[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΙΝΑΙ βέβαιο πως δεν είναι ο καλύτερος. Αν ήταν, μάλλον δεν θα είχε μείνει 22
χρόνια στη φυλακή. Δεν είναι όμως χειρότερος από ανθρώπους που έχουν αφαιρέσει
ζωές, έχουν βιάσει παιδιά και παρ’ όλα αυτά οι δικαστές ­ χωρίς να τους
χαριστούν ­ τους έχουν αφήσει ελεύθερους με όρους. Γιατί έτσι ορίζει ο νόμος.

Φαίνεται όμως πως η εφαρμογή του νόμου τρομάζει τους δικαστές όταν εκείνος που
τη ζητεί λέγεται Ρωχάμης. Δείχνουν να μην πιστεύουν τις υποσχέσεις του, να
θέλουν να του δώσουν την ευκαιρία να ζήσει ελεύθερος, αλλά συγχρόνως να
διστάζουν. Πληροί τις προϋποθέσεις, λένε, αλλά… Αν ξανακάνει τα ίδια ποιος
μας γλιτώνει από την κατακραυγή; Αν ήταν οποιοσδήποτε άσημος κατάδικος ­
σκέφτονται ­ κανείς δεν θα μάθαινε πως επανέλαβε τα σφάλματα του παρελθόντος
μετά την αποφυλάκισή του.

Για κάποιους, ανεξήγητους, λόγους ο Βαγγέλης Ρωχάμης τράβηξε από την αρχή τα
φώτα της δημοσιότητας πάνω του. Αποτέλεσμα αυτής της προβολής ήταν και η
μεγέθυνση των πράξεών του. Πολλοί δεν ξέρουν ότι ποτέ δεν άγγιξε ανθρώπινες
ζωές, τον χαρακτηρίζουν όμως από τις θεαματικές του αποδράσεις, αλλά και από
ό,τι έκανε υπό την πίεση της καταδίωξης.

Οι ευεργετικές διατάξεις του νόμου που προβλέπει την αποφυλάκιση μετά την
έκτιση των τριών πέμπτων της ποινής αφορούν ­ όπως είναι ευνόητο ­ τους
κρατουμένους. Οι οποίοι, ωστόσο, δεν βρέθηκαν τυχαία στη φυλακή. Κλείστηκαν
εκεί επειδή διέπραξαν ένα ή και περισσότερα αδικήματα. Κανείς δεν ξέρει αν,
βγαίνοντας, θα ξανασκοτώσουν, θα ξαναληστέψουν, θα ξαναβιάσουν κ.λπ. Γι’ αυτό
και ο νόμος έχει προνοήσει. Αν μέσα σε τρία χρόνια ελευθερίας δεν απασχολήσουν
τις διωκτικές αρχές, τους χαρίζεται το υπόλοιπο της ποινής. Αν όμως φανούν
ανάξιοι της εμπιστοσύνης που τους έδειξε η πολιτεία, τότε εκτίουν όλη την
ποινή που απομένει συν την ποινή που θα τους επιβληθεί από το νέο αδίκημα.

Ο νόμος… συμφωνεί με την αποφυλάκιση του Ρωχάμη. Μήπως θα πρέπει να
συμφωνήσουν και οι δικαστές με τον νόμο;