[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΗΘΕΛΕ να εξοντώσει την ντροπή που ένιωθε και διάλεξε τον αποτελεσματικότερο
τρόπο. Τη φωτιά. «Όχι άλλο ψέμα, όχι άλλη ντροπή… Συγγνώμη». Μια συγγνώμη
που ανέτρεψε τραγικά τον κανόνα. Διέψευσε την πραγματικότητα που θέλει τη
σύνθετη αυτή λέξη να προφέρεται συνήθως μηχανικά για να δώσει τέλος σε μια διένεξη.

Πνιγμένος στις υποχρεώσεις, εργαζόμενος, πατέρας δύο παιδιών και φοιτητής ο
νέος από τη Θεσσαλονίκη αναγκάστηκε ­ όπως όλα δείχνουν ­ να υπεξαιρέσει από
το ταμείο της δουλειάς του τρία εκατομμύρια δραχμές. Ήλπιζε, φαίνεται, πως θα
κατόρθωνε να τα επιστρέψει χωρίς να γίνει αντιληπτός. Δεν πρόλαβε όμως. Η
πράξη του αποκαλύφθηκε κι εκείνος, αντί να τα αποδώσει όλα σε σκευωρία ­ όπως
συνηθίζεται ­, ομολόγησε, επέστρεψε τα χρήματα και παραιτήθηκε από τη θέση του.

Το ταμείο της επιχείρησης δεν ήταν πλέον ελλειμματικό. Λογικά έπρεπε κι
εκείνος να ξεχάσει το θέμα. Να δημοσιοποιήσει την απελπισία που τον κατέλαβε,
να προβάλει τον αγώνα που έκανε για να έχουν τα παιδιά του μια καλύτερη ζωή.
Κάποιους θα συγκινούσε. Το βάρος των ενοχών όμως δεν του άφηνε περιθώριο να ζήσει.

Ήξερε πως η ντροπή δεν «ξεπλένεται», αν πράγματι τη νιώθεις. Ούτε ο χρόνος την
ξεθωριάζει. Και πήρε τη μεγάλη απόφαση να κάψει ό,τι του τη θύμιζε. Τον εαυτό
του. Λούστηκε με βενζίνη και άναψε το σπίρτο…

Με καθολικά εγκαύματα, ετοιμοθάνατος, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Στον
περαστικό που τον βρήκε ψέλλισε πως είχε πέσει θύμα άγνωστου δράστη. Δεν ήταν
γεννημένος για ήρωας. Δεν ήθελε να αποδείξει τίποτε στους άλλους. Ήθελε μόνο
να δώσει οριστικό τέλος στο ψέμα, στην ντροπή. Να τιμωρήσει τον εαυτό του όπως
πίστευε ότι του άξιζε.

Η τελευταία του σκέψη, η συγγνώμη που ζητούσε από όλους, βρέθηκε γραμμένη σ’
ένα βιβλιάριο καταθέσεων. Φαίνεται πως δεν είχε διδαχτεί ακόμη τις αξίες της
εποχής μας. Δεν είχε μάθει πως η απάτη είναι πλέον μέσον ανέλιξης και
κοινωνικής καταξίωσης. Ή δεν ήθελε να μάθει… Και εξέπνευσε μαζί με την
ντροπή του!