Όνομα, επίθετο, «ναι» ή «όχι»

Με την απογραφή του πληθυσμού κάθε πολίτης θα πρέπει να δηλώσει αν επιθυμεί
να γίνει δωρητής οργάνων σώματος ή όχι.

ΣΕ περίπτωση που δεν υπάρχει δήλωση, η οικογένεια έχει τον πρώτο λόγο για τη
μεταμόσχευση ή όχι των οργάνων. Και αν δεν είναι δυνατόν να βρεθεί η
οικογένεια, τότε ειδική επιτροπή θα δίνει το πράσινο φως στους γιατρούς.

Το σχέδιο νόμου που δόθηκε προχθές στη δημοσιότητα από το υπουργείο Υγείας
«προσπαθεί να δώσει λύση σ’ ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η
χώρα μας κι έχει σχέση με την έλλειψη οργάνων για μεταμόσχευση». Όπως
επισημαίνει ο εισηγητής προς τη νομοπαρασκευαστική επιτροπή Γιάννης
Βλαχογιάννης, καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών, «με τη
συγκεκριμένη πρόταση θέλουμε να ευαισθητοποιήσουμε τους πολίτες στην ιδέα της
δωρεάς οργάνων».

Το προτεινόμενο σύστημα ισχύει ήδη στις Ισπανία, Ιταλία, Αυστρία και Βέλγιο.
Στην Ισπανία, λόγου χάρη, οι γιατροί έχουν το δικαίωμα από τον νόμο να
προχωρήσουν στην αφαίρεση οργάνων για μεταμόσχευση όταν ο ασθενής είναι
εγκεφαλικά νεκρός και δεν υπάρχει κανείς από την ευρύτερη οικογένειά του ώστε
να αποφασίσει. Παρ’ όλ’ αυτά στη χώρα μας εκφράζεται ήδη από γιατρούς, ακόμα
και από ορισμένους εκπροσώπους συλλόγων δωρητών οργάνων, επιφύλαξη. Την ίδια
στιγμή από επιστημονικούς φορείς, όπως την Ελληνική Εταιρεία Μεταμοσχεύσεων,
σημειώνεται αρνητικά το ότι δεν ζητήθηκε κατά το στάδιο της κατάρτισης του
νομοσχεδίου η άποψή της, «αφού το τεράστιο ζήτημα με την έλλειψη οργάνων για
μεταμόσχευση προέρχεται ακριβώς από την έλλειψη δωρητών», όπως επισημαίνει ο
πρόεδρος της Εταιρείας Γιάννης Παπαδημητρίου, καθηγητής της Χειρουργικής στην
Ιατρική Σχολή Αθηνών. Η ελλιπής ενημέρωση του πληθυσμού, η έλλειψη οργάνωσης
γενικότερα των υπηρεσιών υγείας, ακόμα κι αυτή η εμπιστοσύνη στην κρίση των
επιτροπών είναι ορισμένες από τις ενστάσεις που ήδη υποβάλλονται.

Η Νίτσα Μεσογίτη, πρόεδρος του Συνδέσμου Αιμοδοτών Δωρητών Οργάνων Σώματος και
Μέριμνας Υγείας «Κώστας Μεσογίτης» ­ με περίπου 2.000 μέλη ­, είναι από τους
ανθρώπους που παλεύουν χρόνια τώρα για την ευαισθητοποίηση πάνω στο θέμα.
Μαθαίνοντας για το σχέδιο νόμου «από τις εφημερίδες» η πρώτη της αντίδραση
ήταν θετική.

