Επίδομα – αγκάθι

Νέα φοροαπαλλαγή επιδικάζουν οι δικαστές στον κλάδο τους, ανατρέποντας και
τον νέο φορολογικό νόμο που κατάρτισε πέρυσι η κυβέρνηση και με τον οποίο
καταργήθηκε το σύστημα φοροαπαλλαγών επί του εισοδήματος!

ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθήνας που εκδόθηκε ύστερα από
προσφυγή πρωτοδίκη κρίνεται ότι ένα τμήμα (το 1/3) από το επίδομα ειδικών
συνθηκών που χορηγείται στους δικαστές (από 135.000 έως 250.000 δρχ. μηνιαίως)
δεν αποτελεί εισόδημα και επομένως δεν υπόκειται σε φόρο εισοδήματος.

Κατά τη δικαστική απόφαση (212/98), που δημιουργεί νέα δεδομένα για τη
φορολογική πολιτική της κυβέρνησης και οδηγείται από το υπουργείο Οικονομικών
στο Διοικητικό Εφετείο, η συγκεκριμένη φοροαπαλλαγή δικαιολογείται λόγω των
δαπανών οργάνωσης γραφείου, βιβλιοθήκης κ.λπ. που πρέπει να καταβάλει ένας
δικαστής. Και οδηγεί σε μείωση του φορολογητέου εισοδήματος των δικαστικών έως
και 1.200.000 δρχ. ετησίως, δικαιολογώντας μάλιστα και ακόμη μεγαλύτερη
φοροαπαλλαγή, καθώς κρίνεται ότι «εάν αποδεικνύεται από παραστατικά δαπάνη
μεγαλύτερου ποσού, τότε αυτό εκπίπτει ολόκληρο…».

«ΚΟΙΝΗ ΠΕΙΡΑ»

Η δικαστική απόφαση έρχεται ουσιαστικά να προσθέσει μία νέα διάταξη στον
φορολογικό νόμο και αν καταστεί οριστική και αμετάκλητη (από το Συμβούλιο της
Επικρατείας) είναι βέβαιο ότι θα ανοίξει τον δρόμο για χιλιάδες προσφυγές και
όχι μόνον από δικαστές. Το Πρωτοδικείο επικαλείται τα «δεδομένα της κοινής
πείρας» ως προς τα έξοδα του δικαστή για την οργάνωση του προσωπικού του
γραφείου και αποφαίνεται ότι «ο νομοθέτης έχει μεν ευρεία ευχέρεια να
προσδιορίζει την έννοια του φορολογητέου εισοδήματος, όμως αυτή δεν μπορεί να
ξεπερνά κάποια ακραία όρια, όπως ο χαρακτηρισμός ως εισοδήματος του ποσού που
παρέχεται έναντι δαπανών αναληφθείσης υπηρεσίας…».

Κατά το δικαστήριο, αυτός ο προσδιορισμός έρχεται σε αντίθεση με τις
συνταγματικές διατάξεις που ορίζουν ότι κάθε πολίτης φορολογείται ανάλογα με
το εισόδημά του.

Πρέπει να σημειωθεί ότι το τμήμα του φορολογικού νόμου που προβλέπει την
κατάργηση των φοροαπαλλαγών επί του εισοδήματος, είναι ουσιαστικά το
αποτέλεσμα προγενέστερων δικαστικών αποφάσεων που επέβαλαν τη φορολόγηση μόνον
των μισών αποδοχών των δικαστικών, επειδή αντίστοιχο φορολογικό καθεστώς είχαν
οι βουλευτές. Και η κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει την κατάσταση που είχε
δημιουργηθεί (σ.σ. εισαγγελείς είχαν ζητήσει ακόμη και τη σύλληψη εφοριακών
που δεν υπολόγιζαν αυτή τη φοροαπαλλαγή) αναγκάστηκε ουσιαστικά να προχωρήσει
σε ριζική αλλαγή στο σύστημα φορολόγησης με κατάργηση των φοροαπαλλαγών επί
του εισοδήματος, που ίσχυαν επί δεκαετίες όχι μόνον για τους βουλευτές, αλλά
για εκατοντάδες κοινωνικές ομάδες και επαγγελματικούς κλάδους.

ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ

Με την ίδια απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου κρίθηκε, εξάλλου, ότι
φοροαπαλλαγή θα πρέπει να υπάρξει και για το ήμισυ των αναδρομικών ποσών που
καταβάλλονται από το 1996 (και έως το 2000) στους δικαστικούς, ύστερα από τις
δικαστικές αποφάσεις για τη μισθολογική εξίσωση με τους διευθυντές-γιατρούς
του ΕΣΥ. Τα ποσά αυτά κυμαίνονται από 14 έως 21 εκατομμύρια, ανάλογα με τον
βαθμό κάθε δικαστή και αφορούν τη διαφορά αποδοχών με του διευθυντές του ΕΣΥ
για την περίοδο 1991-’95. Και το δικαστήριο έκρινε ότι επειδή την ίδια περίοδο
ίσχυε η φοροαπαλλαγή των μισών αποδοχών των βουλευτών, θα πρέπει και τα
αναδρομικά των δικαστικών να φορολογηθούν κατά το ήμισυ. Έστω και αν αυτά
χορηγούνται από τον Απρίλιο του 1996 και σε πέντε ισόποσες δόσεις έως το 2000.

Μάλιστα, η σχετική υπουργική απόφαση (του 1995) για την καταβολή των επίμαχων
αναδρομικών είναι, σύμφωνα με την απόφαση, ανίσχυρη ως αντισυνταγματική, κατά
το μέρος που όρισε και τον τρόπο φορολόγησής τους (σ.σ. δεν προέβλεπε φοροαπαλλαγές).