ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η Ευρώπη του μίσους

Ζαν-Μαρί Λεπέν. Ο αρχηγός του Εθνικού Μετώπου πίνει στην υγεία του ρατσισμού και του νεοφασισμού

Αν δημοφιλέστερος Έλληνας είναι ένας άνθρωπος που απηύθυνε θερμό χαιρετισμό σε
εκδήλωση του «Στόχου», μήπως είναι δημοφιλείς και οι ενέργειες που πηγάζουν
απ’ αυτή την οργάνωση; Μ’ άλλα λόγια: μήπως ο Δημήτρης Κουσουρής είναι χαμένος
από χέρι;

ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ στην «Ευρώπη του μίσους» έκανε πρόσφατα ο μαύρος δημοσιογράφος Γκάρυ
Γιανγκ για λογαριασμό της εφημερίδας «Γκάρντιαν». Πρώτα πήγε στη Βιτρόλ της
Γαλλίας. Από τον Φεβρουάριο του 1997, που εξελέγη δήμαρχος η σύζυγος του
ακροδεξιού Μπρυνό Μεγκρέ, η πόλη έχει αλλάξει. Το δημοτικό συμβούλιο έχει
μετονομάσει πολλούς δρόμους και πλατείες (η πλατεία Μαντέλα έχει γίνει πλατεία
Προβηγκίας), ένα νεανικό κέντρο αναγκάστηκε να κλείσει επειδή δεν έπαιζε
«παραδοσιακή» γαλλική μουσική και οι έγχρωμοι δεν είναι πια ευπρόσδεκτοι στα
σχολεία της περιοχής. Και ο κόσμος, όμως, έχει γίνει πιο φιλύποπτος: μήπως ο
άνθρωπος με τον οποίο κάνω τόσα χρόνια παρέα ψήφισε τους φασίστες;

Στη συνέχεια ο Γιανγκ επισκέφθηκε το Μιλάνο, έδρα της Λέγκας του Βορρά που
θέλει να διακόψει κάθε βοήθεια προς τον φτωχό Νότο και να πετάξει στη θάλασσα
τους μετανάστες. Η μοναδική ένδειξη μη λευκής ζωής στην πόλη, γράφει, ήταν μια
στρατιά μικροπωλητών που πουλούσε από δακτυλίδια μέχρι ρολόγια. Κι όταν το
βράδυ προσπάθησε να μπει στο εστιατόριο Al Graticiello για να φάει, του είπαν
«με νόημα» πως όλα τα τραπέζια είναι κλεισμένα.

Έπειτα ήλθε η σειρά του Ίνσμπρουκ, στην Αυστρία, όπου το ρατσιστικό
Φιλελεύθερο Κόμμα του Χάιντερ καλπάζει προς την εξουσία. Εκεί συνάντησε τον
Σόνυ, έναν 34χρονο μετανάστη από την Γκάνα που δουλεύει σε μια οικοδομή μαζί
με Τούρκους και Τσέχους. Στην αρχή τα πράγματα ήταν δύσκολα, του είπε. Οι
Αυστριακοί τον έβριζαν στον δρόμο, τον έλεγαν «νέγρο» και «πίθηκο» και
προσπαθούσαν να προκαλέσουν καβγά. Γρήγορα όμως έμαθε να μην απαντά: ξέρει ότι
αν έλθει η αστυνομία θα ρίξει το φταίξιμο σ’ αυτόν και μπορεί να τον απελάσει.
«Έτσι, λέω κάτι μόνο όταν με βρίζουν μικρά παιδιά».

Τελευταίος σταθμός του δημοσιογράφου ήταν το Μόναχο, έδρα του νεοναζιστικού
DVU που πέτυχε πρόσφατα το μεγαλύτερο ποσοστό ακροδεξιού κόμματος μετά τον
πόλεμο. Έμεινε δύο μέρες και του ζήτησαν διαβατήριο στον υπόγειο δύο φορές ­
και τις δύο έδειξε την αμερικανική άδεια οδήγησης και τον άφησαν. Ο Αλί Χάμπα
Ζάφνα, μετανάστης από το Ιράκ, δεν ήταν τόσο τυχερός. Όταν τον σταμάτησε η
αστυνομία, τον κράτησε μία εβδομάδα. Και τον εξευτέλισε παντοιοτρόπως.

Την Αθήνα, ο Γιανγκ δεν την επισκέφθηκε. Ίσως να του είπε η εφημερίδα του ότι
εδώ δεν υπάρχουν ρατσιστές και ακροδεξιοί. Ότι τη χούντα δεν την έχει ποτέ
κανείς νοσταλγήσει. Ότι δεν έχει γίνει ποτέ επίθεση από «χούλιγκαν» εναντίον
μαύρου. Ότι κανένας Αλβανός δεν έχει σκοτωθεί ποτέ από νομιμόφρονα πολίτη
«ευρισκόμενο εν αμύνη». Ότι στην κοιτίδα του πολιτισμού, οι φασίστες με ρόπαλα
και καδρόνια αποτελούν άγνωστο είδος.