[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΥΤΟ δεν έχει ξαναγίνει. Να σε χαστουκίζουν σε δημόσιο χώρο, έτσι, στα καλά
καθούμενα, να συγχωρείς τον δράστη και επειδή εκφράζεις μία κρίση ­ την
επιεικέστερη μάλλον ­ για το πρόσωπό του, να σε μηνύει τελικά εκείνος.

Χειρότερη όμως από αυτό είναι η αντίδραση των εισαγγελικών αρχών, που χωρίς να
ασχοληθούν με την ουσία του θέματος, ασκούν ποινική δίωξη κρίνοντας πως
«στοιχειοθετείται το αδίκημα της εξύβρισης».

Έτσι ήρθε και πάλι στο προσκήνιο η ιστορία του χαστουκιού που έκανε «διάσημη»
για λίγο καιρό την κ. Αναστασία Αθήνη. Τότε ήθελε ­ είπε ­ να εκδικηθεί εκ
μέρους όλων των γυναικών την κ. Δήμητρα Παπανδρέου. Τώρα υπέβαλε μήνυση
εναντίον της για να αποκατασταθεί ηθικά επειδή το θύμα του παρορμητισμού της
δήλωσε εγγράφως, στα πλαίσια της διαδικασίας πειθαρχικής δίωξης της κ. Αθήνη,
πως με τη συμπεριφορά της «ευτελίζει τη θέση της ως δημοσίου υπαλλήλου».

Αντί λοιπόν η κ. Αθήνη να πει «και λίγα μου λέει ύστερα από αυτό που της
έκανα» και να μη δώσει συνέχεια, έσπευσε μαζί με τον δικηγόρο της να υποβάλει
μήνυση. Δικαίωμά της. Είχε όμως υποχρέωση ο εισαγγελέας που την παρέλαβε να
κάνει τη σκέψη που δεν έκαναν ­ ή έκαναν, αλλά παρασύρθηκαν τελικά από την
ηδονή της δημοσιότητας ­ η κ. Αθήνη και ο δικηγόρος της. Και να βάλει τη
μήνυση στο… αρχείο. Κανείς δεν θα του έλεγε πως αφαιρεί από την κ. Αθήνη το
δικαίωμα να διεκδικήσει το δίκιο της. Άλλωστε η ίδια έχει ταχθεί υπέρ της
αυτοδικίας και μάλιστα χωρίς λόγο εκδίκησης. Αντίθετα ο κ. εισαγγελέας θα είχε
συμβάλει έστω και για λίγο στην αποσυμφόρηση της δουλειάς που συσσωρεύεται στα
ανακριτικά γραφεία, όπου παραπέμπονται αβασάνιστα όλες σχεδόν οι μηνύσεις,
αφού ασκηθεί ποινική δίωξη.

Οι εισαγγελείς αντιτάσσουν πως δεν οφείλουν να ερευνήσουν τις καταγγελίες. Πως
αν ό,τι καταγγέλλεται στη μήνυση στοιχειοθετεί εκ πρώτης όψεως αδίκημα,
συνεπάγεται και την άσκηση δίωξης. Σύμφωνοι. Αλλά γιατί αδικούν το ένστικτο με
το οποίο τους έχει εφοδιάσει η τεράστια πείρα;