ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η τάξη των Τ.Ι.Ν.S

ΕΙΝΑΙ γυαλιστερά, χοντρά, λαχταριστά και προκαλούν, κρεμασμένα στο περίπτερο ή
στοιβαγμένα στο απέναντι γραφείο, σχεδόν όσο ένα φρέσκο προφιτερόλ σε εποχή
δίαιτας. Τα περιοδικά lifestyle έχουν κάτι το ονειρικό, πώς λέγαμε παλιά «με
ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι», κάπως έτσι, μονάχα που τα ξεφυλλίζεις σε πολύ λιγότερη
ώρα και η «θεματολογία» τους ­ αναπτυσσόμενη απαραιτήτως με υπέροχες
φωτογραφίες ­ περιστρέφεται γύρω από δύο θέματα: την ομορφιά και το σεξ.

Μέχρι τώρα δεν είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία στο δημοσιογραφικό ενδιαφέρον που
φαίνεται να εξάπτει τα τελευταία χρόνια η σεξουαλική πράξη. Άλλωστε δεν με
απασχόλησε ούτε όταν το φαινόμενο εξαπλώθηκε στη λεγόμενη σύγχρονη λογοτεχνία.
Πού και πού αναμασούσα την σχετική παροιμία με το ψάρεμα, άλλοτε πάλι θεώρησα
πως φταίει το σύνδρομο της κλιμακτηρίου, το οποίο βέβαια έχει διάρκεια
μεγαλύτερη της βιολογικής. Πάντως, στη διασκέδαση της μικροοικογένειας του
γραφείου συνέβαλαν εξαιρετικά τα άρθρα για το «τι ζώο είστε στο κρεβάτι, γάτα,
λιοντάρι ή γουρούνι», «πότε το κάνατε τελευταία φορά», «πενήντα τρόποι να
κρατήσετε τον εραστή σας» κ.λπ. Προφανώς, υποτίμησα την ταξική ανάλυση του
φαινομένου, πράγμα απαράδεκτο για μια κόρη ­ έστω, μετανοούσα ­ του μπαμπά
Μαρξ: τα περιοδικά αυτά, όπως κάθε μαζικό καταναλωτικό προϊόν, απευθύνονται σε
ένα συγκεκριμένο κοινό (μια συγκεκριμένη… τάξη, με την παλιά ορολογία). Που
δεν είναι άλλη από τους TINS ­ τους Two – Incomes – Νο – Sex (δύο – εισοδήματα
– όχι – σεξ). Ζευγάρια που ζουν μαζί αλλά δουλεύουν τόσο πολύ και με τόσο
άγχος που σπανίως μπορούν να χαλαρώσουν οι δυο τους. Που βλέπουν το παιδί τους
­ εάν βρήκαν χρόνο να κάνουν ­ καμιά ωρίτσα την ημέρα. Που ονειρεύονται την
εργάσιμη εβδομάδα των τριών ημερών, αλλά μέχρι να το υλοποιήσουν δουλεύουν και
την Κυριακή. Που αγοράζουν σατέν σεντόνια, αλλά κλείνουν το φως πριν καλά καλά
πουν καληνύχτα. Που υποστηρίζουν θεωρητικά την πολυγαμία, αλλά στην πράξη δεν
φτάνουν ούτε τη μονογαμία. Εν ολίγοις, αγαπημένοι μου φίλοι, η σχέση μας
στηρίζεται στα γερά θεμέλια του τηλεφώνου. Κάθε φορά ρωτάμε «τι κάνεις την
Τετάρτη;», οι ατζέντες μας σπανίως συμφωνούν μεταξύ τους ­ αλλά έτσι και
βρεθούμε γελάμε πολύ ­ με τους εαυτούς μας, εννοείται…