ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Συνέπεια στην Οικονομία

Οι Έλληνες αποταμιευτές που θέλουν να διαφυλάξουν τις οικονομίες τους, οι
επενδυτές οι οποίοι κυνηγούν τίτλους με υψηλές αποδόσεις και οι επιχειρηματίες
που δανείζονται σε ξένο νόμισμα έχουν μια κοινή επιδίωξη, η οποία στηρίζεται
σε μία και μοναδική προϋπόθεση.

Τη σταθερή δραχμή! Αν η δραχμή δεν είναι σταθερή, αν δηλαδή δεν διατηρεί μια
σταθερή ισοτιμία με τα νομίσματα της περιοχής, προς την οποία κυρίως
κατευθύνονται οι εξαγωγές και από την οποία προέρχονται οι εξαγωγές μας, τότε
όλα τα κέρδη υπέρ αποταμιευτών, επενδυτών και επιχειρηματιών θα μετατραπούν
αντίστοιχα σε ζημίες.

Αν η δραχμή υποτιμηθεί ή διολισθήσει με ταχείς ρυθμούς, οι αποταμιευτές θα
χάσουν όχι μόνο τους τόκους αλλά και μέρος του κεφαλαίου, οι επενδυτές θα δουν
τις αποδόσεις τους να κατρακυλούν και οι επιχειρηματίες δεν θα αντέξουν το
βάρος των δανείων τους που αυτόματα θα μεγαλώσουν. Συνεπώς, η γραμμή της
οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης για υπεράσπιση της συναλλαγματικής
ισοτιμίας της δραχμής είναι μια επιλογή που ανταποκρίνεται στα συμφέροντα όλων
των ομάδων του πληθυσμού, δηλαδή και των αποταμιευτών, επενδυτών και
επιχειρηματιών και κατά μείζονα λόγο των μισθωτών, οι οποίοι θα είναι οι
πρώτοι που θα χάσουν εισόδημα αν τυχόν αλλάξει η συναλλαγματική πολιτική.

Διότι, ενδεχόμενη υποτίμηση ή ταχεία διολίσθηση της δραχμής θα είχε ως πρώτο
αποτέλεσμα την άνοδο της τιμής όλων των εισαγομένων προϊόντων, από το
πετρέλαιο μέχρι τα τρόφιμα, άνοδο του πληθωρισμού και συνεπώς ακρίβεια και
μείωση της αγοραστικής δύναμης μισθών και συντάξεων. Από την άλλη πλευρά, η
υποτίμηση ή η διολίσθηση δεν θα ενίσχυε την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών
μας, αφού όλες οι εισαγόμενες πρώτες ύλες και τα καύσιμα θα γίνονταν
ακριβότερα και οι μισθοί θα κυνηγούσαν τις τιμές, ανοίγοντας μια περίοδο
κοινωνικής αναταραχής.

Είναι άξιον περιεργείας, λοιπόν, πώς μέσα σε μία περίοδο που η δραχμή για
διάφορους λόγους υφίσταται τις πιέσεις της διεθνούς χρηματαγοράς, παράγοντες
της αντιπολίτευσης επιπολαίως χύνουν νερό στον μύλο της διεθνούς κερδοσκοπίας,
με τις προτάσεις τους για αλλαγή της συναλλαγματικής πολιτικής επί το
χαλαρότερον. Αν η δραχμή υποχωρήσει και όλοι θα γίνουμε φτωχότεροι και θα
απομακρυνθούμε περισσότερο από την Ευρώπη.

Αφού η αναζωπύρωση του πληθωρισμού θα μας απομακρύνει από το αντίστοιχο
κριτήριο του Μάαστριχτ, ενώ το ίδιο θα συμβεί και με το άλλο κριτήριο για το
δημοσιονομικό έλλειμμα, αφού θα έχουμε επίσης αύξησή του, αφού η άνοδος των
τιμών θα ανεβάσει τα επιτόκια και τις δαπάνες.

Εάν όμως είναι αναμφισβήτητο ότι η πολιτική της σκληρής δραχμής εξασφαλίζει
την πρόοδο της οικονομίας, την ευρωπαϊκή της αναβάθμιση και κατοχυρώνει τα
συμφέροντα όλων των τάξεων του ελληνικού πληθυσμού, το κρίσιμο ερώτημα είναι
αν είναι εφικτή και διατηρήσιμη, με δεδομένες τις πιέσεις που περιοδικά από
τον Νοέμβριο εκδηλώνονται εις βάρος του εθνικού νομίσματος.

Μία γενική παρατήρηση είναι ότι οι πιέσεις αυτές είχαν ως αφετηρία εξελίξεις
της διεθνούς οικονομίας και όχι δυσμενείς μεταβολές στα μεγέθη της ελληνικής
οικονομίας. Η νομισματική κρίση στις αγορές της Νοτιοανατολικής Ασίας, σε
συνδυασμό με τη διεθνή χρηματιστηριακή αναταραχή, σηματοδότησαν από τον
Νοέμβριο μια παρατεταμένη αβεβαιότητα σε όλες τις χρηματαγορές, που έπληξε
κυρίως τις αναδυόμενες αγορές στις οποίες κατατάσσεται και η Ελλάδα.

Η κρίση αυτή στοίχισε στην οικονομία μας. Στοίχισε πρώτον σε συνάλλαγμα, αφού
έγιναν διαρροές αρκετών κεφαλαίων, δεύτερον σε ακριβό κόστος δανεισμού, αφού
αυξήθηκαν τα επιτόκια.

Όμως, παρά τις αναμφισβήτητες αυτές δυσμενείς επιπτώσεις, κανείς δεν
ισχυρίσθηκε ότι απειλήθηκε ποτέ σοβαρά η δραχμή. Όχι απλώς άντεξε το εθνικό
μας νόμισμα, αλλά απορρόφησε και τους ισχυρότερους ακόμη κραδασμούς.

Η αντοχή αυτή είναι αποτέλεσμα της εδραίας πεποίθησης και του εγχώριου αλλά
και του ξένου επενδυτικού και αποταμιευτικού κοινού ότι η ελληνική κυβέρνηση
είναι αποφασισμένη να συνεχίσει όχι μόνο την ίδια συναλλαγματική πολιτική,
αλλά προπαντός να εφαρμόσει με συνέπεια το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού και
εξυγίανσης της οικονομίας.