Η χώρα του μαρτυρίου και του αίματος

Η Μπεντάν Σεϊντά ήλθε το απόγευμα της Κυριακής στο Αλγέρι από το Μιλάνο. Στα
29 της έχει ήδη απαντήσει στο δίλημμα που έχουν όλες οι γυναίκες της Αλγερίας.
Η Μπεντάν δεν φόρεσε ποτέ της τσαντόρ, ούτε και θα φορέσει. Η συνειδητή της
αντίδραση στον παραλογισμό των φανατικών ισλαμιστών, που προσπαθούν να ρίξουν
την κυβέρνηση με τις μαζικές σφαγές, είναι η απάντηση πολλών γυναικών. Και δεν
είναι εύκολη απάντηση, όταν οποιοσδήποτε με «δυτική εμφάνιση» κινδυνεύει ακόμη
και μέσα στην ίδια την πρωτεύουσα.

Η ΣΕΪΝΤΑ προέρχεται από το γαλλοθρεμένο κομμάτι της Αλγερίας (υπολογίζεται στο
30% των 30 εκατομμυρίων που ζουν στην αχανή χώρα της Βόρειας Αφρικής). Έτσι,
όπως και πολλοί άλλοι μιλάει γαλλικά σαν (ως) μητρική της γλώσσα, πήγε σε
γαλλικό σχολείο και τώρα σπουδάζει μόδα στο Μιλάνο. Η Σεϊντά ρισκάρει τη ζωή
της στο Αλγέρι, όχι όμως και την αξιοπρέπειά της.

Η ΑΛΛΗ ΣΕΪΝΤΑ

Τριάντα χιλιόμετρα στα νοτιοδυτικά από την πρωτεύουσα, στο μικρό χωριό Σίντι
Χαμέντ, ζει μια άλλη 29χρονη γυναίκα, με το ίδιο όνομα. Αυτή η Σεϊντά δεν
φόρεσε ποτέ της ευρωπαϊκά ρούχα και ουδέποτε σκέφτηκε τη ζωή της έξω από τους
καταναγκασμούς του ισλαμικού νόμου. Και όμως, στα 29 της γνώρισε ένα από τα
ολοκαυτώματα στα οποία επιδίδονται οι «Λόχοι» των φανατικών: «Ήταν 12
Ιανουαρίου, βράδυ. Ακούσαμε χτυπήματα στην πόρτα. Μας είπαν ότι είναι ο
στρατός. Ξέραμε ότι είπαν ψέματα. Ήταν 200-300 φανατικοί με τσεκούρια και
μαχαίρια. Ο άντρας μου άνοιξε την πόρτα, αφού με έδιωξε από το παράθυρο της
αυλής με τα παιδιά. Από το βουνό είδα τις φλόγες».

Την άλλη ημέρα το ειρηνικό χωριό έκλαψε και κήδευσε 80 νεκρούς (ανεπίσημα
400). Ανάμεσά τους και η Σεϊντά που θρηνούσε τον άντρα της.

Η δεύτερη Σεϊντά ρωτάει τι έκανε… Πότε παράκουσε τον ισλαμικό νόμο, αυτή και
ο άντρας της; Γιατί αυτούς;

Στο Σίντι Χαμέντ έγινε η τελευταία μεγάλη σφαγή στα 5,5 χρόνια του πολέμου που
έχουν κηρύξει κάποιοι, αρκετοί αλλά όχι πολλοί, ισλαμιστές. Σε μία χώρα όπου
το 99,9% του πληθυσμού ασπάζεται το Κοράνι, θα είναι λάθος να πιστέψει κανείς
ότι όλοι είτε μετέχουν είτε επιδοκιμάζουν τη βαρβαρότητα.

40.000 ΘΥΜΑΤΑ…

Οι δύο νεαρές κοπέλες έχουν συνειδητά αποφασίσει, με ρίσκο της ζωής τους, να αρνηθούν τον τρόπο ζωής που απαιτούν οι ισλαμιστές

Η κυβέρνηση του Προέδρου Ζερουάλ κατάφερε τα τελευταία χρόνια ισχυρά χτυπήματα
στους φανατικούς που από το ’92 μέχρι το ’95 είχαν αφήσει πίσω τους περίπου
40.000 νεκρούς!

