[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ εξωτερική πολιτική στο σύνολό της ­ οι εξάρσεις του κ. Πάγκαλου
απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα ­ επανακάμπτει στην καταστροφική για τα εθνικά
μας συμφέροντα «ψυχολογία της προστασίας».

Η εξωτερική μας πολιτική διαμορφώνεται με το βλέμμα στραμμένο στον «Προστάτη»
ή στους «Προστάτες» και όταν ακόμη διά γυμνού οφθαλμού είναι ορατό ότι οι
τελευταίοι όχι μόνο αντιστρατεύονται τα εθνικά μας συμφέροντα, αλλά στην
κυριολεξία υπονομεύουν την αξιοπρεπή εθνική μας πορεία.

Στα ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα που αποτινάξαμε την «ψυχολογία της
προστασίας» (Ελευθέριος Βενιζέλος την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων, Νίκος
Ζαχαριάδης το 1945, όταν ως ηγέτης του ΚΚΕ διατύπωσε τη «θεωρία των δύο
πόλων», Γεώργιος Παπανδρέου το 1964, Κ. Καραμανλής το 1974 μετά τη
Μεταπολίτευση και την έξοδο από το ΝΑΤΟ, Ανδρέας Παπανδρέου με την κρίση του
1987, αλλά και προηγουμένως με την κατάκτηση των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων
Προγραμμάτων στην τότε ΕΟΚ) η χώρα όχι μόνο διαφύλαξε τα συμφέροντά της, αλλά
κατέστη και σοβαρός, υπολογίσιμος, παράγοντας στις διεθνείς σχέσεις.

Την περίοδο αυτή των λεπτών ισορροπιών, αλλά και των ηγεμονικών αυτοκρατορικών
βλέψεων της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Κύπρο, καθώς και ευρύτερα στην περιοχή
των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, η διάβρωση της εξωτερικής μας
πολιτικής από την «ψυχολογία της προστασίας», με βάση την εμπειρία του
παρελθόντος, δεν μπορεί παρά να διαγράψει δυσοίωνο το μέλλον της Ελλάδος.

Η Άγκυρα έχει κατορθώσει και έχει επιβάλει να γίνει αποδεκτό από το διεθνές
περιβάλλον το «δόγμα» της μειωμένης εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδος και της Κύπρου.

Η προβολή εκ μέρους της γείτονος διεκδικήσεων στο Αιγαίο, υπό την ένοχη σιωπή,
αν όχι την παρότρυνση των «Προστατών» μας ­ μόλις προχθές ο κ. Κολ και το
κόμμα του μας υπεδείκνυαν να προσφύγουμε στη Χάγη για το «σύνολο των νομικών
εκκρεμοτήτων στο Αιγαίο» ­, η έμμεση συνηγορία προς την ίδια κατεύθυνση της
Ουάσιγκτον, του Λονδίνου και του κ. Σιράκ, αλλά και η αντίθεσή τους στο νόμιμο
δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να διασφαλίσει την άμυνά της (εγκατάσταση
S-300) καθιστούν επείγουσα την ανάγκη αποτοξίνωσης από την «ψυχολογία της προστασίας».

Το παρελθόν είναι διδακτικό. Η «ψυχολογία της προστασίας» είναι χρεωμένη στη
συνείδηση του έθνους με εθνικές καταστροφές, πολυαίμακτους εμφύλιους
σπαραγμούς, εθνικές ταπεινώσεις.

Φτάνει πια να παίζουμε τον ρόλο του «καλού υπάκουου παιδιού». Οι δυνάμεις του
Ελληνισμού διακρίνονται για την αντοχή τους, το ανεξάντλητο σθένος τους, αρκεί
η ηγεσία του να εξαρθεί στο ύψος των περιστάσεων.