ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ζεύγος αιφνιδιασμού

ΟΜΟΛΟΓΩ πως ο Χρήστος Πάχτας ουδέποτε μέχρι σήμερα απασχόλησε τη μάλλον πεζή
και άνευ εκπλήξεων επαγγελματική ή προσωπική μου ζωή ­ μολονότι δεν αμφιβάλλω
πως θα έπρεπε, δεδομένου ότι τυγχάνει ο κυβερνητικός διαχειριστής των
κοινοτικών κονδυλίων, σε μια χώρα όπου ο κάθε πολίτης με στοιχειώδη
αυτοσεβασμό εισπράττει «κάτι» από τους, προφανώς ανόητους, Ευρωπαίους.

Ομολογώ, ωσαύτως, πως δεν εγνώριζα καν την ύπαρξη της Χριστίνας Τομαζινάκη,
ενδεχομένως κι αυτό να είναι σφάλμα μου, δεδομένου ότι στη νεοελληνική ζωή ο
τίτλος «σύμβουλος» σημαίνει πράγματα εξαιρετικά περίπλοκα, δεν είναι μια απλή
επαγγελματική ή επιστημονική ιδιότητα, πρόκειται για την πεμπτουσία του
κύρους. Όπως και να έχει, δεν περίμενα ότι το συμπαθές ζεύγος θα εισέβαλε στην
καθημερινότητά μου. Δεν περίμενα πως η συνάδελφος – μαμά της διπλανής κούνιας,
μεταξύ των εντολών προς τον μικρό Κωστάκη ­ «μην το ξεκουμπώνεις το μπουφάν»,
«όχι, μεγάλωσες, δεν μπορούμε να παίρνουμε την πιπίλα μαζί μας» ­ θα ήθελε να
πληροφορηθεί και την έγκυρη άποψή μου ­ «εσείς πόσο χρόνων νομίζετε ότι είναι
η Τομαζινάκη; Τα μαλλιά της ξέρετε τα βάφει;». Με αυξανόμενη την αίσθηση του
παραλόγου ­ και με το νου μου απασχολημένο με το τι με περιμένει στις
Βρυξέλλες ­ πληροφορήθηκα από όλες τις γνωστές και άγνωστες πηγές
«λεπτομέρειες» και «βιογραφικά». Και διαπίστωσα πως, τελικά, ουδείς
απασχολείτο με το εάν πράγματι ληστεύθηκε ένα φρουρούμενο από την Αστυνομία
πρόσωπο ­ αυτό που ενδιαφέρει είναι εάν την ώρα της ληστείας ήταν στο κρεβάτι
και με ποιον ήταν. Το ότι πρόκειται για δύο ενηλίκους είναι αδιάφορο, ακόμη κι
ότι είναι «νόμιμο» ζευγάρι, επίσης αδιάφορο. Οι διακηρύξεις πως ό,τι κάνει
κάποιος στη σεξουαλική του ζωή είναι δική του αποκλειστικά υπόθεση, πήγαν
περίπατο πάραυτα. Ασφαλώς η ανάγκη για… «κοινωνική κριτική» να συνιστά μια
επαρκή δικαιολογία. Συνήθως, όμως, όσοι ασχολούνται υπέρμετρα με το κρεβάτι
των ­ όποιων ­ άλλων, μάλλον δεν βρίσκουν ενδιαφέρον στο δικό τους…