ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Δύο Μάηδες τόσο διαφορετικοί…

«Απεργία πολυτελείας». Έτσι αποκαλούν σήμερα τη διεκδίκηση περισσότερου ελεύθερου χρόνου (του Σεργκέι, από τη «Μοντ»)

Μάης ’68 – Μάης ’98. Μπορεί κανείς να συγκρίνει με πολλούς τρόπους τις δύο
εποχές. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: θλίψη.

Η «ΜΟΝΤ» βλέπει στους δύο Μάηδες ισάριθμες επαναστάσεις. Πριν από τριάντα
χρόνια, ήταν ο δρόμος. Σήμερα, είναι το ευρώ. Παρά τις σημαντικές διαφορές,
γράφει η γαλλική εφημερίδα, η επανάσταση του Μάη του ’98 είναι κληρονομιά της
εξέγερσης του Μάη του ’68. Από τα δύο νήματα όμως που συγκρατούσαν εκείνο το
κίνημα, το ένα, σίγουρο για τον εαυτό του και δογματικό, έσπασε με μια άλλη
επανάσταση, εκείνη του ’89, που γκρέμισε το τείχος του Βερολίνου. Το άλλο
νήμα, άθικτο, εκείνο που διερχόταν από τη φαντασία, την εφεύρεση του μέλλοντος
και τα όνειρα της αδελφοσύνης, αξίζει να προστατευθεί, να ενισχυθεί.

Μια άλλη ανάγνωση θα μπορούσε να αφορά το Μεσανατολικό. Διατρέχοντας κανείς τα
άφθονα αφιερώματα των ημερών για τον Μάη του ’68, σταματά σε μια φωτογραφία.
Είναι μια συνάντηση για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή που είχε γίνει τότε στο
Παρίσι. Τριάντα χρόνια μετά, η ειρήνη αυτή είναι ένα όνειρο πιο άπιαστο από
ποτέ. Στην πρόσφατη διάσκεψη του Λονδίνου, έγραψε με τον χαρακτηριστικό του
τρόπο ο Ρόμπερτ Φισκ της «Ιντιπέντεντ», ο Νετανυάχου και ο Αραφάτ έβγαλαν το
πτώμα της Συμφωνίας του Όσλο από το φέρετρό του και ­ με αισθήματα
ικανοποίησης και απόγνωσης αντιστοίχως ­ το έθαψαν ξανά βαθειά στη γη. Το
ξεφύλλισμα των εφημερίδων των δύο εποχών επιτρέπει μια τρίτη, πολύ
ενδιαφέρουσα ανάγνωση. Η γαλλική Εθνοσυνέλευση ­ διαβάζουμε στη «Λιμπερασιόν»
της 4ης Μαΐου 1968 ­ θέσπισε την τέταρτη εβδομάδα πληρωμένων διακοπών,
απογοητεύοντας τους κομμουνιστές που ζητούσαν πέντε εβδομάδες για τους
μαθητευόμενους και τους εργαζόμενους κάτω των 21 ετών. Το ρεπορτάζ συνοδεύεται
από τη φωτογραφία ενός ερωτευμένου ζευγαριού με μαγιώ, ξαπλωμένου στην άμμο.

Τριάντα χρόνια αργότερα, τη θέση των λουομένων έχουν πάρει μαχητικοί
διαδηλωτές με κόκκινες σημαίες στους δρόμους της Κοπεγχάγης. Το αίτημα 450.000
εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα της Δανίας είναι να θεσπιστεί έκτη εβδομάδα
πληρωμένων διακοπών. «Μια απεργία πολυτελείας», σαρκάζει η σημερινή
«Λιμπερασιόν», που δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με την εφημερίδα του ’68. «Το
να περνώ περισσότερο χρόνο με την οικογένειά μου δεν είναι πολυτέλεια», απαντά
ένας απεργός. «Μένω σε απόσταση 25 χιλιομέτρων από τη δουλειά μου, σηκώνομαι
κάθε πρωί στις 4.30 και η γυναίκα μου τελειώνει τη δουλειά της στις 7 το βράδυ».

Φυσικά οι εργαζόμενοι της Δανίας έχουν δίκιο. Και φυσικά δεν θα μπορούσαν να
το βρουν από την κυβέρνησή τους, κι ας είναι σοσιαλδημοκρατικών πεποιθήσεων.
Ύστερα από 10 ημέρες απεργίας που παρέλυσαν τη χώρα, επενέβη δυναμικά ο
πρωθυπουργός Πουλ Νίρουπ Ράσμουσεν και έδωσε λύση. Δύο πρόσθετες ημέρες
διακοπών σε όλους. Τρεις πρόσθετες ημέρες οικογενειακής αδείας στους
εργαζόμενους με παιδιά κάτω των 14 ετών. Και απαγόρευση όλων των απεργιών
μέχρι τον Μάρτιο του 2000.