ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο θάνατος ενός θρύλου

Οικογένεια Γκέριν. Η άτυχη Βερόνικα με τον γιο της και τον σύζυγό της

Η αδέκαστη δημοσιογράφος, που έπεσε θύμα του καθήκοντος. Η έγκυρη συνάδελφος
που έρχεται τώρα να την απομυθοποιήσει. Η Ιρλανδία, που τελεί σε σύγχυση.

Η ΒΕΡΟΝΙΚΑ Γκέριν ήταν μια γυναίκα «υπεράνω υποψίας». Τη δημοσιογραφία την
ασκούσε με πάθος. Είχε αποφασίσει να τα βάλει με τον κόσμο του εγκλήματος και
τα άρθρα της στην κυριακάτικη «Ιντιπέντεντ» της Ιρλανδίας ήταν ηχηρά, τολμηρά,
αποκαλυπτικά. Μια μέρα του Ιουνίου του 1996, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητό
της, δέχθηκε πέντε σφαίρες από έναν ένοπλο πάνω σε μηχανάκι. Προσπάθησε να
βγει από τ’ αυτοκίνητο, αλλά δεν πρόλαβε. Ήταν μόλις 36 ετών. Όταν συνήλθε από
το σοκ, η χώρα της την ανακήρυξε αγία.

Δύο χρόνια αργότερα, μια συνάδελφός της επιχειρεί το αδιανόητο: να τα βάλει με
τη Ζαν Ντ’ Αρκ της ιρλανδικής δημοσιογραφίας, να επικρίνει το είδωλο, να
αμφισβητήσει τον θρύλο. Η Γκέριν είπε ψέματα για τις σπουδές της, την ηλικία
της και την προϋπηρεσία της, και έφτασε να αυτοπυροβοληθεί στο πόδι για να
δώσει την εντύπωση της ατρόμητης ρεπόρτερ, υποστηρίζει η Έμιλυ Ο’ Ρήλυ στο
βιβλίο της «Η Ζωή και ο Θάνατος μιας Αστυνομικής Συντάκτη» που κυκλοφορεί
σήμερα στη Βρετανία και την Ιρλανδία. Εκτός όλων αυτών, όμως, ήταν και κακή
μητέρα. Όταν πήγαινε να συναντήσει κάποιον εγκληματία, έπαιρνε μαζί και το
μωρό της, τον Κάθαλ. Ένας απ’ αυτούς, μάλιστα, είχε απειλήσει ότι θα τον
απαγάγει και θα τον βιάσει.

«Μια γυναίκα που παίρνει μαζί της το μωρό της σε επικίνδυνες αποστολές θα
έπρεπε να έχει απολυθεί ή να της έχει ανατεθεί ένα ρεπορτάζ όπου το παιδί δεν
θα κινδύνευε», γράφει η Ο’ Ρήλυ, μητέρα τεσσάρων παιδιών, πολιτική συντάκτης
στη «Σάνταιη Μπίζνες Ποστ» και μια από τις γνωστότερες δημοσιογράφους της
Ιρλανδίας. Αντί γι’ αυτό, η εφημερίδα στήριξε τη διαφημιστική της εκστρατεία
στις έρευνές της. Και τρεις κινηματογραφικές εταιρείες, μεταξύ των οποίων η
Ντίσνεϋ, εξετάζουν τώρα το ενδεχόμενο να γυρίσουν σε ταινία τη ζωή και τον
θάνατο της τολμηρής μητέρας που τα έβαλε με τους κακούς, τους κτύπησε αλύπητα
και τελικά πλήρωσε το τίμημα.

Η συζήτηση θα ήταν ενδιαφέρουσα αν επικεντρωνόταν σε δημοσιογραφικά ήθη και
δημοσιογραφικές πρακτικές, αν αποκάλυπτε μ’ άλλα λόγια την τακτική ορισμένων
εφημερίδων να εκμεταλλεύονται τις φιλοδοξίες των συντακτών τους για να
πουλήσουν φύλλα αδιαφορώντας για τις συνέπειες στη ζωή τους. Αντί γι’ αυτό, το
βιβλίο της Ο’ Ρήλυ εντάχθηκε στον πόλεμο του Τύπου, με τη συγγραφέα να φέρεται
ως δυσαρεστημένη επειδή δεν διορίστηκε διευθύντρια σε μια εφημερίδα που ανήκει
στον ίδιο όμιλο μ’ εκείνη της Γκέριν και να παίρνει με τον τρόπο αυτό τον
εκδίκησή της.

Απομένει μια «λεπτομέρεια»: ότι ο φόνος της Βερόνικα δεν έχει διαλευκανθεί.
Δύο άτομα έχουν συλληφθεί και περιμένουν τη δίκη τους, αλλά η υπόθεση τραβάει
σε μάκρος. Και η κ. Ο’ Ρήλυ θα συμφωνεί ότι αυτή η καθυστέρηση τουλάχιστον
εκθέτει το ιρλανδικό κράτος.