.