Άμυνα για μετάλλιο

Η ΑΜΥΝΑ, τα τρίποντα, τα επιθετικά ριμπάουντ και τα λιγοστά λάθη έδωσαν την
τέταρτη θέση στην Εθνική μας, αν θα ήθελε κανείς να… αριθμοποιήσει την
παρουσία της ομάδας τού Παναγιώτη Γιαννάκη στο 13ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπάσκετ.

Μετά την ολοκλήρωση των 62 αγώνων και των εννέα της ελληνικής ομάδας,
ρίχνοντας μια ματιά στα συγκεντρωτικά στατιστικά των ομάδων της τελικής
οκτάδας (που έδωσαν εννέα παιχνίδια), αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς ότι η
Ελλάδα έφθασε εκεί που έφθασε χάρη στην αμυντική της ικανότητα, στην ευστοχία
της στα σουτ τριών πόντων, στη διάθεση που υπήρχε για επιθετικά ριμπάουντ και
στα λάθη που ήταν τα λιγότερα. Στα θετικά, συμπεριλαμβάνεται η αστοχία των
αντιπάλων από τα 6μ.25 που μεταφράζεται ως καλή περιφερειακή άμυνα.

Αποδεικνύεται λοιπόν ότι οι αριθμοί λένε την αλήθεια. Είχαμε επισημάνει πολλές
φορές στη διάρκεια του πρωταθλήματος πως η ελληνική ομάδα, σύμφωνα με την
αγωνιστική εικόνα που παρουσίαζε, θα έφευγε νικήτρια από το γήπεδο όσο έβρισκε
τον στόχο από τα 6μ.25, αφού από εκεί είχε τη μοναδική επιθετική λύση (είχαμε
τη χειρότερη επίθεση με 588 πόντους). Στην άμυνα ήταν πασιφανές ότι γινόταν
άριστη δουλειά και είχαμε εναποθέσει τις ελπίδες μας για διάκριση στα τρίποντα!

Έχουμε και λέμε. Με 603 πόντους παθητικό η ελληνική άμυνα ήταν η τρίτη
καλύτερη πίσω από τις δύο ομάδες του τελικού. Άμυνα για χρυσό η γιουγκοσλαβική
με 563, ενώ η ρωσική έμεινε στους 583. Στα τρίποντα το 40% ευστοχίας (το ίδιο
και οι ΗΠΑ) το ξεπέρασε μόνο η Γιουγκοσλαβία που έφθασε στο 43%. Στα επιθετικά
ριμπάουντ, καλύτερη επίδοση από τα 107 της Ελλάδας, είχαν η Λιθουανία (113)
και η Ισπανία (119). Και τέλος στα λάθη κάτω από τα 100 έμειναν η Ελλάδα και η
Ιταλία που «ισοβάθμησαν» στα 99.

Από εκεί και πέρα όμως η κατάσταση δεν είναι το ίδιο ευχάριστη και το δείχνει
και η στατιστική αυτό. Εκτός από κακή παραγωγικότητα στην επίθεση, είχαμε το
χειρότερο ποσοστό στα δίποντα (42%), τον μικρότερο αριθμό αιφνιδιασμών ­ με το
χειρότερο ποσοστό επιτυχίας μάλιστα! ­ και το δεύτερο χειρότερο (62%) στις βολές.

Στα αμυντικά ριμπάουντ και στις ασίστ μόνο η Ιταλία ήταν χειρότερη από εμάς.
Αποδεικνύοντας όμως πόσο… φιλόξενοι είμαστε, μείναμε τελευταίοι στα κλεψίματα.

Ταυτόχρονα, οι αντίπαλοί μας είχαν μ.ο. το καλύτερο ποσοστό στα δίποντα
απέναντι στην άμυνα μας (51%), αλλά έκαναν τα λιγότερα σουτ. Ακόμη έκαναν τα
λιγότερα λάθη, ενώ σημείωσαν τα περισσότερα κλεψίματα μετά την Αργεντινή.

Ερμηνεύοντας τις επιδόσεις της Εθνικής τα συμπεράσματα που βγαίνουν είναι:
Χρειάζεται το σκοράρισμα κοντά στο καλάθι. Η ομάδα να κερδίζει τα αμυντικά
ριμπάουντ και να τρέχει περισσότερο στον αιφνιδιασμό. Να βελτιώσει τις βολές
και την άμυνα όβερ – πλέι. Η άμυνα προφανώς είναι καλή στον κάτοχο της μπάλας
και δεν εμποδίζονται οι πάσες (με κλεψίματα).