Η γραφειοκρατία δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο

ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ πράγματα με είχαν προειδοποιήσει για την Αμερική. Κανείς δεν μου
είπε, όμως, ότι μερικές φορές η αμερικανική γραφειοκρατία μπορεί να είναι
χειρότερη από την ελληνική…

Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Για να αγοράσεις αυτοκίνητο στις ΗΠΑ θα πρέπει να
έχεις, μεταξύ άλλων, και αμερικανικό δίπλωμα.

Έχοντας διεθνές δίπλωμα οδήγησης, φαντάστηκα πως η διαδικασία για να αποκτήσω
αμερικανικό θα ήταν απλή, και θα γινόταν ταχυδρομικά.

Η συμπαθής κυρία στην άκρη της τηλεφωνικής γραμμής με άφησε άναυδο. Δεν έπαιζε
κανένα ρόλο ότι είχα διεθνές δίπλωμα. Για τις αμερικανικές αρχές ήταν σαν να
έβλεπα πρώτη φορά αυτοκίνητο!

Πριν κάνω οτιδήποτε, έπρεπε πρώτα να παρακολουθήσω τρίωρο σεμινάριο σε σχολείο
της περιοχής για τις βλαβερές συνέπειες του οινοπνεύματος και των ναρκωτικών
ουσιών και το πόσο αυτές επηρεάζουν τα ανακλαστικά μας και την ικανότητα οδήγησης!

Στην ίδια αίθουσα βρίσκονταν μαζί με μένα κι άλλοι τριανταπεντάρηδες –
σαραντάρηδες, από ευρωπαϊκές κυρίως χώρες, που άκουγαν κι αυτοί με ιδιαίτερη
περιέργεια τα αυτονόητα μαζί με κάποιους παράξενους αμερικανικούς νόμους: π.χ.
ένας δεκαεξάχρονος έχει το δικαίωμα να οδηγεί αυτοκίνητο, αλλά απαγορεύεται
πριν κλείσει τα 21 του να αγοράσει έστω και μια μπίρα από το σούπερ μάρκετ και
να τη μεταφέρει με το αυτοκίνητό του για να την πιει σπίτι του!!!

Τα βάσανά μου δεν τελείωναν με την… επιτυχή παρακολούθηση του σεμιναρίου,
για το οποίο μάλιστα πήρα και πιστοποιητικό. Έπρεπε στη συνέχεια ­ φτου κι απ’
την αρχή ­ να δώσω και πάλι εξετάσεις για σήματα και ικανότητα οδήγησης καθώς
επίσης και να υποβληθώ σε τεστ όρασης.

Έπρεπε, δηλαδή, να κλείσω ραντεβού στο κοντινότερο παράρτημα του υπουργείου
Συγκοινωνιών της πολιτείας, μισή ώρα απόσταση από εκεί που κατοικώ, να
δανειστώ κάποιο αυτοκίνητο φίλου να οδηγήσω ως εκεί με το διενθές μου δίπλωμα
και να αποδείξω στη συνέχεια ότι έχω την ικανότητα να οδηγώ! Μόνο που όταν
βρέθηκα στο εξεταστικό κέντρο αντελήφθην ότι μαζί με μένα είχαν την ίδια ιδέα
και άλλοι 500 τουλάχιστον ξένοι αλλά και πιτσιρικάδες Αμερικανοί ­ πολλοί από
τους οποίους φαίνεται πως «επισκέπτονταν» το εξεταστικό κέντρο σχεδόν κάθε βδομάδα…

Για να μην πολυλογώ κι αρχίζω να σας κουράζω, αρκεί να πω ότι αφού περίμενα σε
επτά διαφορετικές ουρές, για περισσότερο από 6 συνολικά ώρες, και πέρασα
διαδοχικά όλες τις δοκιμασίες που θα ‘πρεπε να περάσει ένας πρωτάρης οδηγός,
κατάφερα να πάρω το πολυπόθητο χαρτί.

Το καταπληκτικό είναι ότι το τεστ οδήγησης κρατάει μόλις 10 λεπτά, και γίνεται
σε ένα υπαίθριο πάρκινγκ αυτοκινήτων όπου βέβαια το μόνο που δεν εξετάζεται
είναι η ικανότητα του οδηγού να κινείται με το αυτοκίνητό του σε καθημερινές
συνθήκες οδήγησης στις πόλεις ή τους αυτοκινητόδρομους των ΗΠΑ…

Όταν τελείωσα το τεστ οδήγησης, ο εξεταστής μου ­ ντυμένος όπως και όλοι οι
υπόλοιποι εξεταστές με κοντό προσκοπικό παντελόνι και πουκάμισο με επωμίδες ­
δίνοντάς μου συγχαρητήρια μου είπε σοβαρά: «Τελικά μάθατε πολύ καλά να
οδηγείτε μέσα στα 20 χρόνια που έχετε το δίπλωμά σας»…

Ευτυχώς που δεν ήξερε ελληνικά και δεν κατάλαβε τι του απάντησα…