Μπορούσε να είχε σωθεί

Το εξώφυλλο του αμερικανικού περιοδικού «Τάιμ» που παραθέτει αποσπάσματα του βιβλίου «Ο θάνατος μιας πριγκίπισσας»

Η πριγκίπισσα Νταϊάνα θα μπορούσε να είχε σωθεί, αν το πλήρωμα του ασθενοφόρου
την είχε μεταφέρει αμέσως σε νοσοκομείο, αντί να προσπαθήσει επί μισή ώρα να
της προσφέρει τις πρώτες βοήθειες στον τόπο του δυστυχήματος.

ΤΗΝ ΕΚΔΟΧΗ αυτή διατυπώνουν στο βιβλίο τους, με τίτλο «Ο θάνατος μιας
πριγκίπισσας», οι δημοσιογράφοι του αμερικανικού περιοδικού «Τάιμ», Τομ
Σάνκτον και Σκοτ Μακλόιντ, οι οποίοι επισημαίνουν ότι το ασθενοφόρο χρειάστηκε
μία ώρα για να καλύψει την απόσταση των έξι χιλιομέτρων από τη σήραγγα της
γέφυρας Αλμά μέχρι το Νοσοκομείο Πιτιέ-Σαλπετριέρ, όπου η Νταϊάνα άφησε την
τελευταία της πνοή, επειδή πήγαινε πολύ σιγά για να αποφύγει τα τραντάγματα.

Αναβιώνοντας την τραγική εκείνη νύχτα της 31ης Αυγούστου, οι δύο Αμερικανοί
δημοσιογράφοι υπενθυμίζουν ότι δέκα δευτερόλεπτα μετά την πρόσκρουση της
Μερσεντές στη μοιραία 13η κολώνα του τούνελ, έφθασαν οι πρώτοι παπαράτσι και
άρχισαν να παίρνουν φωτογραφίες.

ΜΑΚΑΒΡΙΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ

Οι φωτογραφίες δείχνουν το πρόσωπο της Νταϊάνας άθικτο. «Δεν μπορείτε να
φανταστείτε πόσο όμορφη ήταν ακόμα και εκείνη τη στιγμή», λέει αναριγώντας ο
φωτογράφος Νίκολα Αρσοφ, που ήταν ένας από τη στρατιά των φωτογράφων, οι
οποίοι καταδίωκαν την Νταϊάνα και τον Ντόντι Αλ Φαγιέντ.

Άλλες φωτογραφίες αποκαλύπτουν ορισμένες μακάβριες λεπτομέρειες, όπως λίγο
αίμα στο μέτωπο της Νταϊάνας. Από τη μύτη της, το στόμα της και το αριστερό
της αυτί κυλάνε λίγες σταγόνες αίμα. Το αριστερό της χέρι κρέμεται άψυχο στη
δερμάτινη μπότα της. Και, όμως, αναπνέει ακόμα. Και ανέπνεε και όταν
μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου υπέστη καρδιακή ανακοπή. Οι γιατροί άνοιξαν
τον θώρακά της και εντόπισαν μεγάλη αιμορραγία από ρήξη της αριστερής
πνευμονικής φλέβας. Παρά την αποκατάσταση αυτού του τραύματος και τις
καρδιακές μαλάξεις, που διήρκεσαν σχεδόν δύο ώρες, οι γιατροί δεν μπόρεσαν να
την κρατήσουν στη ζωή. Ο θάνατός της διαπιστώθηκε στις τέσσερις τα ξημερώματα.

Επικαλούμενοι εμπειρογνώμονες, οι δύο συγγραφείς τονίζουν ότι το γεγονός πως
ήταν ακόμα ζωντανή όταν μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, αφήνει να εννοηθεί ότι η
φλέβα δεν είχε διαρραγεί πλήρως. Και το ότι δεν πέθανε ακαριαία από την
αιμορραγία φανερώνει ότι η ρήξη της πνευμονικής φλέβας «ήταν μικρή» ή ότι «το
τραύμα είχε φράξει από ένα κόκαλο από τα σπασμένα πλευρά». Κατά τους
εμπειρογνώμονες, θα ήταν δυνατόν να σωθεί, αν η ρήξη της πνευμονικής φλέβας
ήταν το μόνο εσωτερικό τραύμα της.

ΤΙΣ ΠΙΟ σφοδρές επικρίσεις κατά των Γάλλων γιατρών εκτοξεύει ο δρ Τζον Ότσνερ,
ένας από τους πιο διακεκριμένους Αμερικανούς καρδιοχειρουργούς.

«Αν η ρήξη δεν ήταν πολύ μεγάλη, θα μπορούσαν να συνδέσουν την ασθενή με ένα
μηχάνημα τεχνητής καρδιάς και τεχνητών πνευμόνων και να επιδιορθώσουν τη
βλάβη. Με τέτοια τραύματα, αν ο ασθενής μεταφερθεί έγκαιρα στο νοσοκομείο και
συνδεθεί αμέσως με το μηχάνημα μπορεί να σωθεί. Αλλά ο χρόνος είναι το
σημείο-κλειδί», λέει στους δύο Αμερικανούς δημοσιογράφους ο δρ Ότσνερ.

Ο δρ Φρεντερίκ Μεγιέ, γιατρός του ασθενοφόρου που στην πραγματικότητα ήταν μία
κινητή νοσοκομειακή μονάδα, εξηγεί ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις καταβάλλονται
προσπάθειες να σταθεροποιηθεί επί τόπου η κατάσταση του ασθενούς, γιατί η
μεταφορά του με όχημα μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνη. «Έτσι, προσπαθήσαμε να
αποκαταστήσουμε κάπως την πίεση του αίματος και κάποιες άλλες λειτουργίες,
πριν ξεκινήσει το ασθενοφόρο», υπογραμμίζει, προσθέτοντας ότι σ’ αυτές τις
περιπτώσεις δίνονται εντολές στους οδηγούς των ασθενοφόρων να «πηγαίνουν σιγά».

«Αν φρενάρεις ή επιταχύνεις, μπορεί να έχει επιπτώσεις στην πίεση, γι’ αυτό
πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός». Αλλά ο δρ Τζον Ότσνερ διαφωνεί: «Δεν
μπορείς να επιχειρήσεις να αποκαταστήσεις ένα τέτοιο τραύμα επί τόπου. Πρέπει
να είσαι σε νοσοκομείο. Όσο για το προσεκτικό οδήγημα; Όταν προσπαθείς να
σώσεις μία ζωή, πρέπει να μεταφέρεις τον ασθενή αμέσως στο χειρουργείο. Εφόσον
δύο σχεδόν ώρες μετά ήταν ζωντανή, αν την είχαν μεταφέρει στο νοσοκομείο μέσα
σε μία ώρα μπορεί να την είχαν σώσει».