ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η μαγεία των ανθρωπίνων σχέσεων

ΕΙΝΑΙ το δώρο που ήθελα πάντα πολύ να προσφέρω. Να το χωρέσω σ’ ένα μικρό
κουτί, να το τυλίξω με πολύχρωμο χαρτί και μια έντονη υφασμάτινη κορδέλα, να
το μοιράσω σε δύο, τρεις, πέντε, δέκα… Σ’ εκείνους που δεν μπορούν να δουν
πέρα από το μάτι τους, που δεν μπορούν να δεχθούν το «διαφορετικό», το «άλλο»,
που δυσκολεύονται να ζήσουν τις στιγμές και συχνά δεν επιτρέπουν στις μικρές
και όμορφες εκπλήξεις να τους πλησιάσουν.

Δεν έχει όνομα αυτό το εμβόλιο κατά της απολυτότητας, κατά της μιας και μόνης
σωστής άποψης. Γνωρίζω πως, όσο κι αν θέλω, δεν μπορώ να το στριμώξω σε
συσκευασία δώρου. Αν όμως τα κατάφερνα ποτέ, θα έβαζα στον πάτο του κουτιού
ένα μικρό γυαλάκι, έτσι για να αντικατροπτρίζεται η μαγεία του αντιθέτου.

Η μαγεία τού να αφήνεις τον «άλλον» ­ τον φίλο, τον συγγενή, τον συνάδελφο,
τον σημαντικό ή ασήμαντο άλλο ­ να αποκαλύπτει όπως εκείνος νιώθει, θέλει και
μπορεί τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά του. Η υπέροχη ομορφιά τού να τον
γνωρίζεις κάθε στιγμή που περνά, τού να ανακαλύπτεις κάτι διαφορετικό κάθε
φορά που τον ξανακοιτάς. Το όνειρο τού παιχνιδιού που λεπτό με το λεπτό και
μέρα με τη μέρα σε ταξιδεύει στο καινούριο, το άγνωστο.

Είναι μεγάλο το ρίσκο και μπορεί να αποδειχθεί μάταιο. Ένα πανέμορφο ταξίδι με
αβέβαιο προορισμό. Μια εκπληκτική ευκαιρία να ζαλιστείς από τη μαγεία των
ανθρωπίνων σχέσεων. Σε ένα σκηνικό που δεν σηκώνει συνταγές, προδιαγραφές ή εκ
των προτέρων ρυθμίσεις.