ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η κυρία του προέδρου

ΑΠ’ ΟΛΗ αυτή την ιστορία με τον πρόεδρο και τη Μόνικα, εκείνο που ακόμη δεν
μπορώ να καταλάβω είναι η Χίλαρι. Η οποία δεν στεκόταν, λέει, δίπλα του, όταν
ο πρόεδρος ομολογούσε την «ανάρμοστη σχέση», (γιατί αυτό κι αν θα ήταν
ανάρμοστο) όμως ήταν πλάι του, δίπλα σ’ όλη τη διάρκεια αυτής της δοκιμασίας.
Πήγε κομμωτήριο, φόρεσε τις βάτες της και βγήκε να σταθεί «στο πλευρό» τού
συζύγου προέδρου, που ένας πλανήτης ολόκληρος παρακολούθησε τι ακριβώς έκανε
με τη Μόνικα, τι θα μαρτυρούσε το μπλε φόρεμα και άλλες πικάντικες
λεπτομέρειες, «λάιβ». Μ’ αυτό που απορώ όμως πιο πολύ είναι οι υπεράνω αυτές
γυναίκες. Θα μου πείτε, η Χίλαρι δεν είναι απλώς μια «υπεράνω»· είναι η πρώτη
κυρία, που οφείλει να έχει και την ανάλογη πρώτη συμπεριφορά.

Οπότε ακόμη κι αν μέσα της έβραζε, έκλαιγε και χτυπιόταν, έξω της θα έπρεπε να
δείχνει «κουλ». Μα αυτό ακριβώς είναι που με προβληματίζει περισσότερο.

Πώς να το παίζεις «κουλ» τη στιγμή που τη μια η Μόνικα, την άλλη η Πόλα, την
τρίτη μια άλλη από τα παλιά «μπαινοβγαίνουν» στο σπίτι σου πιο συχνά απ’ την
καμαριέρα; Τότε, ή καταρρέεις (δεδομένου ότι τον αγαπάς τον πρόεδρο) ή δεν
αντέχεις, κλείνεις πίσω σου την πόρτα και φεύγεις.

Πόσες πόρτες έχει ο Λευκός Οίκος; Ίσως κι αυτό να ήταν ένα πρόβλημα. Και αν ο
πρόεδρος έχει το δικαίωμα να κάνει ένα λάθος και να το παραδεχτεί, γιατί και η
κυρία του προέδρου να μην έχει το δικαίωμα να υποφέρει και να το δείχνει; Δεν
θέλει να του μεταφέρει το άγχος και θυσιάζεται για να τον αφήσει ήσυχο στις
υποθέσεις του πλανήτη; Αφού οι υποθέσεις του πλανήτη δεν είναι οι μόνες που
τον απασχολούν. Γι’ αυτό δεν τα καταλαβαίνω αυτά. Πώς μπορείς να αγαπάς και να
μοιράζεσαι, και πώς, κύριε πρόεδρε, να αγαπάς και να μοιράζεις;