[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΙΝΑΙ παράξενο το τέλος αυτού του αιώνα. Δεν ξέρεις αν το κόκκινο φως στον
ορίζοντα, καθώς η σκούνα της εκατονταετίας πλέει φορτωμένη πρόσφυγες,
πεινασμένους, αναμνήσεις, Μεγάλες Εταιρείες και πεθαμένες Μεγάλες Προσδοκίες,
δεν ξέρεις αν αυτό το κόκκινο φως στον ορίζοντα είναι μια ανατολή ή μια δύση.
Στο δικό μας μικρό χωριό, μέσα απ’ τα «ξύλινα τείχη» που περιβάλλουν το
ανάδελφο (sic) έθνος μας, χωρίς πλέον να κρύβουν κανένα χρησμό αρετής ή
σωτηρίας, ο απόηχος της μεγάλης αμηχανίας εκφράζεται με κάποιους κεκεδισμούς,
ένα τραύλισμα που το τρομάζει ακόμα και η ηχώς του. Βεβαίως, πλην
Λακεδαιμονίων, πάντα προς αυτήν τη Βαβέλ πορευόμασταν, αλλά τώρα που και οι
Λακεδαιμόνιοι σιωπούν, λόγος και αντίλογος απλώς ένας θόρυβος. Στο ακόμα πιο
δικό μας φυλάκιο του Τύπου, στο εν λόγω μικρό μας χωριό, όσο φιλότιμα κι αν
κολυμπούν οι πιο πολλοί και οι πιο καλοί ενάντια στο ρεύμα, το ποτάμι δεν θα
μπορούσε να πηγαίνει ανάποδα. Έτσι, όχι μόνον έχουν εμφανισθεί μεταμοντέρνα
μορφώματα που όπως στα κόμματα έτσι και στον Τύπο τον διασχίζουν οριζοντίως,
αλλά μάλλον δίνουν και τον τόνο στην ανάλυση, ενίοτε δε και στην πορεία των
εξελίξεων. «Απελευθερωμένοι» από πάσα ιδεολογία, ιδεολογική αναζήτηση κι εν
τέλει πολιτική τοποθέτηση, θεωρώντας και διαδίδοντας ότι οι διακρίσεις
«αριστερά – δεξιά» δεν έχουν πια νόημα, λειτουργούν ως απελεύθεροι του
συστήματος και γίνονται τα καλύτερα παιδιά του Κρόνου (ελπίζοντας, οι πιο
έξυπνοι, να τα φάει τελευταία). Έτσι, νέοι διαχωρισμοί, απολύτως επικαιρικοί
και συνεπώς θνησιγενείς, καθώς και αυθαίρετες κατηγοριοποιήσεις «πατριώτες –
ενδοτικοί», «εκσυγχρονιστές – μη εκσυγχρονιστές» έχουν ήδη καταχωρισθεί στον
Τύπο και κατοχυρωθεί ως τι το αυτονόητο παρ’ ότι ανόητο! Το αυτό και στα
κόμματα, όπου κάτω απ’ την ταμπέλα του «εκσυγχρονιστή» μπορούν να συνωθούνται
από ακροδεξιοί ως αριστεριστές διαφορετικών κομμάτων και παρατάξεων.
Απαλλαγμένοι από ιδεολογικούς καθορισμούς και πολιτική πειθαρχία, γοητευμένοι
απ’ τις «ευκολίες» που το «τέλος της ιστορίας» παρέχει στους απανταχού διαρκώς
νεοφώτιστους, οι πιο αμαθείς κατατάσσονται σωρηδόν στα μεταμοντέρνα μορφώματα
και τα αναπαράγουν. Δεν πιστεύω ότι πρόκειται για το πρελούδιο μιας νέας
βαρβαρότητας ­ αν και ο κίνδυνος δεν είναι μικρός. Απλώς ένα φάντασμα με μια
φάρσα μάχονται πάνω απ’ τα κεφάλια μας και η γη δεν έχει κανένα λόγο να τρέμει (ακόμα)…