ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ασκήσεις λογικής σε ώρες πλήξης

ΑΚΟΥΓΟΤΑΝ λιγάκι σαν ερώτηση, λιγάκι σαν μομφή και λιγάκι σαν παράπονο.
«Λοιπόν, δεν ακούω τίποτα…». Ο πατέρας μου κι εγώ παίρναμε ένα ύφος δήθεν
ένοχο και σπεύδαμε να διορθώσουμε τα πράγματα, μμμ, μμμ κάναμε με μπουκωμένο
στόμα. Ικανοποιημένη η μαμά μου, επεξηγούσε: «Έτσι, γιατί αλλιώς δεν σας ξαναμαγειρεύω».

Επί χρόνια πολλά δεν κατανοούσα την «αγωνία» της μαμάς ­ για την ακρίβεια,
θεωρούσα όλον αυτόν τον στερεότυπο διάλογο ως ένα ακόμη από τα οικογενειακά
μας αστεία ή μία ακόμη από τις οικογενειακές μας ιδιορρυθμίες.

Αρκετά αργότερα, όταν οι πρώτες ρυτίδες άρχισαν να καταφέρνουν επίμονα
πλήγματα στην εγωπάθεια που συνοδεύει το είκοσι και κάτι, διαπίστωσα πως το
οικογενειακό αστείο δεν ήταν καθόλου οικογενειακό ­ και μερικές φορές δεν ήταν
καν αστείο. Γλυκύτατες, κατά τα άλλα, οικοδέσποινες παρακολουθούν ­ κρυφά ή
φανερά ­ τις μπουκιές μας έτοιμες να προχωρήσουν σε υπαρξιακές αναθεωρήσεις
εάν τυχόν διαπιστώσουν πως κάποιο έδεσμα απορρίπτεται πλέον τού ενός
συνδαιτυμόνος. Σεφ ή σερβιτόροι παίρνουν ύφος πληγωμένης περηφάνιας όταν
προτιμούμε ένα σκέτο φιλέτο αντί της σπεσιαλιτέ ημέρας και, βέβαια, το ύφος
αυτό γίνεται απειλητικό έτσι και τολμήσουμε να αφήσουμε πάνω από δύο μπουκιές
στο πιάτο μας. Ακόμη και οι αεροσυνοδοί με κοιτάζουν παράξενα εάν για κάποιο
λόγο αφήσω ανέπαφο το δίσκο. Τι συμβαίνει, λοιπόν; Στην εποχή των περιττών
κιλών και της χοληστερίνης, γιατί υπάρχουν κάποιοι που επιμένουν να μας κάνουν
να τρώμε ­ ει δυνατόν μετ’ επιφωνημάτων ­ αντί να πανηγυρίζουν που
καταναλώνουμε μόνο μια (ογκώδη, για να λέμε την αλήθεια) σαλάτα; Ε, η εξήγηση
είναι διπλή: κατ’ αρχήν, υπάρχει το πρωτόγονο αίσθημα της μάνας που τρέφει το
νεογνό. Η αγωνία ­ συνήθως πάνω από τη ζυγαριά ­ για το αν «το μωρό τρώει».
Και η μνήμη, βέβαια, της απέραντης ηδονής και ευτυχίας που δημιουργούσε η
διαπίστωση ότι, πράγματι, το μωρό έτρωγε!

Υπάρχει, όμως, κι ένας πολύ πιο… πολιτισμένος λόγος: αυτό που λέμε «χαρά του
καλλιτέχνη». Πώς ο ζωγράφος θέλει να του δείχνουν ότι οι πίνακές του είναι
καλοί; Κάτι τέτοιο…

Γι’ αυτό… μην αφήνετε τα μανιτάρια σας σαν αποπαίδια στην άκρη του πιάτου,
κάποιος μπορεί να πληγωθεί.