«Οι άνθρωποι που βιώνουν έναν ανείπωτο πόνο περιμένοντας με τις ώρες έξω από
μια κλειστή πόρτα της Εντατικής τις περισσότερες φορές αντιδρούν με φόβο στο
ενδεχόμενο της δωρεάς, γιατί δεν ξέρουν. Οτιδήποτε λοιπόν αφορά την ενημέρωση
και τον προβληματισμό για το θέμα είναι θετικό βήμα. Πιστεύω όμως ότι ζούμε σε
μια χώρα όπου η έννοια της κοινωνικής προσφοράς είναι σχετικά άγνωστη. Και
είναι τρία τα επίπεδα, ώστε να έχουμε συνειδητοποιημένους πολίτες: πρώτα της
εθελοντικής αιμοδοσίας, μετά της εθελοντικής δωρεάς μυελού των οστών που
γίνετε όπως και η αιμοδοσία, αφού ο μυελός αναπληρώνεται και τελευταίο
σκαλοπάτι είναι η δωρεά οργάνων. Μακάρι να είχαμε μια αρκετά ώριμη κοινωνία
ώστε να περάσουμε στο τρίτο σκαλοπάτι, αλλά εδώ βλέπουμε ακόμα να υπάρχει
πρόβλημα με την αιμοδοσία, ενώ η έννοια δότης μυελού των οστών είναι σχεδόν άγνωστη».

Το έχει δηλώσει 10 χρόνια

Πέρος Ραπανάκης

Ο 22ΧΡΟΝΟΣ Πέρος Ραπανάκης, φοιτητής στη Σχολή Φυσικοθεραπείας, έχει δηλώσει
την πρόθεσή του να γίνει δωρητής οργάνων σώματος εδώ και περίπου δέκα χρόνια.
Ο ίδιος λέει στα «ΝΕΑ» ότι το σχέδιο νόμου που ανακοινώθηκε για τις
μεταμοσχεύσεις κινείται στον σωστό δρόμο, αλλά επισημαίνει ότι «εκεί όπου
πρέπει να δοθεί πολύ μεγάλο βάρος είναι στην ενημέρωση γύρω από το θέμα».

Ο Πέρος, παρά το γεγονός ότι έχει προ πολλού ξεπεράσει τις «διάφορες
προκαταλήψεις που υπάρχουν γύρω από τις μεταμοσχεύσεις», αναγνωρίζει ότι πολύς
κόσμος έχει άγνοια για το τι σημαίνει να είναι κανείς δωρητής οργάνων σώματος
και για το πόσο «ωφέλιμη και ζωτικής σημασίας μπορεί να είναι για εκατοντάδες
συνανθρώπους μας μια τέτοια απόφαση».

Ο ΡΥΘΜΟΣ των μεταμοσχεύσεων στην Ελλάδα ακολουθεί μία αυξητική πορεία τα
τελευταία δύο χρόνια, τονίζει στα «ΝΕΑ» ο κ. Αντώνης Λαγγουράνης, διευθυντής
της Υπηρεσίας Ελέγχου Μεταμοσχεύσεων στο Νοσοκομείο Γεώργιος Γεννηματάς.
Σύμωνα με τον κ. Λαγγουράνη, η συχνότητα των μεταμοσχεύσεων ­ όλων σχεδόν των
οργάνων, ακόμη και της καρδιάς ­ που πραγματοποιούνται από το 1997 και ύστερα,
είναι αρκετά ικανοποιητική. Ο ίδιος βέβαια σημειώνει πως οι πραγματικές
ανάγκες των Ελλήνων ληπτών είναι πολύ περισσότερες και ότι μία σημαντική
ενέργεια που θα βοηθήσει στο μεγάλο αυτό πρόβλημα, είναι η καθιέρωση του
θεσμού των τοπικών συντονιστών. «Πρόκειται για ειδικά εκπαιδευμένους
νοσηλευτές, οι οποίοι θα επωμισθούν τόσο το έργο της ενημέρωσης του κόσμου σε
τοπικό επίπεδο όσο και την ευθύνη της αναζήτησης δυνητικών δοτών».

* Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Γεώργιος Γεννηματάς στην Υπηρεσία Συντονισμού
και Ελέγχου Μεταμοσχεύσεων (ΥΣΕ), τηλ: 7774.777, 7777.740

* Κοινωνικές υπηρεσίες των μεγάλων κρατικών νοσοκομείων της χώρας

* Στους Συλλόγους Δωρητών Σώματος που υπάρχουν σε όλη τη χώρα. Ο πλήρης
κατάλογος με τα τηλέφωνά τους διατίθεται σε όλους τους πολίτες από την ΥΣΕ