ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Για χατίρι του Μιλόσεβιτς

Στην προσφυγιά. Ένα Αλβανόπουλο δραπετεύει από τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου

.Ψυχολογικό είναι κυρίως το μπρα-ντε-φερ ανάμεσα στον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς
και τη λεγόμενη «διεθνή κοινότητα». Κι αν κρίνουμε από τα στατιστικά στοιχεία
των τελευταίων χρόνων, ο νικητής είναι ήδη γνωστός.

ΚΑΙ ΩΣ προς μεν τις προθέσεις των Δυτικών, μάλλον σύγχυση επικρατεί. Αν
πιστέψουμε τη χθεσινή ανταπόκριση της «Ιντιπέντεντ» από τις Βρυξέλλες, όπου
συνεδρίασαν οι υπουργοί Άμυνας της Ατλαντικής Συμμαχίας, το ΝΑΤΟ είναι έτοιμο
να βομβαρδίσει τον Μιλόσεβιτς για να σταματήσει τη στρατιωτική δράση της
Σερβίας στο Κοσσυφοπέδιο. Στο δικό της ρεπορτάζ από την ίδια πόλη, η
«Γκάρντιαν» βεβαιώνει αντίθετα ότι το ΝΑΤΟ αποφάσισε να υιοθετήσει
μετριοπαθέστερη γραμμή στο Κοσσυφοπέδιο, ελπίζοντας ότι η συνάντηση του
Μιλόσεβιτς με τον πρόεδρο Γιέλτσιν θα οδηγήσει σε μια διπλωματική λύση. Με την
πρώτη εκδοχή συμφωνεί το μεγαλύτερο μέρος του διεθνούς Τύπου. Βέβαιος ότι η
Δύση θα αρκεστεί σε φραστικές απειλές και ότι ο Μιλόσεβιτς θα προβεί
ανενόχλητος στην εθνοκάθαρση άλλης μιας περιοχής των Βαλκανίων εμφανίζεται,
αντίθετα, ο Λόρεν Τζένκινς, υπεύθυνος διεθνών ειδήσεων του αμερικανικού
National Public Radio. Αν ήταν δύσκολο να ληφθεί απόφαση για στρατιωτική δράση
στη Βοσνία ­ γράφει στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Salon» ­ θα είναι δέκα φορές
πιο δύσκολο στο Κοσσυφοπέδιο, το οποίο αποτελεί τμήμα της Γιουγκοσλαβίας. Όσο
για τα σχέδια αποστολής στρατευμάτων στην Αλβανία και την ΠΓΔΜ, αυτά
εξυπηρετούν στην πραγματικότητα τον Μιλόσεβιτς αφού θα δυσκολέψουν τις
στρατιωτικές επιχειρήσεις των ανταρτών και το λαθρεμπόριο όπλων. Οι προθέσεις
του γιουγκοσλάβου προέδρου είναι πολύ σαφέστερες από εκείνες των αντιπάλων
του, αφού μπορούν να συμπυκνωθούν σε μια λέξη: διχοτόμηση. Το μόνο ερώτημα
είναι από πού θα περάσει η διαχωριστική γραμμή. Με βάση τη θεωρία ότι το
Κόσοβο είναι το λίκνο του σερβικού πολιτισμού (την οποία διαψεύδουν πολλοί
ιστορικοί, αλλά και ο βρετανός συγγραφέας Νόελ Μάλκολμ στο τελευταίο του
βιβλίο), οι Σέρβοι θα ήθελαν η γραμμή αυτή να περάσει κάτω από την
Γκρατσάνιτσα, όπου βρίσκεται ένα παλιό μοναστήρι. Για να γίνει κάτι τέτοιο,
όμως, πρέπει να αλλάξει σύνθεση μια πόλη που βρίσκεται μόλις 8 χιλιόμετρα
βορειότερα: η πρωτεύουσα Πρίστινα όπου, με βάση την απογραφή του 1991,
τέσσερις στους πέντε κατοίκους είναι Αλβανοί. Πιο ρεαλιστικό είναι το σενάριο
που «κόβει» το Κοσσυφοπέδιο λίγο βορειότερα, στο ύψος του Όμπιλιτς. Η Σερβία
κερδίζει έτσι το Πετς, έδρα του Ορθοδόξου Πατριαρχείου. Το Ντετσάνι και το
μοναστήρι του, που μετά τις τελευταίες επιθέσεις του σερβικού στρατού έχει
μετατραπεί σε χωριό-φάντασμα. Την Τρέπτσα, όπου βρίσκεται ένα ορυχείο
μολύβδου, αργύρου και ψευδαργύρου. Χάνει βέβαια το Όμπιλιτς με τα αποθέματα
λιγνίτη, τα οποία χρησιμοποιούνται ως καύσιμο σε ενεργειακό σταθμό που
τροφοδοτεί την Κεντρική Σερβία. Αν ο Μιλόσεβιτς δείξει καλή διαγωγή, αν
υποσχεθεί για παράδειγμα ότι δεν θα ξεκινήσει προς το παρόν επιχειρήσεις στο
Μαυροβούνιο ή την ΠΓΔΜ, δεν θα μπορούσαμε να τραβήξουμε τη διαχωριστική γραμμή
λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω;