ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πολεμικά παιχνίδια

ΜΕ ΤΟΝ φίλο μου τον Νικόλα τσακωνόμαστε συνέχεια, γιατί μου λέει ότι όταν
μεγαλώσω θα γίνω υστερική, όπως είναι όλες οι γυναίκες, κι εγώ τότε του λέω
ότι θα γίνει αναίσθητος, όπως είναι όλοι οι άντρες.

Όμως περνάμε πολύ ωραία, γιατί είναι ένα παιχνίδι με πολλή φασαρία, κι όποιος
φωνάζει πιο δυνατά, είναι ο νικητής.

Αλλά όταν μεγαλώσω θα το σταματήσω, για να μη γίνω σαν τις μαμάδες και τους
μπαμπάδες που μαλώνουν άσχημα. Η αλήθεια είναι ότι όταν τσακώνονται οι γονείς
μου, δεν έχουν καθόλου πλάκα. Φωνάζουν και είναι πολύ θυμωμένοι. Και μετά, που
έρχονται για να δουν τι κάνω και βρίσκουν τις κούκλες μου χωρίς κεφάλια και
βλέπουν αυτά που ζωγράφισα στους τοίχους, γίνεται το σώσε.

Ο μπαμπάς λέει στη μαμά ότι εκείνη φταίει που είμαι κακομαθημένη, κι αυτή του
λέει ότι είναι αδιάφορος και τον νοιάζει μόνο η δουλειά του.

Τότε ο μπαμπάς θυμώνει και φεύγει απ’ το σπίτι και η μαμά κλείνεται στην
κρεβατοκάμαρα και κλαίει.

Ο Νικόλας λέει ότι ούτε οι δικοί του γονείς περνάνε καλά όταν τσακώνονται.

­ Δεν βαριέσαι! Όλοι οι άντρες είναι απότομοι και φοβητσιάρηδες και το σκάνε
πάντα, του λέω φιλικά.

­ Είσαι χαζή! Οι γυναίκες αρχίζουν πάντα πρώτες τη γκρίνια και δεν τη
σταματάνε ποτέ, μου λέει εχθρικά

Τότε εγώ βάζω τα κλάματα κι ο Νικόλας θυμώνει και πάει να κλωτσήσει τον αέρα,
που του αρέσει. Ο αναίσθητος!