Ωστόσο, δεν παύει να είναι ένας διάδοχος τριτοκοσμικού καθεστώτος, όπου ο
στρατός ήταν και είναι η πηγή εξουσίας. Κι αν στους Δυτικούς είναι
δυσκολοχώνευτο να αποδεχθούν ως μόνη προοδευτική δύναμη στη χώρα μια κυβέρνηση
που η αστυνομία συλλαμβάνει και βασανίζει με συνοπτικές διαδικασίες, ίσως να
οφείλεται είτε επειδή δεν κουβέντιασαν με την πρώτη Σεϊντά είτε επειδή η
Αλγερία είναι μία… πλούσια χώρα!

Η Αλγερία ευτύχησε μέχρι σήμερα να ξεφύγει από τις χίλιες και μία νύχτες του
θεοκρατικού Ισλάμ, αλλά το τίμημά της ήταν ν’ αποκτήσει χίλια και ένα
διαφορετικά πρόσωπα. Έτσι εχθροί και φίλοι μπορούν αποσπασματικά να
χρησιμοποιήσουν κατά το δοκούν ένα από τα πρόσωπα αυτά απέναντι σε μία
κυβέρνηση, που βεβαίως δεν έχει σχέση με τις δυτικές δημοκρατίες αλλά και που
δεν παύει να είναι η δημοκρατικότερη του ισλαμικού κόσμου (συμπεριλαμβανομένης
της Τουρκίας).

Ο στρατός κυβερνά ήδη από την επομένη της ανεξαρτησίας από τους Γάλλους (1962)
και μέχρι το 1975 στηρίχτηκε στην ευρωπαϊκή παράδοση και στο πετρέλαιο. Αν και
το FLN (το απελευθερωτικό κίνημα) ταυτίζει τον στρατό με την εξουσία και το
κόμμα, καταφέρνει να χαράξει έναν δρόμο σταθερότητας και ανάπτυξης. Η
αναλφάβητη Αλγερία ζει μια κολοσσιαία εκπαιδευτική επανάσταση, η ιατρική
φροντίδα είναι πλήρης και ζηλευτή και τα ταμεία γεμίζουν από το φυσικό αέριο
και το πετρέλαιο.

ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ ΛΑΘΟΣ

Η Σεϊντά έφτασε στο βουνό. Από κει είδε το χωριό στις φλόγες. Την άλλη ημέρα θρήνησε τον άντρα της

Όμως στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου η αλγερινή δικτατορία θα κάνει το μοιραίο
λάθος ­ βλέποντας και την ισλαμική λαίλαπα να πλησιάζει. Το FLN θα πληρώσει
την υποκρισία του, πλησιάζοντας πότε το γαλλικό κομμάτι ως δείγμα
εκσυγχρονισμού της και πότε το ισλαμικό ως δείγμα εθνικιστικής έξαρσης.

Καλεί λοιπόν (στη διάρκεια μιας κατευθυνόμενης αντιδυτικής υστερίας) καθηγητές
για να διδάξουν στα σχολεία την αραβική, αλλά οι περισσότεροι έρχονται από
σκληρές ισλαμικές χώρες και κηρύσσουν τον λόγο του Θεού, τον παναραβισμό και
τον θάνατο στους απίστους. Η πετρελαϊκή κρίση δίνει το επόμενο χτύπημα. Τα
έσοδα μειώνονται, ο πληθυσμός στην ύπαιθρο υποφέρει, χτίζονται οι πρώτες
παραγκουπόλεις δίπλα στο Αλγέρι, αλλά η στρατιωτική νομενκλατούρα ευημερεί…
Το Ισλάμ είναι πια πολύ κοντά. Το καθεστώς το αντιλαμβάνεται και προσπαθεί να
κάνει βήματα εκδημοκρατισμού και εκσυγχρονισμού. Μέσα από διαβλητές
διαδικασίες προσπαθεί να δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό υπόβαθρο με
πολυκομματικό προσωπείο στο οποίο εντάσσει και το FIS, το ισλαμιστικό κίνημα.
Τον Δεκέμβριο του ’91 η Δύση παγώνει με το αποτέλεσμα των εκλογών: οι
Ισλαμιστές έρχονται πρώτο κόμμα, το FLN καταποντίζεται και είναι μαθηματικά
βέβαιο ότι ο επικεφαλής των Ισλαμιστών Α. Μαντανί θα ανακηρύξει στον δεύτερο
γύρο την Αλγερία ως ισλαμικό κράτος. Ο δεύτερος γύρος δεν θα γίνει ποτέ. Ο
Πρόεδρος Μπεντζετίτ εγκαταλείπει τη χώρα, ο στρατός σχηματίζει νέα κυβέρνηση
και θέτει το FIS εκτός νόμου. Ο Μπαντανί φυλακίζεται, άλλοι ηγέτες του FIS
δολοφονούνται και χιλιάδες ισλαμιστές γεμίζουν τις φυλακές.

ΟΙ ΙΣΛΑΜΙΣΤΕΣ ΣΦΑΖΟΥΝ

Το FIS κηρύσσει τον πόλεμο στο καθεστώς και χιλιάδες ισλαμιστές ξεχύνονται στα
χωριά σφάζοντας τους απίστους, δηλαδή όλους όσους δεν εξεγείρονται κατά του
κοσμικού καθεστώτος! Η Αλγερία ζει στις πύλες του Μεσαίωνα, αλλά η
νομενκλατούρα καταφέρνει να διατηρήσει την εξουσία περιορίζοντας σημαντικά την
δύναμη του FIS μ’ ένα μείγμα τριτοκοσμικών και ευρωπαϊκών διαδικασιών! Δηλαδή
αφανίζοντας χιλιάδες στελέχη των ισλαμιστων, αλλά και με την παραχώρηση
Συντάγματος (το οποίο απαγορεύει την ύπαρξη θρησκευτικών κομμάτων που
προπαγανδίζουν το κράτος του Ισλάμ) και τη διενέργεια εκλογών. Ωστόσο, οι
σφαγές δεν σταματούν. Αντίθετα, η αγριότητα των απομονωμένων πια ομάδων της
GIA μεγαλώνει. Το Αλγέρι μοιάζει με φρούριο σε κατάσταση πολιορκίας και η
ύπαιθρος ουσιαστικά εγκαταλείπεται στην διάθεση των ισλαμιστών.

Ο Αλί σώθηκε από τη σφαγή των δικών του όταν λιποθύμησε ύστερα από χτύπημα στο κεφάλι

Ο ΜΙΚΡΟΣ Αλί ήταν ο τυχερός της οικογένειάς του στο Σίντι Χαμέντ. Ξανακοιτάζει
το καμένο του σπίτι, σφίγγει τα χέρια του θείου του και δεν μπορεί να
καταλάβει γιατί μέσα σε μία νύχτα χάθηκαν οι γονείς του και τα τέσσερα αδέλφια
του. Φοράει ακόμη το λευκό πουκάμισο των μωαμεθανών (σύμβολο αγνότητας) και
προσπαθεί να περιγράψει το βράδυ που οι φανατικοί μπήκαν στο σπίτι του. Το ένα
του μάτι καταστράφηκε από τον υποκόπανο του όπλου ενός «μαχητή του Θεού».
Λιποθύμησε και το πλημμυρισμένο από τα αίματα πρόσωπό του έσωσε τον μικρό.
«Σηκώθηκα, αλλά δεν έβλεπα τίποτα… Ένιωσα την μυρωδιά της μητέρας μου σ’ ένα
βαρύ μαλακό σώμα πάνω μου… Το έσπρωξα. Προσπάθησα να ακουμπήσω το χέρι μου
στον τοίχο, αλλά ήταν καυτός. Ο αέρας έφερε μέσα στο σπίτι καπνό. Προσπάθησα
να πάω προς την πόρτα, αλλά σκόνταψα και έπεσα κάτω… Είχε κάτι σαν νερό…
Ξανασηκώθηκα. Το ένα μου μάτι άνοιξε. Το σπίτι ήταν μέσα στα αίματα. Οι δικοί
μου νεκροί. Είχαν βάλει φωτιά απ’ έξω, γύρω-γύρω από το σπίτι, αλλά κατάφερα
να βγω».

ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ

Ο Αλί ξαναγύρισε στον τόπο του μαρτυρίου πριν από τέσσερις ημέρες, όταν η
αλγερινή κυβέρνηση δέχθηκε να επιτρέψει στους ξένους δημοσιογράφους να πάνε
στο χωριό του. Ο Αλί λέει ότι πρέπει να ήταν πάνω από 300 αυτοί που μπήκαν και
έσφαζαν. Φοβάται να πει ποιοι ήταν, αλλά δεν χρειάζεται: «Ευτυχώς τώρα έχουμε
την πολιτοφυλακή», λέει.

Τα δύο τελευταία χρόνια έχουν εκφραστεί πολλές απόψεις γύρω από το ποιοι
συνεχίζουν τις σφαγές μετά την διάλυση (κατ’ ουσίαν) του FIS. Οι ισλαμιστές
λένε κάποιοι από την κυβέρνηση, ομάδες λαθρεμπόρων λένε οι πιο σκληροί
στρατιωτικοί. Υπάρχουν και αυτοί που ενστερνίζονται την ανεπίσημη γαλλική
άποψη, ότι έχει ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ ομάδων του καθεστώτος.

Ωστόσο, πρεσβευτές χωρών που δεν έχουν άμεσα συμφέροντα εκεί αλλά και αρκετοί
πολίτες, πιστεύουν ότι η αλήθεια βρίσκεται αλλού: δεν έχουν καμία αμφιβολία
(και από τις περιγραφές χωρικών) ότι είναι φανατικοί ισλαμιστές.

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΡΕΣΒΕΥΤΗΣ

Αλγερινοί αξιωματικοί των ειδικών δυνάμεων που επιστρατεύθηκαν για την
προστασία των ευρωβουλευτών, μού ανέφεραν την εκδοχή που φαίνεται και η
επικρατέστερη με την οποία συμφωνεί και ο εξαιρετικός και ιδιαίτερα αγαπητός
εκεί Έλληνας πρεσβευτής, ο κ. Παναγιώτης Μακρής: η σφαγή γίνεται από τους
εναπομείναντες 8 λόχους του στρατιωτικού παρακλαδιού του FIS, σήμερα γνωστού
ως GIA. Πρόκειται για μια χαλαρή ομοσπονδία καπετανάτων που δεν αριθμούν πάνω
από 3.000-4.000 μάχιμους. Για να καταλάβει κανείς τι σημαίνει φανατικός της
GIA, αρκεί η περιγραφή ενός από τους λόχους. Το όνομά του είναι «Θυμωμένοι
κατά του Θεού».

Στην ισλαμική λατρεία την ώρα της προσευχής ο πιστός σηκώνει τον αντίχειρα του
δεξιού του χεριού στον ουρανό δείχνοντας τον Θεό. Όμως στον λόχο των
θυμωμένων, όλοι οι άντρες έχουν κόψει τους αντίχειρές τους για να δείξουν στον
Θεό πόσο δυσαρεστημένοι είναι μαζί του επειδή επιτρέπει την κοσμική εξουσία σε
μουσουλμανικό πληθυσμό!

Αυτοί λοιπόν, που θεωρούνται και οι πιο σκληροί απ’ όλους τους άλλους λόχους,
έχουν αποφασίσει να καθαρίσουν όλους τους απίστους ­ συμπεριλαμβάνοντας όχι
μόνον τους ξένους, αλλά και τον αγροτικό μουσουλμανικό πληθυσμό επειδή, αφού
δεν έχει εξεγερθεί εναντίον του καθεστώτος, είναι σύμμαχος των απίστων!

Στον όρκο που έχουν κάνει μεταξύ τους καταλήγουν: «Όταν το Ισλάμ βασιλέψει στο
Ελ Ντζαζαΐρ (η Αλγερία στα αραβικά), τότε εμείς ικανοποιημένοι θα
αυτοκτονήσουμε αφού δεν θα μπορούμε να προσευχηθούμε στον Θεό μας».

Μετά τη σφαγή στο Σίντι Χαμέντ. Η κυβέρνηση μιλάει για 80 νεκρούς, ανεπίσημα για 400…

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ Ένωση έχει πολλούς λόγους να ενδιαφέρεται σοβαρά για την Αλγερία.
Ο ένας είναι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός. Ποιος θα ήθελε ένα κράτος τύπου
Ιράν στα πόδια του; Ο δεύτερος, είναι η Γαλλία με τους δεσμούς των 130 χρόνων
απ’ όταν η λάμα του ήρωα των Εμίρ Αμπέν ελ Καντάρ έσπασε από τις γαλλικές
λόγχες μέχρι και σήμερα, αφού περίπου 2.000.000 Αλγερινοί ζουν εκεί. Ο τρίτος,
είναι το πετρέλαιο που στην ουσία ελέγχεται από τους Ιάπωνες και τους
Αμερικανούς, παρά τις προσπάθειες των Γάλλων και των Άγγλων όπου κατά σύμπτωση
βρίσκονται και τα σημαντικότερα χρηματοδοτικά κέντρα των ισλαμιστών. Αλλά και
στο αλγερινό η Ε.Ε. έχει το συνηθισμένο πρόβλημα των επιμέρους εθνικών
πολιτικών των μελών της. Γι’ αυτό και παρα’ ολίγον να τιναχτεί στον αέρα η
αποστολή τις προηγούμενες τέσσερις ημέρες στο Αλγέρι των εννέα ευρωβουλευτών.
Σκοπός τους, επισήμως, να «μελετήσουν το Αλγερινό», αλλά κατ’ ουσίαν μέσα από
επαφές να πιέσουν την κυβέρνηση να προχωρήσει σε τολμηρότερα βήματα, δίνοντας
ή στερώντας της την τόσο αναγκαία πολιτική και οικονομική στήριξη. Οι
ευρωβουλευτές αν και απομονωμένοι στο Ελ Μιτάρ, στους κυβερνητικούς ξενώνες
στο κέντρο του Αλγερίου είδαν αρκετά πράγματα. Και πάνω απ’ όλα είδαν το
δίλημμα της Αλγερίας στους δρόμους της πρωτεύουσας, όταν οι φοιτήτριες με το
τσαντόρ κάθονται στο Πανεπιστήμιο δίπλα στις φοιτήτριες με το μίνι. Όπως έλεγε
ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Ρουμπάτης (από τους πλέον δραστήριους
Ευρωπαίους στο Αλγερινό), η Δύση δεν έχει περιθώρια από το να καταλάβει ότι
δεν υπάρχει χώρος για πολιτικά παιχνίδια. Η κυβέρνηση πρέπει να στηριχθεί και
να συνεχίσει τον δρόμο του εκδημοκρατισμού και όχι να απομονωθεί γενόμενο βορά
του Ισλάμ.

Και εξαγριώθηκε, μαζί και οι άλλοι ευρωβουλευτές, όταν ο γνωστός ηγέτης του
Μάη του ’68 Ντανιέλ Κον Μπετίτ (σήμερα ευρωβουλευτής με τους Γερμανούς
Πράσινους) έπαιρνε τη γαλλική δημοσιογραφική αποστολή και έδινε κάθε λίγο
συνεντεύξεις (πάντα μόνο στους Γάλλους) με κορόνες κατά του αυταρχικού
καθεστώτος και επιμένοντας να συνομιλήσουν με το FIS (ό,τι έχει απομείνει από
αυτό). Στο επιχείρημα «μα αυτοί λένε ή Ισλάμ ή πόλεμος», ο Κον Μπετίτ μιλούσε
περί υποκρισίας.

Τελικώς, η αλγερινή κυβέρνηση πήρε την απαραίτητη στήριξη και οι ευρωβουλευτές
κατάφεραν να κρατήσουν ανοιχτούς δρόμους επικοινωνίας.