ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Έλλειψη σιωπής

ΕΤΣΙ ΚΑΙ αποφασίσεις να επιβάλεις στη ζωή σου μια αυστηρή αποκλειστικότητα, τα
πράγματα που τελικά σού λείπουν είναι εντελώς παράδοξα και μη αναμενόμενα. Για
παράδειγμα, οι πιο πολλοί υποθέτουμε ότι στους καλόγερους και τις καλόγριες
αυτό που λείπει περισσότερο είναι η συνάφεια με τους άλλους ανθρώπους. Εγώ,
όμως, είμαι σίγουρη ότι το μεγαλύτερο σύνδρομο στέρησής τους το γεννά η
απουσία τηλεοπτικών συσκευών στα μοναστήρια.

Παρομοίως, όταν μοίρασα τη ζωή μου οικειοθελώς, ισομερώς κι αποκλειστικώς στο
μωρό μου και στη δουλειά μου, είχα την υποψία ότι θα υπάρξουν στιγμές που θα
μου λείπει ο ανεμπόδιστος οκτάωρος ύπνος, το σινεμά ή ακόμη κι η γυμναστική.
Δεν περίμενα ποτέ πως αυτό που θα νοσταλγούσα θα ήταν η σιωπή, με όλες της τις
μορφές, πλην βεβαίως εκείνης του θανάτου:

* Κατ’ αρχάς, η σιωπή της πλήξης, η σιωπή της βαρεμάρας. Το να κάθεσαι και να
μην κάνεις τίποτε, να μην σκέφτεσαι καν, ενδεχομένως ούτε να ονειρεύεσαι, η
πλήρης απραξία. Οφείλω, πάντως, να ομολογήσω ότι για τη στέρηση αυτή δεν
ευθύνεται η τρέχουσα συγκυρία, πρέπει να έχει περάσει καμιά δεκαετία που δεν
έχω νιώσει τούτο το πολυτελές συναίσθημα.

* Η σιωπή της μοναξιάς, για την οποία πίστευα πάντοτε ότι αποτελεί συστατικό
στοιχείο της ισορροπίας ­ και της ευτυχίας, εδώ που τα λέμε ­ μια προϋπόθεση
για να μην οδηγηθεί κανείς ολοταχώς στην υστερία. Μπορεί να έχει ενίοτε μια
γλυκόπικρη αίσθηση, αλλά η νοσταλγία της είναι σχεδόν σωματοποιημένη, σε κάνει
να κοιτάς τους άλλους ως εισβολείς, χωρίς να φταίνε σε τίποτε για το γεγονός
ότι εσύ δεν μπορείς να μείνεις μόνος σου ούτε πέντε λεπτά.

* Η «άλλη» σιωπή, αυτή της άνεσης, που εγκαθίσταται μεταξύ των ανθρώπων μονάχα
όταν η επικοινωνία είναι πλέον μια κατασταλαγμένη, αυτοτροφοδοτούμενη
πραγματικότητα. Όταν τα «τι κάνεις;», «πώς είσαι;», «τι σκέφτεσαι;» δεν
διατυπώνονται καν, διότι απλούστατα ξέρεις ήδη. Όταν παύεις να γεμίζεις
αγωνιωδώς τον χρόνο με τον λόγο, τις λέξεις, τα ερωτήματα, κι αφήνεις αυτή την
σιωπή-ουτοπία να ζει…