[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο ΑΛΛΟΔΑΠΟΣ δικηγόρος ερχόταν για πρώτη φορά στη χώρα μας. Η πολυεθνική
εταιρεία που εκπροσωπεί, είχε εμπλακεί σε δικαστικές περιπέτειες. Ένας
υπάλληλος στα εδώ γραφεία είχε συλληφθεί για κατάχρηση. Συνεργοί του πέντε
«καλοί» πελάτες, που, όπως φαινόταν, του είχαν ανοίξει τα… μάτια. Τα ποσά
που είχαν βάλει στο χέρι ήταν της τάξης των εκατοντάδων εκατομμυρίων.

Έκπληκτος ο δικηγόρος πληροφορήθηκε πως είχε ήδη προφυλακιστεί μόνο ο
υπάλληλος της εταιρείας, ενώ οι πελάτες, μετά την απολογία τους, είχαν αφεθεί
ελεύθεροι. «Γιατί;» ρώτησε τους Έλληνες συναδέλφους του. «Γιατί ο σχετικός
νόμος προβλέπει ότι διώκονται σε βαθμό πλημμελήματος αν η κάθε μία πράξη τους
δεν υπερβαίνει τα 50 εκατομμύρια. Εκτός αν οι δράστες κινήθηκαν εις βάρος της
υπηρεσίας τους», του απάντησαν απλά. «Κι αν το σύνολο της απάτης αγγίζει το
δισεκατομμύριο;» ξαναρώτησε ο αλλοδαπός, ελπίζοντας πως οι συνάδελφοί του δεν
κατάλαβαν την απορία του. «Δεν έχει σημασία. Αυτό δεν ενδιαφέρει τον νομοθέτη…».

Δυστυχώς, έτσι έχουν τα πράγματα. Εδώ και πολύ λίγα χρόνια, ο νομοθέτης δεν
ενδιαφέρεται για το σύνολο του προϊόντος της απάτης ή της υπεξαίρεσης, αλλά
μόνο για το ποσόν που κλέβει κάθε φορά. Αν δηλαδή φροντίζει να μην υπερβαίνει
τα 50 εκατομμύρια, έστω κι αν αυτό γίνεται για 10, 20, 30 φορές, έστω κι αν
όταν εντοπίζεται έχει καταφέρει να ιδιοποιηθεί δισεκατομμύρια, δεν κινδυνεύει
να φυλακιστεί!

Η τροποποίηση του νόμου «γλίτωσε» πολύ κόσμο από τις συνέπειες μιας
εγκληματικής πράξης, καθώς, μέσα σε μια μέρα, αυξήθηκε αλματωδώς το όριο του
ποσού που συνιστά κακούργημα. Από πέντε εκατομμύρια έγινε πενήντα.

Όσοι λοιπόν είχαν την… τύχη να βρίσκονται στο ενδιάμεσο, είδαν να ανοίγεται
ξαφνικά μπροστά τους ένας δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα. Για πολλούς άνοιξαν
οι πόρτες εξόδου από τις φυλακές, σε άλλους «ζήτησε συγγνώμη» το Εφετείο για
τη βαριά ποινή που τους είχε επιβληθεί πρωτοδίκως και άλλοι, οι πλέον τυχεροί,
κατάφεραν, χάρη σε κάποιες αναβολές, να μην καθήσουν καθόλου στο εδώλιο του
κατηγορουμένου, αφού το πλημμέλημα σε οκτώ χρόνια παραγράφεται.

Όταν το κράτος… δικαίου έχει κέφια!