ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Δημοσιογραφικές αγριότητες

Πόλεμος Τύπου. Θα καταφέρει ο Ρούπερτ Μέρντοκ να κλείσει την «Ιντιπέντεντ»;

Οι αγριότητες που συνοδεύουν τον πόλεμο του Τύπου στην Αγγλία δεν
περιορίζονται μόνο στην αντιπαράθεση ανταγωνιστικών εφημερίδων. Πολλές φορές
σημειώνονται στους κόλπους της ίδιας δημοσιογραφικής οικογένειας.

ΟΤΑΝ ο Άντριου Μαρ αναλάμβανε τον Απρίλιο του 1996 τη διεύθυνση της
«Ιντιπέντεντ», γνώριζε ότι καθόταν σε ηλεκτρική καρέκλα. Η εφημερίδα είχε
κάπως ισορροπήσει μετά το σοκ από τον πόλεμο τιμών που είχε εξαπολύσει ο
Ρούπερτ Μέρντοκ και έπρεπε τώρα να αποδείξει ότι είχε λόγο ύπαρξης. Ο νεαρός
διευθυντής προχώρησε σε διάφορες καινοτομίες, συχνά αντιφατικές μεταξύ τους,
από τις οποίες άλλες αποδείχθηκαν επιτυχείς και άλλες εσφαλμένες. Το περασμένο
φθινόπωρο εξαπέλυσε την τελική του «επίθεση», εκτοπίζοντας τις ειδήσεις από
την πρώτη σελίδα και ανασχεδιάζοντας τις εσωτερικές σελίδες και το ένθετο.
Όταν η κυκλοφορία της εφημερίδας, ύστερα από ένα πρώτο άλμα, άρχισε να πέφτει
(φτάνοντας τον περασμένο μήνα τα 230.000 φύλλα), ο Μαρ ήξερε ότι έχει χάσει το στοίχημα.

Αυτό που δεν μπορούσε να φανταστεί είναι ότι θα μάθαινε την απόλυσή του από το
τηλέφωνο. Και ότι την ημέρα εκείνη ­ την περασμένη Παρασκευή ­ δεν θα τον
άφηναν να μπει καν στο κτίριο ή να χαιρετήσει οποιοδήποτε μέλος του
συντακτικού προσωπικού. Το ίδιο είχε κάνει ο όμιλος Μίρρορ, στον οποίο ανήκει
η «Ιντιπέντεντ», και με προηγούμενους διευθυντές. Δεν το είχε πληροφορηθεί
άραγε ο Μαρ;

Τη θέση του ανέλαβε η 46χρονη Ρόουζι Μπόυκοτ, επικεφαλής ήδη της «Ιντιπέντεντ
της Κυριακής», που γίνεται έτσι η πρώτη διευθύντρια ημερήσιας εφημερίδας στην
Αγγλία. Η ιστορία της παρουσιάζει ομολογουμένως ενδιαφέρον. Τη δεκαετία του
’70 εξέδιδε το φεμινιστικό περιοδικό «Spare Rib». Στη συνέχεια πήγε στην Ινδία
και την Άπω Ανατολή, για να καταλήξει στις φυλακές της Ταϊλάνδης επειδή
συνελήφθη να καπνίζει μαριχουάνα ­ ίσως έτσι να εξηγείται η εκστρατεία της
κυριακάτικης εφημερίδας για τη νομιμοποίηση της κάνναβης. Πέρασε μερικούς
μήνες σε ένα βουδιστικό Πανεπιστήμιο των Ηνωμένων Πολιτειών, διηύθυνε ένα
γυναικείο περιοδικό στο Κουβέιτ (!), για να επιστρέψει στα 29 της χρόνια στην
Αγγλία και να ακολουθήσει μια επιτυχημένη καριέρα, πρώτα ως υποδιευθύντρια του
περιοδικού «Honey» και στη συνέχεια ως διευθύντρια του «Esquire».

Οι προϊστάμενοί της ελπίζουν ότι ο δυναμισμός της, το δημοσιογραφικό της
ένστικτο και η «επαφή» της με τους αναγνώστες θα επιδράσουν αποφασιστικά στον
αγώνα για τη σωτηρία της «Ιντιπέντεντ». Το πιθανότερο όμως είναι ότι λίγα
εξαρτώνται από τις επιλογές της νέας διευθύντριας. Ο εκδότης των «Τάιμς» και
της «Σαν», ο αδίστακτος Ρούπερτ Μέρντοκ, ετοιμάζεται να θυσιάσει εκατομμύρια
λίρες για να εξαπολύσει ένα νέο πόλεμο τιμών. Ο στόχος είναι να κλείσει
τουλάχιστον μια από τις αντίπαλες εφημερίδες. Και ο μόνος που μπορεί να τον
σταματήσει είναι η βρετανική κυβέρνηση, απαγορεύοντας τη μέθοδο αυτή ως
αθέμιτο ανταγωνισμό.

Με δεδομένο όμως το πολιτικό «χρέος» του Τόνυ Μπλαιρ προς τον αυστραλό
μεγιστάνα, μια τέτοια ενέργεια είναι αδιανόητη.