[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΔΕΝ ΘΑ μετατρέψουμε τον χώρο της Παιδείας σε «οίκο εμπορίου». Η διαβεβαίωση
δόθηκε στη Βουλή και ήταν κατηγορηματική. Ο δρόμος για τον οίκο του Θεού
ωστόσο δεν φαίνεται να περνά από την εκδίωξη των αργυραμοιβών. Αντιθέτως,
διατηρεί το σημερινό καθεστώς με όλα τα μαγαζάκια και τα παραμάγαζα της
Παιδείας. Και για μεν τους πανεπιστημιακούς, χαράς ευαγγέλια: μπορεί να είναι
σίγουροι ότι τα προνόμιά τους θα διατηρηθούν λίγο πολύ ανέπαφα ως την αυγή του
21ου αιώνα. Όσο για τους γονείς, αυτοί έτσι κι αλλιώς δεν έτρεφαν αυταπάτες.
Γνωρίζουν ότι η Παιδεία έχει καταστεί προ πολλού αντικείμενο εμπορίου και
μάλιστα πανάκριβου. Δεν είναι μόνο για όσους στέλνουν τα παιδιά τους στο
εξωτερικό, ούτε για όσους πληρώνουν τα φροντιστήρια.

Είναι φυσικά και για όλους εκείνους που αναγκάζονται να πληρώνουν τα υπέρογκα
δίδακτρα στα ιδιωτικά κέντρα που παρέχουν ­ αμφίβολης συχνά ποιότητας ­
Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Όλα αυτά ­ μας διαβεβαιώνουν ­ θα αλλάξουν. Σε λίγα
χρόνια η είσοδος στα Πανεπιστήμια θα είναι ελεύθερη. Τέλος λοιπόν στα
φροντιστήρια, τέλος ­ θα πρέπει να υποθέσουμε ­ και στα ιδιωτικά κέντρα.

Προς τι η ανησυχία τότε; Αν έτσι έχουν τα πράγματα, ποιος τρελός θα έρθει να
ανοίξει ιδιωτικό Πανεπιστήμιο; Και ποιος αυτοκαταστροφικός γονιός θα πληρώσει
για κάτι που παρέχεται δωρεάν; Κανείς. Εκτός και αν τα κρατικά Πανεπιστήμια
παρέχουν γνώσεις που δεν ενδιαφέρουν τους φοιτητές ή αν τα ιδιωτικά είναι
καλύτερης ποιότητας. Αν δηλαδή σε τελευταία ανάλυση μπορούν να ανταγωνιστούν
επιτυχώς τα κρατικά. Και εδώ ίσως κρύβεται το μυστικό. Γιατί μπορεί τελικώς να
αποδειχθεί ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός. Ότι δηλαδή συντηρούμε έναν τεράστιο
γραφειοκρατικό μηχανισμό παροχής συντεχνιακών προνομίων. Έναν μηχανισμό
παροχής τίτλων σε πανεπιστημιακούς που έχουν εξασφαλίσει την διά βίου
απασχόληση και την αυτόματη λίγο – πολύ αναγόρευσή τους σε καθηγητές, με ό,τι
αυτό συνεπάγεται (βλέπε μελέτες της ΕΟΚ, θέσεις συμβούλων κ.ο.κ.).

Και φυσικά έναν μηχανισμό παροχής πτυχίων που διαρκώς υποβαθμίζονται. Έναν
γραφειοκρατικό μηχανισμό δηλαδή που επιβιώνει μόνο επειδή είναι κρατικό
μονοπώλιο. Υπάρχει φυσικά και το αντεπιχείρημα ­ απόλυτα νόμιμο ­ της
ισότητας. Θέλει φυσικά μεγάλη δόση υποκρισίας για να υποστηριχθεί ότι σήμερα
διασφαλίζεται η ισότητα των ευκαιριών. Αν όμως ως κοινωνία πιστεύουμε σ’ αυτό
το ιδανικό ­ και μόνο τότε μπορούμε να μιλάμε για πραγματική δημοκρατία ­ τότε
ας κάνουμε το μεγάλο άλμα. Να δίνει το κράτος υποτροφίες σε όλους όσους τις
αξίζουν είτε φοιτούν σε ιδιωτικό είτε σε κρατικό Πανεπιστήμιο. Για να
ξεχωρίσει επιτέλους η ήρα από το στάρι…