ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όταν τα άψυχα έχουν ζωή

«ΑΥΤΟ ΤΟ σπίτι πρέπει να το ελαφρώσεις. Πέτα, παιδί μου, έχεις πολύ πράγμα για
πέταμα», είπε η Λολίτα, που ανέλαβε να με στηρίξει ­ ηθικά αλλά και έμπρακτα ­
στο εγχείρημα της ανακαίνισης του σπιτιού μου. Ύστερα, καθώς περπατούσα στο
καθιστικό, άρχισε να χειρονομεί προς κάθε κατεύθυνση. «Αυτά τα τζάντζαλα τι τα
θέλεις;», τσίριξε δείχνοντας τα χειροποίητα σκυριακά μου που τα ‘χω από
φοιτήτρια. «Κι εδώ, αυτόν τον χτιστό καναπέ να τον γκρεμίσεις», αποφάνθηκε,
«να βάλεις έναν κανονικό απέναντι απ’ το τζάκι». Καθήσαμε ως τα μεσάνυχτα και
ξεφυλλίζαμε ξένα περιοδικά με σπίτια «καταπληκτικά», το χρήμα ξεχείλιζε από
τις ζωγραφισμένες οροφές τους, τις πανάκριβες διπλές κουρτίνες, τις μπροκάρ
ταπετσαρίες και τους κρυστάλλινους πολυέλαιους. «Να, βλέπεις; Εδώ στις πόρτες
έχουν καθρέφτες και πάνω στα έπιπλά τους κάθε κομμάτι είναι ξεχωριστό. Εσύ,
παιδάκι μου, ό,τι βρεις και σ’ αρέσει το παίρνεις και το θάβεις, δίπλα σε
παράταιρα ενθύμια από ταξίδια».

Έχει ένα πολύ καλόγουστο σπίτι η Λολίτα, δεν λέω. Φροντισμένο κομμάτι-κομμάτι,
γωνία-γωνία. Αλά δεν είναι ένα σπίτι ­ πώς αλλιώς να το πω ­ που μπορώ να το
ζήσω με την οικογένειά μου, έτσι όπως εμείς είμαστε μαθημένοι. Με
ανεμομαζέματα που αγαπάμε, με αναμνηστικά που δεν τα πήραμε για την αποθήκη,
με απλά υφάσματα που τα φρεσκάρουμε πλένοντάς τα. Από τα «ονειρεμένα» σπίτια
που φιγουράριζαν στα περιοδικά, δεν ζήλεψα κανένα. Εγώ μια ανακαίνιση θέλω, σε
πολύ βασικά και αναγκαία, από τα βιβλία μου δεν μπορώ να πετάξω ούτε ένα κι ας
στοιβάζονται σε τριπλοσειρές, τα παράταιρα στο σπίτι έχουν το καθένα το δικό
του χώρο μέσα μου. «Πέταξε, παιδάκι μου, μη λυπάσαι», επιμένει η Λολίτα. Στο
τέλος ­ το βλέπω εδώ και πέρα ­ θα μου κόψει οργισμένη την καλημέρα!