3η ΚΑΡΤΑ Στο… καλάθι των αχρήστων

ΕΠΑΙΖΑΝ χθες το βράδυ ο Παναθηναϊκός με την ΑΕΚ για μια θέση στον τελικό του
πρωταθλήματος μπάσκετ. Έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, δεν έχει σημασία
ποια ομάδα νίκησε και ποια έχασε.

Στο κλειστό των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων πληγώθηκε το μπάσκετ. Και δεν είναι η
πρώτη φορά. Πότε οπαδοί μιας ομάδας, πότε άλλης, εκδηλώνουν ακρότατο φανατισμό
και παγιδεύουν το άθλημα σε εικόνες βίας, που περνούν στα σπίτια και
διαμορφώνουν επικίνδυνη νοοτροπία στη νεολαία.

Δεν είναι δυνατόν να περνούν σε πρώτο πλάνο οι διαμαρτυρίες, η εκτόξευση
αντικειμένων στον αγωνιστικό χώρο, τα νεύρα, οι κραυγές, οι βωμολοχίες και ένα
σωρό άλλα αρνητικά θέματα.

Κι από την άλλη πλευρά οι πρωταγωνιστές σε δεύτερο πλάνο, αλλά και κάποιοι σε
ρόλο ειρηνοποιών. Δεν είναι δυνατόν να διεξάγονται επίσημοι αγώνες με τεράστια
σημασία και πριν ακουστεί η κόρνα της λήξης να μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο
θεατές για να πανηγυρίσουν ή να επιτεθούν στους αντιπάλους ή για οποιοδήποτε
άλλο λόγο.

Στην τηλεόραση είδαμε στα τελευταία δευτερόλεπτα, σε αρκετά πλάνα, τον
προπονητή του Παναθηναϊκού Σούμποτιτς να κρατάει το κεφάλι του (τραυματίστηκε
από ρίψη αντικειμένου).

Είδαμε τον Ράτζα να παρακαλεί οπαδούς του Παναθηναϊκού να γυρίσουν στις
εξέδρες και ακούσαμε από τα μεγάφωνα αλλεπάλληλες συστάσεις για αποκατάσταση
της τάξης, ώστε να συνεχιστεί το παιχνίδι.

Είδαμε εκνευρισμένους τους προπονητές Ιωαννίδη και Σούμποτιτς, αλλά και τον
διαιτητή Πιτσίλκα να κραυγάζει, για να μπορέσει να συνεχίσει.

Οι κάμερες δεν έδειξαν το ξύλο που έφαγε ο Ιωαννίδης από δήθεν φιλάθλους, τις
δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι αθλητικοί συντάκτες να κάνουν τη δουλειά τους.

Δεν είδαμε το μπάσκετ που αγαπήσαμε. Δεν είδαμε αθλητισμό. Κι αν στο ΝΒΑ τα
πλέι οφ είναι γιορτή, εδώ είναι ευκαιρίες αναπαραγωγής βίας.

Αυτό το μπάσκετ είναι για το καλάθι των αχρήστων.