ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι όρθιοι του Σαββατόβραδου

ΝΥΧΤΑ Σαββάτου, μελανή και θορυβώδης. Κατεβαίνω την παραλιακή. Είναι πήχτρα
από αυτοκίνητα. Σαν να τρέχουμε όλοι στο ίδιο ραντεβού. Άγνωστοι μεταξύ μας,
με προορισμό τη διασκέδαση ­ η υποχρέωση του Σαββατόβραδου.

Το πώς βρέθηκα στο νεολαιίστικο μαγαζί της παραλίας, είναι ένα φάλτσο, χωρίς σημασία.

Η ορθοστασία πάντως άρχισε από την ουρά στην είσοδο. Όμορφα αγόρια και
κορίτσια, γελαστά, καλοντυμένα, περιμένουν καρτερικά το face control.

Τόση πειθαρχία!

Και μέσα στο κλαμπ είναι συγκρατημένοι με κινήσεις και χειρονομίες σταθερές,
σαν προμελετημένες.

Πού βρέθηκε τόση κατανόηση στους κανόνες;

Όρθιοι οι περισσότεροι στέκονται μ’ ένα ποτήρι στο χέρι και το τσιγάρο στα
δάχτυλα, ανάποδα ­ η καύτρα είναι στο μέσα μέρος της παλάμης ­ για να μην
κάψουν κανέναν.

Ούτε να μιλήσουν μπορούν από την εκκωφαντική μουσική, ούτε να κινηθούν από το
στριμωξίδι ­ κουνάνε μόνο ρυθμικά κεφάλι και ώμους. Ούτε φλερτάρουν.

Ένα φευγαλέο βλέμμα είναι όλο κι όλο το παιχνίδι, που τελειώνει μόλις αρχίζει.
Τίποτα άλλο. Αλλά πάλι, ποιος ζήτησε κάτι περισσότερο από την τυποποιημένη,
νευρική φόρμα διασκέδασης στο μοντέρνο και πιο μεγάλο καλοκαιρινό κλαμπ;

Το ξημέρωμα τους βρίσκει όρθιους και κουρασμένους. Γιατί μου φάνηκαν και μελαγχολικοί;

Ή μήπως η ματιά της δικής μου γενιάς έχει αυτή την πικρή τρυφερότητα για τα
παιδιά, που ακόμα και στη διασκέδασή τους είναι απομονωμένα και ευάλωτα, αν
και φαινομενικά προστατευμένα από τη μαζικότητα της μόδας.