ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Πολιτικό τέχνασμα με τη Σαρία

Για κάποιους Πακιστανούς, η επιβολή του ισλαμικού νόμου αποτελεί εγγύηση μιας
δίκαιης, ισότιμης κοινωνίας, απαλλαγμένης από διαφθορά και γραφειοκρατία. Για
άλλους όμως, παραπέμπει σε ακρωτηριασμένα άκρα, μεσαιωνικά βασανιστήρια και
γυναίκες καταδικασμένες να βλέπουν τον κόσμο πίσω από μία μαντίλα.

Ναουάζ Σαρίφ. Ανακοίνωσε την πρόθεσή του να ενσωματώσει τον ισλαμικό νόμο στο πακιστανικό Δίκαιο. Τον κατηγορούν ότι επιχειρεί να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη

ΑΠΟ ΤΗ στιγμή που ο πρωθυπουργός της χώρας, Ναουάζ Σαρίφ, ανακοίνωσε ότι
σκοπεύει να καταθέσει νομοσχέδιο που προβλέπει την ενσωμάτωση του ισλαμικού
νόμου στο πακιστανικό Δίκαιο, ο λαός του Πακιστάν ελάχιστα ασχολείται με
οτιδήποτε άλλο. Και αυτό ακριβώς είχε υπόψη του, λένε οι αντίπαλο του Σαρίφ,
αλλά και αρκετοί πολιτικοί παρατηρητές: ήταν μια αιφνιδιαστική κίνηση, με
στόχο να αποσπάσει την προσοχή του έθνους από κάποια πραγματικά φλέγοντα
ζητήματα, όπως η οικονομία και η εξωτερική πολιτική.

Οι τοπικές οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα έσπευσαν να καταδικάσουν το
νομοσχέδιο. Επεσήμαναν ότι θα περιορίσει ακόμα περισσότερο τα δικαιώματα των
γυναικών ­ οι οποίες αντιμετωπίζουν ήδη πλήθος διακρίσεων ­ θεσμοθετώντας
πλέον ως υποδεέστερη τη θέση τους στην κοινωνία. «Οδεύουμε προς ένα νέο
Ταλεμπάν», προειδοποιεί η Σαχνάζ Μποχάρι, πρόεδρος της Προοδευτικής Ένωσης
Γυναικών, αναφερόμενη στη σκληροπυρηνική ισλαμική πολιτοφυλακή που ελέγχει το
μεγαλύτερο μέρος του γειτονικού Αφγανιστάν.

Ο Σαρίφ και οι βοηθοί του όμως υποστηρίζουν ότι ο σκοπός της τροπολογίας είναι
διαφορετικός: «Προσπαθούμε να εισαγάγουμε ένα νέο ήθος», δηλώνει ο υπουργός
Πληροφοριών, Μουσαχίντ Χουσεΐν. «Να καθιερώσουμε μία νέα πολιτική τάξη
πραγμάτων μέσω της δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού».

Παρόμοιες ρητορικές εξάρσεις έχουν απήχηση, δίχως αμφιβολία, σε μεγάλο μέρος
του πακιστανικού πληθυσμού. Σε συνεντεύξεις που έδωσαν στον τοπικό Τύπο,
πολλοί απλοί πολίτες καλωσόρισαν την πρωτοβουλία του Σαρίφ ως μία πιθανή
θεραπεία της «ηθικής παρακμής της χώρας». Άλλοι όμως, επεσήμαναν ότι θα
προτιμούσαν να δουν την κυβέρνηση να εστιάζει την προσοχή της στην παραπαίουσα
οικονομία του Πακιστάν και στη βελτίωση των σχέσεών του με τα γειτονικά κράτη
και τους διεθνείς χορηγούς οικονομικής βοήθειας.

Στην πραγματικότητα, ισχυρίζονται οι επικριτές του Σαρίφ, δεν χρειάζεται να
ενσωματωθεί ο ισλαμικός νόμος στο πακιστανικό Δίκαιο. Μόνο να ενισχυθεί, με
δίκαιο και ισότιμο τρόπο. Και να δοθεί το σωστό παράδειγμα από τους ίδιους
τους πολιτικούς άρχοντες της χώρας. Διότι, υποστηρίζουν, πραγματική πρόθεση
του Σαρίφ δεν είναι να καθαρίσει ένα διεφθαρμένο σύστημα, αλλά να αποκτήσει
μεγαλύτερο έλεγχο επ’ αυτού, αποδυναμώνοντας το Κοινοβούλιο και τη Δικαιοσύνη
και ενισχύοντας την εκτελεστική εξουσία.

Το αξιοπερίεργο, όμως, είναι ότι ο Σαρίφ δέχεται επικρίσεις όχι μόνο από την
αντιπολίτευση και κάποια μέλη του κόμματός του, αλλά και από πολλούς
θρησκευτικούς ηγέτες. Που τον κατηγορούν ότι μετέτρεψε το Ισλάμ σε πολιτικό
τέχνασμα και ελάχιστα ενδιαφέρεται να διορθώσει τα κακώς κείμενα της
πακιστανικής κοινωνίας.