Φοβορί

16 ΙΟΥΝΙΟΥ 1998. Τι είναι αυτό που κάνει ομάδες με ταλέντο και περγαμηνές
να ταλαιπωρούνται από δυναμικούς αλλά σαφώς μικρότερης δυναμικότητας
αντιπάλους; Πρώτα απ’ όλα, ο φόβος του νικητή.

Στην κοινωνία της αχαλίνωτης δημοσιότητας, οι εθνικές ομάδες των μεγάλων
ποδοσφαιρικών χωρών πηγαίνουν στα Μουντιάλ όχι μόνο φορτωμένες τις ελπίδες
ενός ολόκληρου πληθυσμού, αλλά και με την κάθε κίνηση του κάθε παίκτη ή
τεχνικού, εντός και εκτός γηπέδου, να περνά από το μικροσκόπιο σχετικών και
ασχέτων. Όλοι οι λαοί αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο στους θριάμβους (βγαίνοντας
στους δρόμους), αλλά δέχονται με διαφορετικό τις απογοητεύσεις. Ο κακόμοιρος
τερματοφύλακας της Εθνικής Βραζιλίας, στον εντός έδρας τελικό του 1950,
δέχεται ακόμα κοτόπουλα στην πόρτα του, δείγμα βαθιάς περιφρόνησης για το
λάθος του στη φάση του νικητήριου γκολ των Ουρουγουανών. Για τους Ιταλούς, ο
Μπάτζιο θεωρείται ακόμα ­ και θα θεωρείται ίσως για πάντα, εκτός κι αν κάνει
θαύματα στη Γαλλία ­ ο παίκτης που στέρησε με το χαμένο πέναλτι τον τίτλο στην
Αμερική κι όχι αυτός που σχεδόν μόνος έσπρωξε τη συντηρητική ομάδα του Σάκι
στον τελικό. Οι Γερμανοί συνεχίζουν να εφευρίσκουν νέους τρόπους αργής κίνησης
για να αποδείξουν ότι το σουτ του Χαρστ, στην παράταση του τελικού του 1966,
ουδέποτε πέρασε τη γραμμή (ξεχνούν φυσικά ότι λίγο αργότερα δέχθηκαν, από τον
ίδιο παίκτη, και τέταρτο γκολ).

Ο αρχικός λοιπόν αντίπαλος των ομάδων που κάθε φορά κουβαλούν τον τίτλο του
φαβορί είναι ο ίδιος ο εαυτός τους. Ο Μπατιστούτα και ο Πασαρέλα ξέρουν ότι αν
ο πρώτος χάσει τις λίγες ευκαιρίες που του παρουσιάζονται σε κάθε αγώνα, ο
προπονητής του θα κατηγορηθεί που δεν έβαλε τον Κρέσπο, ο οποίος, όταν σε άλλο
αγώνα παίξει και δεν σκοράρει, θα χαρακτηρισθεί λίγος σε σχέση με τον μεγάλο
Μπατιγκόλ. Ευτυχώς για όλους, ο τελευταίος βρήκε δίχτυα προχθές και η γη
συνεχίζει να γυρίζει για τους γκαούτσος. Η ομάδα τους πάντως φανέρωσε κι άλλες
αδυναμίες πέρα από το άγχος. Προβλέψιμοι στην ανάπτυξη (οι Παναθηναϊκοί θα
πουν πως ο πατέρας Βερόν ήταν καλύτερος από τον γιο), ατομιστές στην επίθεση,
χωρίς φρεσκάδα και φαντασία, οι κληρονόμοι του Μαραντόνα έκαναν τους
θαρραλέους, τεχνίτες κι εξαιρετικά ομαδικούς Γιαπωνέζους να μοιάζουν σχεδόν
ισοδύναμοι. Οι Αργεντίνοι, όπως και οι εμφανώς ασύνδετοι Γιουγκοσλάβοι
απέναντι στους διαφορετικά αλλά εξίσου αξιόμαχους Πέρσες, σώθηκαν τελικά από
αυτό που κάνει τη διαφορά ανάμεσα στις ομάδες και δικαιολογεί την προσήλωση
αλλά και τις απαιτήσεις των φιλάθλων: μικρές ξαφνικές λάμψεις στον δρόμο για
κάτι μεγαλύτερο.