ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι εκπλήξεις της ανθρώπινης ύπαρξης

ΣΤΕΚΟΜΟΥΝ για ώρα και παρατηρούσα ­ στην οθόνη ή στο τυπωμένο χαρτί ­ αυτό το
σκελετωμένο πρόσωπο με το αστραφτερό χαμόγελο και τα λαμπερά μάτια, τη στριφτή
φιγούρα στο καροτσάκι, τα καχεκτικά πόδια…. Και σκεφτόμουν, σκεφτόμουν πολύ
για τον Στίβεν Χόκινγκ και τις εκπλήξεις της ανθρώπινης ύπαρξης.

Για τα καπρίτσια της μοίρας (ή την αρχέγονη ισορροπία της φύσης;). Που στέλνει
το υψηλότερο IQ σε έναν άνθρωπο, που παράλληλα τον τιμωρεί με μια βαριά
αρρώστια. Για τη θέληση αυτού του οργανισμού – θαύματος. Που καταρρίπτει τις
στατιστικές πιθανότητες και τις ιατρικές προβλέψεις και επιμένει να μην
πεθαίνει εδώ και δεκαετίες.

Για τα όρια αυτού του μυαλού που ταξιδεύει στο Σύμπαν, ανακαλύπτει με τη
φαντασία και τη λογική τις μαύρες τρύπες του Διαστήματος και φτιάχνει το
Χρονικό του Χρόνου. Και για τα όρια αυτού του σώματος, που σέρνεται ακούραστα
ανάμεσα στις ηπείρους και επικοινωνεί με πάθος διά μέσου ηλεκτρονικών ήχων.

Θύμωσα πολύ με τα ανάλαφρα «αστεία» των εφήβων που έπιασε το αυτί μου («αν
είναι να γίνω έτσι με το πολύ διάβασμα, καλύτερα να μη διαβάζω!). Θύμωσα και
με τα κυνικά σχόλια των αιωνίως σκεπτικιστών συναδέλφων («ένα σόου είναι κι
αυτό, για χάρη των ΜΜΕ…»).

Και συζήταγα πολύ για όλα αυτά με τον μπόμπιρά μου, εκείνες τις ήσυχες ώρες
δίπλα στο κύμα. Οι ερωτήσεις, με τη φρεσκάδα του επτάχρονου μυαλού, έπεφταν
βροχή. Οι απαντήσεις, με τη μορφή άλλων ερωτημάτων (πώς να δοθούν βέβαιες
απαντήσεις;), ταξίδευαν μαζί με τη θάλασσα και τον αέρα, για να σκορπιστούν
μέσα στον Χώρο και τον Χρόνο που τόσο αγάπησε ο μεγάλος φυσικός.

Αν μη τι άλλο, ήταν ένα ξεχωριστό πέρασμα, που ξεκούνησε για λίγο τις σκέψεις
μας από τα πληκτικά πρόσωπα και πράγματα ενός συνήθους αθηναϊκού Σεπτέμβρη.