ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φαντάζομαι μια πορεία…

ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ μια μεγάλη πορεία. Σαν αυτές της περασμένης δεκαετίας. Με παλμό,
πάθος, μεγάλη συμμετοχή, ευφάνταστα συνθήματα, με πανό και ντουντούκες,
αποφασιστικότητα και ­ αν χρειασθεί ­ τσαμπουκά. Φαντάζομαι πιτσιρίκια στους
ώμους των γονιών τους, ηλικιωμένους, φοιτητές, μαθητές, εργαζομένους και
νοικοκυρές να απαιτούν, βροντοφωνάζοντας, το δίκιο.

Φαντάζομαι μια πορεία χωρίς πολιτικές διαφορές. Με ένα και μόνο αίτημα: το
περιβάλλον. Γιατί κατεβαίνουμε στον δρόμο ζητώντας περισσότερα χρήματα και όχι
απαιτώντας να γίνουν αυτά που πρέπει για να αλλάξει η πόλη μας; Γιατί δεν
κάνουμε τα πάντα να σταματήσουν, ζητώντας εδώ και τώρα αυστηρότερα μέτρα
προστασίας του πρασίνου που μας έχει απομείνει; Γιατί διαμαρτυρόμαστε για τις
φορολογικές αλλαγές και όχι για την έλλειψη σχεδιασμού και συντονισμού στις
πυρκαγιές ή για τη γύμνια του μηχανισμού πυρόσβεσης; Γιατί δεν τολμάμε να
πούμε ονόματα ­ ότι δηλαδή υπεύθυνο δεν είναι ένα απρόσωπο κράτος αλλά
συγκεκριμένα πρόσωπα που διαχειρίζονται την εξουσία;

Φαντάζομαι μια τεράστια συγκέντρωση. Που να αποδεικνύει ότι δεν πονάμε μόνο
όταν καίγεται το σπίτι μας, αλλά θυμόμαστε όσα χάθηκαν και απαιτούμε συνεχώς
να επανέλθουν στην προτέρα κατάσταση.

Φαντάζομαι μια διαρκή εγρήγορση. Με περιπολίες πολιτών όχι μόνο για να
εντοπίζουν φωτιές αλλά και τα αυθαίρετα που δεν θα αργήσουν να ξεφυτρώσουν
πάνω στα αποκαΐδια και την αδιαφορία μας. Φαντάζομαι να πάρουμε την κατάσταση
στα χέρια μας. Χωρίς να απαλλάξουμε τους υπευθύνους από αυτά που πρέπει να
κάνουν αλλά υποχρεώνοντάς τους να κάνουν περισσότερα.

Φαντάζομαι μια Πεντέλη πράσινη και πάλι. Και τους πολίτες όχι να σβήνουν
φωτιές αλλά να επιβλέπουν την πορεία της αναδάσωσης από κοντά. Φαντάζομαι μια
μεγάλη πορεία…