Γέμισαν οι αιθέρες

Οι ουρανοί της Ευρώπης είναι τόσο γεμάτοι και η κίνηση από αεροπλάνα τόσο
πυκνή που ο κίνδυνος ατυχημάτων λόγω της συμφόρησης οδηγεί ήδη στη λήψη
πρωτοφανών μέτρων από την πολιτική αεροπορία.

Τριάντα επτά δευτερόλεπτα. Τόσος είναι, πλέον, ο χρόνος που παρέχεται στους ελεγκτές στο Χίθροου για τη διαχείριση κάθε απογείωσης ή προσέγγισης…

ΕΝΑ από αυτά τα μέτρα, του οποίου η εφαρμογή ξεκινά από τη Βρετανία, είναι η
συντόμευση στο ελάχιστο του ενδιάμεσου χρόνου μεταξύ των πτήσεων που
χειρίζεται ο κάθε πύργος ελέγχου.

Στα δύο μεγαλύτερα αεροδρόμια του Λονδίνου, στο Χίθροου και στο Γκάτγουϊκ,
περιορίστηκε ήδη κατά 20% ο χρόνος ασφάλειας που θεωρείται απαραίτητο να
μεσολαβεί ανάμεσα σε μια πτήση και στην επόμενη.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι ενώ ώς σήμερα αυτός ο χρόνος ήταν 45 δευτερόλεπτα,
εδώ και μερικά 24ωρα έχει γίνει μόλις 37 δευτερόλεπτα!

ΟΙ ΕΛΕΓΚΤΕΣ

Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, εννοείται, δεν είναι διόλου ευχαριστημένοι
με αυτό το μέτρο. Δεν μπορεί να λειτουργήσει, όπως λένε, παρά μόνο υπό ομαλές
συνθήκες και όταν σε «όλα τα άλλα» δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.

Όταν όμως λ.χ. ο καιρός είναι κακός ή κάποιο αεροπλάνο παρουσιάζει πρόβλημα,
καθώς και σε περίπτωση που υπάρχουν πολλές καθυστερημένες πτήσεις, η ένταση
αυξάνεται κατακόρυφα και δοκιμάζονται τα νεύρα των ανθρώπων που εργάζονται
σκληρά στο έδαφος για την ασφάλεια αυτών που βρίσκονται στον αέρα.

Οι υπεύθυνοι των βρετανικών αεροδρομίων δηλώνουν ότι το σύστημα είναι ακόμη
υπό δόκιμη και σύντομα θα κριθεί κατά πόσο είναι σκόπιμη η καθιέρωσή του και
ενδεχομένως η επέκτασή του και σε άλλα αεροδρόμια.

Οι ελεγκτές ανέφεραν πάντως ότι η πύκνωση των «προσγειώσεων – απογειώσεων»
αυξάνει ήδη τους κινδύνους ατυχήματος. Τον Ιανουάριο, σε σύσκεψη στελεχών της
κυβέρνησης Μπλερ και της πολιτικής αεροπορίας, εξετάστηκαν στοιχεία για 19
περιστατικά «παραλίγο δυστυχημάτων» που είχαν συμβεί το προηγούμενο εξάμηνο,
με το καθεστώς ­ ακόμη ­ των 45 δευτερόλεπτων, όχι των 37, όπως τώρα.

Δεκαεννέα μικροατυχήματα το εξάμηνο σημαίνει 38 τον χρόνο. Οι ειδικοί θεωρούν
πολύ υψηλό τον αριθμό. Πριν από μία δεκαετία ο αντίστοιχος αριθμός ήταν μόλις
12 τον χρόνο. Προκειται λοιπόν για τριπλασιασμό.

«ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΡΙΑ»

«Η δουλειά που κάνουμε δεν παρέχει περιθώρια σφάλματος» δήλωσε ο εκπρόσωπος
των ελεγκτών, Τζο Μαγκί. «Το αεροπορικό ταξίδι εξακολουθεί να είναι ο
ασφαλέστερος τρόπος μετακίνησης. Αλλά για να παραμείνει, πρέπει να σταματήσει
η πύκνωση των δρομολογίων. Ο εναέριος χώρος ­ και ο χρόνος των ελεγκτών ­ έχει
και όρια».

Κατά τους ελεγκτές, απαιτείται να γίνει ανασχεδιασμός των αεροδιαδρόμων αλλά
και των δρομολογίων, έτσι ώστε να μη σημειώνεται συμφόρηση σε ορισμένα
αεροδρόμια και μάλιστα ορισμένες ώρες του 24ώρου.

Οι σημερινοί αεροδιάδρομοι στην Ευρώπη σχεδιάστηκαν πριν από 50 χρόνια. Οι
πιλότοι παραπονούνται συχνά ότι τους βρίσκουν υπερβολικά στενούς. Δεν μπορούν
όμως να ξεφύγουν από αυτούς: πρώτον, απαγορεύεται· δεύτερον, θα ήταν
παρακινδυνευμένο, αφού έτσι δεν θα είχαν τη σωστή επαφή με τα όργανα
παρακολούθησης από το έδαφος.

Η «διαπλάτυνση» όμως των διαδρόμων θα μεγάλωνε, εκτός των άλλων, τη ζώνη
θορύβου από τις πτήσεις.

Μόνο στον ουρανό της Βρετανίας βρίσκονται ανά πάσα στιγμή πάνω από 200
αεροπλάνα. (Πριν από δέκα χρόνια ήταν λιγότερα από 100). Σε όλον τον πλανήτη ο
αριθμός των εν πτήσει αεροπλάνων, οποιαδήποτε στιγμή του 24ώρου, ξεπερνά τις 15.000.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ αεροδρόμιο της Ευρώπης σε συχνότητα προσ/απογειώσεων είναι το
Χίθροου, όπου και καθιερώθηκε (πειραματικά) ο χρόνος ασφαλείας (;) των 37
δευτερολέπτων ανάμεσα στην εξυπηρέτηση ενός αεροπλάνου και του επόμενου.

Δεύτερο σε κίνηση έρχεται το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης, όπου όμως δεν
υπάρχουν τέτοιες χρονικές νόρμες. Οι υπεύθυνοι του πύργου ελέγχου αγωνίζονται
να εξυπηρετήσουν όλα τα απογειούμενα και τα προσεγγίζοντα αεροπλάνα με τον
καλύτερο δυνατό τρόπο, ανεξάρτητα από την πυκνότητα.

Εννοείται ότι όταν, λόγω φόρτου, αδυνατούν να στρέψουν την προσοχή τους σε ένα
αεροπλάνο, το ειδοποιούν να κάνει μερικούς κύκλους παραπάνω.

Τρίτο σε κίνηση είναι το αεροδρόμιο του Μιλάνου, που επίσης πάσχει από μεγάλη
συμφόρηση τα τελευταία χρόνια, αν και είναι εξαιρετικά οργανωμένο.

Ακολουθεί, τέταρτο, το Ορλί, στο Παρίσι, με πέμπτο και πάλι ένα αγγλικό, το
Γκάτγουικ στο Λονδίνο.