50 χρόνια δοκιμασίας

Τιμή στο Ολοκαύτωμα. Εβραιόπουλα, με την ισραηλινή σημαία, περνούν την πύλη του φοβερού στρατοπέδου εξόντωσης, Άουσβιτς (φωτό Ρώυτερ)

Στις 14 Μαΐου 1948 ο Βρετανός επίτροπος, στρατηγός σερ Άλαν Κάνιγχαμ,
αναχωρούσε από το λιμάνι της Χάιφα, σημάδι πως τερματιζόταν η βρετανική κατοχή
της Παλαιστίνης.

ΠΕΝΗΝΤΑ χρόνια, σημαδεμένα από τραγωδίες, θριάμβους αλλά και αποτυχίες,
σημαίνουν πάνω απ’ όλα πως το κράτος του Ισραήλ έχει επιβιώσει πέντε
σημαντικών συγκρούσεων, όσο και τρομοκρατικών επιθέσεων, αλλά και περιόδου
οικονομικού εμπάργκο και διεθνούς απομόνωσης.

Πολλοί ήταν εκείνοι που είχαν πιστέψει πως η φετινή ιστορική επέτειος θα
έβρισκε το Ισραήλ σε καλύτερες στιγμές. Αφού από το 1993 ο τότε πρωθυπουργός
του Ισραήλ Γιτζάκ Ράμπιν και ο πρόεδρος της ΟΑΠ Γιάσερ Αραφάτ είχαν ανταλλάξει
την ιστορική χειραψία στο προαύλιο του Λευκού Οίκου.

Αντί όμως να γιορτάζουν την 50ή επέτειο μαζί με τους Άραβες γείτονες, οι
Ισραηλινοί βλέπουν και πάλι την ειρηνευτική διαδικασία να δοκιμάζεται, χάρη
στους επικίνδυνους χειρισμούς της κυβέρνησης του συντηρητικού Βενιαμίν
Νετανιάχου, που ωστόσο είναι ο πρώτος πρωθυπουργός που εκλέγεται απευθείας από
το λαό.

Η ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ

Αλλά καθώς τα χρόνια περνούν, τόσο το Ισραήλ θα αισθάνεται περισσότερο σίγουρο
ώστε να συνυπάρχει με τους πριν από λίγο εχθρούς του. Είναι πολλοί οι Άραβες
που ακόμα και σήμερα αμφισβητούν το δικαίωμα ύπαρξης του ισραηλινού κράτους.

Μόνο που σήμερα υπερτερούν πια οι ρεαλιστές Άραβες.

Η κεντρική γιορτή για την επέτειο έχει προγραμματιστεί για τις 30 Απριλίου. Οι
διοργανωτές της τελετής, με τον τίτλο «Χαρμόσυνες καμπάνες», έχουν πάρει
οδηγίες να μην περιλάβουν στο πρόγραμμα «δυστυχισμένες στιγμές» από την
ιστορία του Ισραήλ.

Έτσι την Τετάρτη πραγματοποιήθηκε η πρώτη διαδήλωση διαμαρτυρίας από αριστερή
ειρηνιστική οργάνωση, επειδή στην απαρίθμηση των ιστορικών γεγονότων κατά το
πρόγραμμα του εορτασμού δεν γίνεται λόγος για τη δολοφονία του Γιτζάκ Ράμπιν.

«Εμείς, τα μέλη του Ντορ Σαλόμ, διαμαρτυρόμαστε επειδή η οργανωτική επιτροπή
του εορτασμού επίτηδες παρέβλεψε το στυγερό έγκλημα εναντίον του πρώην
πρωθυπουργού Γιτζάκ Ράμπιν», έγραψαν σε προκηρύξεις τους.

Ο υπεύθυνος για τη διοργάνωση των εορταστικών εκδηλώσεων παραδέχθηκε πως δεν
περιλαμβάνεται η αναφορά της δολοφονίας του Ράμπιν, υποστηρίζοντας «πως δεν
έχει καμία δουλειά εκεί».

ΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΕΒΡΑΙΟΙ

Απλώς, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων, θα δοθεί συναυλία αφιερωμένη στη μνήμη του
Ράμπιν από τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ισραήλ, τη Δευτέρα στο Τελ Αβίβ.

Δεν είναι μόνο η έντονη πολιτική αντιπαράθεση δεξιάς και αριστεράς το
εσωτερικό πρόβλημα του σύγχρονου Ισραήλ. Περισσότερο έντονη είναι η αντίθεση
ανάμεσα στους σύγχρονους κοσμικούς Εβραίους και τους ορθόδοξους που
αγωνίζονται να σώσουν την «ψυχή του Ισραήλ».

Η πολιτική της ανταλλαγής εδαφών αντί ειρήνης, έχει προκαλέσει το αίσθημα των
εθνικιστών Εβραίων, που είναι αντίθετοι στην «ενδοτική πολιτική» απέναντι
στους Άραβες.

Η επανάληψη της δημιουργίας εβραϊκών οικισμών στα διεκδικούμενα από τους
Άραβες εδάφη της Δυτικής Όχθης δεν αντιμετωπίζει πλέον μόνο την αντίδραση των
Παλαιστινίων, αλλά και της διεθνούς κοινότητας.

Βενιαμίν Νετανιάχου. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός ήταν επικεφαλής της «Πορείας των Ζωντανών» (Φωτό Ρώυτερ)

Ο ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΣ πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου τέθηκε επικεφαλής της «Πορείας
των Ζωντανών» χιλιάδων Εβραίων που κατευθύνθηκαν στο στρατόπεδο εξολόθρευσης
Άουσβιτς – Μπιρκενάου, προς τιμήν των έξι εκατομμυρίων θυμάτων του
Ολοκαυτώματος. Μαζί ήταν και ο Πολωνός πρωθυπουργός Γέρζι Μπούζεκ, 6.500 νέοι
και νέες, καθώς και 1.000 επιζήσαντες της ναζιστικής θηριωδίας. Ήταν ακόμα
Ισραηλινοί στρατιώτες, υπουργοί, και ο αρχιραβίνος

του Ισραήλ, μαζί με πολλούς Πολωνούς αξιωματούχους. Η πορεία των τριών
χιλιομέτρων από το Άουσβιτς στο Μπιρκενάου καθιερώθηκε από το 1988,
προκειμένου να μάθουν οι νέοι Εβραίοι για το Ολοκαύτωμα. Το μήνυμα της
χθεσινής πορείας, όμως, ήταν διπλό, μια και όλοι όσοι πήραν μέρος σε αυτή θα
πάρουν μέρος και στον εορτασμό για την 50ή επέτειο της ίδρυσης του κράτους του
Ισραήλ. Η πόλη του Βερολίνου, το κέντρο της εβραϊκής κοινωνικής ζωής
προπολεμικά στη Γερμανία, τίμησε την ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος με την
ανάγνωση των ονομάτων 55.000 δημοτών που εξολοθρεύθηκαν στα στρατόπεδα του
θανάτου από τα Ες-Ες.

Το πρώτο όνομα που διαβάστηκε, με την ανατολή του ήλιου, ήταν της Γιούτα Άαλ,
που είχε γεννηθεί στη Βαυαρία, το 1860, είχε γίνει δημότης Βερολίνου και
εξοντώθηκε στο στρατόπεδο Θερεσίνσταντ, τον Σεπτέμβριο του 1942.

Τελευταίο στον μακρύ κατάλογο ήταν το όνομα του 16χρονου Λίο Ζίσμαν, που
εξοντώθηκε στο Άουσβιτς, τον Ιούλιο του 1942.