ΑΥΤΟΙ

… με την εξουσία και τους πολιτικούς παραμένει δύσκολη. Στις 23/1, οι
διευθυντές των βρεταννικών κρατικών καναλιών κάλεσαν τον υφυπουργό Τύπου
Άλισταιρ Κάμπελ και επιτελείς των Τόρυς και των Φιλελευθέρων σε μια μυστική
σύσκεψη στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Τη βάφτισαν μάλιστα, κάπως εκκεντρικά,
«Διάσκεψη 848» ­ επειδή οι καλεσμένοι θα έφταναν με το τραίνο των 8:48′. Θέμα:
Η αδιαφορία του κοινού για την πολιτική. «Οι θεατές αλλάζουν κανάλι μόλις
εμφανισθεί πολιτικός ­ δήλωσαν οι υπεύθυνοι του BBC. ­ Το 90% θεωρεί ότι ποτέ
δεν απαντάτε στις ερωτήσεις, όλο ξεφεύγετε». Οι πολιτικοί προσβλήθηκαν όταν ο
διευθυντής προγράμματος του BBC τους ανήγγειλε ότι θα μειώσει στο ελάχιστο τον
χρόνο που παρέχει σε βουλευτές ανεξαρτήτως κόμματος, αν δεν γίνουν άμεσοι και
ειλικρινείς. Ένα σοβαρό κανάλι ­ είπαν οι άνθρωποι του BBC ­ δεν μπορεί να
συμβάλλει στην έκπτωση του πολιτικού λόγου.

… έληξε πολιτισμένα αλλά μέσα σε γενική δυσαρέσκεια. Η κυβέρνηση Μπλαιρ, που
δηλώνει κατάπληκτη από τις επιθέσεις του BBC εναντίον της (ιδίως στο
κυριακάτικο μαγκαζίνο «On The Line»), δεν είναι η μόνη θιγόμενη από την
τηλεοπτική στρατηγική της ακροαματικότητας. Το BBC έχει σχέδια και για το
Μπάκιγχαμ. Με αφορμή το πρόσφατο πέσιμο της αιωνόβιας βασιλομήτορος, έγινε
γνωστό ότι η κρατική τηλεόραση έχει μεν έτοιμη τη νεκρολογία (χτύπα ξύλο),
αλλά δεν θα πενθήσει με ατελείωτες ώρες κλασικής μουσικής. Με εξαίρεση το
Κανάλι 1, θα καλύψει το γεγονός με πλήρη ρεπορτάζ, όπως και οι ιδιωτικοί σταθμοί.

… που εγκατέλειψε την Αμερική λόγω του Μακκαρθισμού, έπεσε σε άλλη παγίδα
στην πατρίδα του. Πιστός (δημοσία τουλάχιστον) στο γερμανικό ΚΚ, ο δημιουργός
του «Αρτούρο Ούι» δεν έβρισκε τη δύναμη να καταγγείλει ούτε τις σταλινικές
δίκες ούτε τους διωγμούς μετά τις εργατικές εξεγέρσεις του Βερολίνου, του
Πόζναν και της Βουδαπέστης. Μόνο σε λίγους φίλους και σε επιστολές του ­ όπως
μαθαίνουμε τώρα ­ φανέρωνε την απογοήτευσή του για τις κομμουνιστικές
μεθόδους. Την Τρίτη, 100 χρόνια από τον θάνατό του, οι εκδόσεις Suhrkamp θα
κυκλοφορήσουν τη μυστική ως τώρα αλληλογραφία του. Περιγράφοντας με αηδία τους
ασφαλίτες της εποχής του, ο Μπ. γράφει: «Δέκα χρόνια πριν, αυτοί οι ίδιοι θα
δούλευαν στην Γκεστάπο». Η ιδέα του ξανάρχεται καθώς παρατηρεί τρεις νεαρούς
συγγραφείς, κομματικούς, που είχε καλέσει στο σπίτι του: «Ξαφνικά, σκέφτηκα
ότι αν ήμαστε δέκα χρόνια πριν, όλο και κάτι ύποπτο θα είχαν βρει στα έργα μου
και θα με είχαν καρφώσει στην Γκεστάπο».

… πια. Το Μπερλίνερ Ανσάμπλ φθίνει. Πού είναι η περίφημη εργατιά που διψάει
τάχα για καλό θέατρο; αναρωτιέται. «Μόνο κάτι λίγοι μικροαστοί έρχονται στις
παραστάσεις». Το καθεστώς επισήμως τον τιμά, αλλά τον υποψιάζεται ως
«μπουρζουά και παρακμιακό». Τον Σεπτέμβρη του ’52, ο Μπ. γράφει στη Στάζι:
Γιατί παρακολουθούν τον ίδιο και τους φίλους του; Γιατί ζήτησαν να τους
παραδώσει τη γραφομηχανή του; Τουλάχιστον ας είναι πιο ευγενικοί. Μια μέρα,
απευθύνεται στην περίφημη ζυθοποιία Ραντεμπέργκερ. Γνωρίζει φυσικά ότι οι
μπύρες της διατίθενται μόνο σε κομματικούς ­ και με σκληρό συνάλλαγμα. «Αλλά,
ξέρετε ­ γράφει ­ εγώ είμαι Βαυαρός, και λατρεύω την καλή μπύρα… Δεν
γίνεται, κατ’ εξαίρεση, να μου πουλήσετε και μένα μερικά κιβώτια;».