ΠΡΟΣΩΠΑ Από τον δρόμο, στο δημαρχείο;

Τζων Μπερντ. Έχει στη διάθεσή του ένα στρατό από άστεγους που είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα γι’ αυτόν

Οι Λονδρέζοι θέλουν ένα μη κομματικό δήμαρχο· κι αν κάποιος μπορεί να νικήσει
τους κομματικούς μηχανισμούς, αυτός είναι ο Τζων Μπερντ.

ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ, η μεγαλύτερη πόλη της Ευρώπης με πληθυσμό οκτώ εκατομμύρια
κατοίκους, πρόκειται να αποκτήσει και πάλι εκλεγμένο δήμαρχο ­ τα σχετικά με
την εκλογή θα οριστικοποιηθούν τον Μάιο με δημοψήφισμα ­ δώδεκα χρόνια αφότου
η Μάργκαρετ Θάτσερ κατήργησε το Συμβούλιο Μείζονος Λονδίνου, στην προσπάθειά
της να συντρίψει την πολιτική αριστερά ­ του Συμβουλίου ηγείτο τότε ο
«Κόκκινος» Κεν Λίβινγκστον. Ήδη έχουν αρχίσει να αναφέρονται ονόματα υποψηφίων
(Λόρδος Άρτσερ, Κρις Πάττεν, Άλαν Κλαρκ, Ντέηβιντ Μέλλορ από τους
Συντηρητικούς, Κεν Λίβινγκστον, Γκλέντα Τζάκσον, Τόνι Μπανκς από τους
Εργατικούς, αλλά και ανεξάρτητοι όπως ο Ρίτσαρντ Μπράνσον της Βέρτζιν).
Ωστόσο, σφυγμομέτρηση των Εργατικών έδειξε πως οι Λονδρέζοι δεν θέλουν
κομματικό υποψήφιο. Γιατί τότε, ρωτάει η Πόλλυ Τόυνμπη του «Ιντιπέντεντ», να
μη στηρίξει το Εργατικό Κόμμα τον Τζων Μπερντ;

Ο Μπερντ, 51 ετών, είναι ο ιδρυτής τού «The Big Issue» («Το Μεγάλο Θέμα») ­ η
ονομασία ενός περιοδικού του δρόμου και μιας φιλανθρωπικής οργάνωσης που
βοηθάει τους άστεγους να σταθούν στα πόδια τους. Ο Μπερντ μεγάλωσε σε
αναμορφωτήρια και υπό δικαστική επιμέλεια, η πολιτική εμπειρία του είναι δέκα
χρόνια στο Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα, τα βράδια της Παρασκευής περιφέρεται
ώς τα χαράματα στις παμπ και στους δρόμους της πόλης. Είναι ωστόσο ο «άγιος
του Λονδίνου»: το «Big Issue» έχει κυκλοφορία 250.000 φύλλων, κερδίζει
δημοσιογραφικά βραβεία, εξασφαλίζει ένα εισόδημα στους άστεγους πωλητές του
και χρηματοδοτεί μια οργάνωση που βοηθάει χιλιάδες άστεγους να επανενταχθούν
στην κοινωνία ­ ο Μπερντ έχει στη διάθεσή του ένα τεράστιο στρατό αστέγων
οπαδών πρόθυμων να κάνουν ο,τιδήποτε γι’ αυτόν. Επιπλέον, μολονότι ουδείς
ξέρει το Λονδίνο καλύτερα από τον ίδιο, δηλώνει πως θα είναι ένας δήμαρχος
«που θα ξέρει πως δεν τα ξέρει όλα», ένας «διευθυντής μιας ορχήστρας από
ειδικούς και ταλέντα»· και πιστεύει πως οι κοινότητες θα πρέπει να αναλάβουν
αυτόνομα δράση και να μην περιμένουν από κάποιον άλλον να τους λύσει τα
προβλήματα, είτε πρόκειται για την αποκομιδή των σκουπιδιών είτε για την
εγκληματικότητα ή τους βανδαλισμούς. Όπως ο Μπλαιρ, μιλάει κι αυτός για
«δικαιώματα και υποχρεώσεις», χωρίς όμως να κάνει κήρυγμα ούτε να απευθύνεται
μόνο στους πολίτες: πρέπει να ερευνηθεί ποια δημόσια αγαθά χρησιμοποιούν και
πόσο μολύνουν οι επιχειρήσεις, τονίζει, και να υποχρεωθούν να αποδώσουν αφανή
κόστη τους ­ όπως για παράδειγμα το κόστος των δημόσιων συγκοινωνιών που
μεταφέρουν τους εργαζομένους στη δουλειά τους.