ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πληρώνω και ­ δυστυχώς ­ θα πληρώνω…

ΠΡΙΝ από χρόνια φώναζα κι εγώ «χτυπήστε αλύπητα τους φοροφυγάδες». Έχει ο
καιρός γυρίσματα όμως, και τώρα τους ζηλεύω που καταφέρνουν να κρύβουν τα
εισοδήματά τους. Γιατί εγώ, ως μισθωτή, δεν έχω αυτή την ικανότητα. Οφείλω
όμως να έχω την ικανότητα να δίνω ένα κομμάτι του εισοδήματός μου για να
αναπληρώνω αυτά που το κράτος δεν έχει την ικανότητα να μου εξασφαλίσει.

Ας ξεπεράσω το γεγονός ότι αυτό το κράτος ακόμη δεν μου έχει επιστρέψει τον
παραπάνω φόρο που μου είχε κρατήσει το 1996. Κι ας μείνω σε άλλα, πιο
καθημερινά. Πληρώνω για παράδειγμα ό,τι μου ζητούν για το αυτοκίνητό μου, αλλά
με αναγκάζουν να πληρώνω από την τσέπη μου και ασφάλεια πυρκαγιάς, ώστε να έχω
μια λύση όταν το αυτοκίνητό μου από μπλε γίνει χρώματος μπριλέ από τη μολότοφ.
Κι αυτό το συνήθισα ως λογικό. Όπως συνήθισα και το να αυξάνω σιγά σιγά το
κόστος τού επόμενου σέρβις του αυτοκινήτου, καθώς κάθε μέρα το χτυπάω σε
λακκούβες των δρόμων (για τους οποίους επίσης πληρώνω). Και τώρα το καλύτερο:
Καλούμαι να συνηθίσω στην ιδέα ότι το βράδυ που θα μπει κάποιος στο σπίτι μου,
δεν θα ‘ναι ο καλός μου, αλλά ο διαρρήκτης που έχει αναλάβει τα Εξάρχεια. Το
κόστος όμως της σιδεριάς, της κλειδαριάς ασφαλείας και των λοιπών απαραίτητων,
όπως και της αναπλήρωσης των απολεσθέντων, δεν θα το πληρώσει η Αστυνομία (την
οποία επίσης πληρώνω), αλλά εγώ. Θα μπορούσαν τουλάχιστον όλα αυτά τα έξοδα να
εκπίπτουν από τη φορολογία εισοδήματος, γιατί η ζωή έχει ακριβύνει τελευταία ­
και δεν φταίμε εμείς γι’ αυτό. Ίσως να είχαμε έτσι κι ένα κίνητρο για
περισσότερη ειλικρίνεια.