ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Homage a…

ΤΟ ΦΩΣ της ημέρας κοντεύει πια να χαθεί όταν κατεβαίνω στη θάλασσα. Ίσα – ίσα
διακρίνω τα γράμματα στις σελίδες του βιβλίου, παραιτούμαι, αφήνομαι σ’ αυτό
το κράμα κούρασης – χαλάρωσης, το μωρό μου κοιμάται ξεθεωμένο ύστερα από ώρες
παιχνιδιών στην άκρη του κύματος και η πόλη, μ’ αυτά τα αντιφατικά της
πλάσματα που με τρελαίνουν, μοιάζει εντελώς μακρινή. Κοιτώ γύρω μου, δεν
περιμένω καμία έκπληξη, νομίζω ότι αυτά τα μικροαστικά οικογενειακά εξοχικά
έχουν και αυτήν την ιδιότητα, δεν βλέπεις πια γύρω σου, όλα είναι τόσο
δεδομένα… Σ’ αυτό το σκηνικό, το τελευταίο που περίμενα είναι η παρουσία
σου, σχεδόν απτή, κάθισες δίπλα μου με εκείνο το μισό χαμόγελο, δεν μίλησες,
ποτέ δεν μιλούσες πολύ, άλλωστε ο προφορικός και ο γραπτός σου λόγος ήταν σε
σχέση αντιστρόφως ανάλογη. Βέβαια, έπρεπε να το ξέρω πως θα ‘ρχόσουν, πως θα
παρατηρούσες ότι μήνες τώρα δεν σε έχω αποχαιρετήσει, δεν έχω θυμώσει και δεν
έχω κλάψει έτσι όπως μου ‘χες μάθει. Ξέρεις, όμως, πως όταν αποφάσισες να
εγκαταλείψεις τον ­ μάταιο, λένε ­ τούτο κόσμο, η Άννα μου θήλαζε ακόμη,
κανείς δεν μου το ‘πε, η ζωή προηγείται του θανάτου ­ και εγώ φοβήθηκα να σου
πω «αντίο», μερικές φορές νόμιζα ότι σ’ έβλεπα στον δρόμο, περνούσαν μερικά
δευτερόλεπτα πριν λειτουργήσει ο νους… Εξακολουθείς να μην μιλάς, κοιτούμε
απλώς πίσω μας τα χρόνια, σε τούτη εδώ την παραλία νομίζω σ’ ερωτεύθηκα ­
ερωτεύονται, άραγε, τα παιδιά; ­ και έπειτα ήρθαν οι νύχτες με τους εφιάλτες
και τους κρύους ιδρώτες, τον πανικό, «με συγχωρείς, σε κρατώ ξύπνια», ήταν η
εποχή που νόμιζα πως άντεχα τα πάντα, «δεν πειράζει» έλεγα… Όταν πια έφυγα,
μου είχες μάθει όσα νόμιζες πως άξιζαν τον κόπο ­ τη διεκδίκηση και τον πόνο,
την ποίηση και τον Μαρξ, το γέλιο και την πίκρα, την ηδονή και την απόρριψη,
τη δύναμη και την παράδοση. Ήσουν ο τελευταίος άνθρωπος που με αποκάλεσε με το
χαϊδευτικό μου, μετά ξεκίνησε η ενήλικη ζωή, «θα δεις», έλεγες, «πώς είναι να
ακολουθείς την αντίστροφη πορεία», ποτέ δεν κατάλαβα πως είμαστε σε
διαφορετικές πλευρές του λόφου, τα ερωτηματικά και οι αμφιβολίες ήρθαν
αργότερα, με άλλους έρωτες και άλλους ανθρώπους, αλλά εσύ μου το ‘χες πει…
Άναψες τσιγάρο, σήκωσες λιγάκι το χέρι, μ’ αποχαιρέτησες χωρίς πάλι να πεις
κουβέντα ­ δεν είναι που οι νεκροί δεν μιλούν, είναι που τα ‘χαμε πει όλα
χρόνια πριν. «Αντίο», μουρμούρισα ­ και επιτέλους μπόρεσα να (σε) κλάψω…