Πέφτουν οι τιμές, χάνονται οι αγορές, πιέζονται και από τόκους…

Οι περισσότεροι παραγωγοί προσπαθούν για να κερδίσουν κάποιες τιμές να δώσουν οι ίδιοι τα προϊόντα τους στην αγορά. «Εδώ κάθομαι στο δρόμο όλο το 24ωρο για να δώσω μικρές ποσότητες, τα υπόλοιπα τι να τα κάνω;», λέει ο κ. Κώστας Αθουσάκης

Λάδι, πορτοκάλια, βαμβάκι. Τρία από τα κύρια προϊόντα της ελληνικής αγροτικής
παραγωγής. Αν και θεωρούνται ζωτικής σημασίας για την τοπική οικονομία, ωστόσο
οι παραγωγοί λαδιού και εσπεριδοειδών «παρακολουθούν» χρόνο με τον χρόνο την
υποτίμησή τους.

Οι τιμές των προϊόντων είναι χαμηλές, ενώ οξύ είναι και το πρόβλημα με τη
διάθεσή τους. Οι διεθνείς αγορές είναι «κλειστές» για το λάδι. Το ίδιο όμως
συμβαίνει και με τα πορτοκάλια, με αποτέλεσμα μεγάλες αδιάθετες ποσότητες να
καταλήγουν στις χωματερές.

Από την πλευρά τους οι βαμβακοπαραγωγοί υποστηρίζουν ότι μειώνεται κάθε χρόνο
η τιμή του προϊόντος με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα οικονομικά τους
προβλήματα. Φέτος ωστόσο όσοι πούλησαν το βαμβάκι τον περασμένο Δεκέμβριο
κερδίζουν ένα 5% επιπλέον, αφού την περίοδο εκείνη ήταν «ανεβασμένη» η τιμή.
Πάντως ζητούν μείωση του κόστους παραγωγής, κατάργηση των τόκων υπερημερίας
και μείωση των επιτοκίων στα δάνεια που παίρνουν από τις τράπεζες.

ΛΑΡΙΣΑ

«ΤΥΧΕΡΟΙ ήταν όσοι αγρότες κράτησαν την παραγωγή και την πούλησαν τον
Δεκέμβριο, παίρνοντας 265-270 δρχ. το κιλό. Επίσης ο κάθε αγρότης θα πάρει
επιπλέον 40 δρχ. το κιλό από τη συνυπευθυνότητα. Βέβαια, αυτό έγινε φέτος
γιατί δεν υπήρχε μεγάλη παραγωγή. Ήταν μικρότερο το πλαφόν λόγω ζημίας μεγάλων
εκτάσεων με βαμβάκι στην περιοχή Λάρισας. Επίσης οφείλεται στη μικρή παραγωγή
στην περιοχή της Μακεδονίας», είπε στα «ΝΕΑ» ο κ. Γεώργιος Νούλας, 60 χρόνων,
αγρότης της Λάρισας. Όπως εξήγησε ο κ. Νούλας, αυτοί που πήραν 265 δρχ. το
κιλό είναι ένα ποσοστό 5%, αφού οι περισσότεροι έδωσαν το βαμβάκι με τιμές
225-228 δρχ. συν 40 δρχ. τη συνυπευθυνότητα. Δηλαδή, σύνολο 268 δρχ. έναντι
305 δρχ. που πήραν πέρυσι.

Ένα από τα σοβαρά προβλήματα των βαμβακοπαραγωγών είναι η επιδότηση
(συνυπευθυνότητα) που πηγαίνει πρώτα στους εκκοκκιστές και στη συνέχεια στους
παραγωγούς. «Ζητάμε να δίνεται απευθείας στον παραγωγό. Να μην εκμεταλλεύεται
τα χρήματα για 45 ημέρες τουλάχιστον ο έμπορος. Επίσης για να υπάρξουν
καλύτερες τιμές πρέπει να μειωθεί το κόστος παραγωγής. Έχουμε πετρέλαιο,
ρεύμα, λιπάσματα, σπόρους, φάρμακα που λόγω της τιμής τους ανεβάζουν πολύ το
κόστος. Να μειωθεί και το κόστος χρήματος και τα υπέρογκα πανωτόκια από τις
Τράπεζες. Δεν είναι δυνατόν να είμαστε πνιγμένοι στα χρέη από πανωτόκια στις
τράπεζες. Δεν μπορεί να έχεις εξοφλήσει το κεφάλαιο πολλές φορές και πάλι να χρωστάς».

Με τους εκκοκκιστές υπάρχουν διαφορές από το 1995-96 με χρήματα που οφείλουν.

Τέλος, οι βαμβακοπαραγωγοί ζητούν να δοθεί στους παραγωγούς για φέτος η
ελάχιστη τιμή παρέμβασης που καθόρισε η Ευρωπαϊκή Ένωση και που ανέρχεται στις
314,6 δρχ. το κιλό, χωρίς παρακρατήσεις από πρόστιμα συνυπευθυνότητας. Επίσης
να επιστραφεί ο ΦΠΑ επί της συνυπευθυνότητας που παρακρατήθηκε από το 1990 έως
το 1996 από την κυβέρνηση.

Τον Μάρτιο οι αποζημιώσεις

Στο δεύτερο δεκαπενθήμερο του Μαρτίου θα αρχίσει να προκαταβάλλεται το 70% της
αποζημίωσης των βαμβακοπαραγωγών. Αυτό ανακοίνωσε χθες ο διοικητής του ΕΛΓΑ κ.
Ν. Τζουγανάτος ο οποίος διαβεβαίωσε παράλληλα ότι μέχρι το τέλος της εβδομάδας
θα αναρτηθούν οι πίνακες των δικαιούχων της αποζημίωσης στο νομό Έβρου και
μέχρι το τέλος του μήνα στους νομούς Ροδόπης και Ξάνθης για τις ζημιές που
εκτίμησε ο ΕΛΓΑ στο Βαμβάκι.

ΗΡΑΚΛΕΙΟ

ΕΑΝ ΔΕΝ πάνε τα πορτοκάλια στις αγορές του εξωτερικού, θα οδηγηθούν στις
χωματερές. Εκεί χιλιάδες τόνοι εσπεριδοειδών θάβονται διότι για μια ακόμη φορά
η χώρα μας βρίσκεται ανέτοιμη να συναγωνιστεί άλλα κράτη στον τομέα των
εξαγωγών, δεν μπορεί να κατακτήσει τις αγορές.

«Το μεγάλο πρόβλημα είναι η διάθεση και φυσικά ως συνέπεια οι χαμηλές τιμές»,
θα πει στα «ΝΕΑ» ο κ. Κώστας Αθουσάκης από τις Μουρνιές Χανίων, που παράγει
όλα τα είδη των εσπεριδοειδών σε μια από τις πιο μεγάλες παραγωγικές περιοχές
της Κρήτης.

Ο κ. Αθουσάκης αναγκάζεται σήμερα να φορτώνει το αυτοκίνητό του και να γυρίζει
ολόκληρη την Κρήτη για να μπορέσει να πουλήσει ένα μέρος τουλάχιστον της
παραγωγής του. «Τα κλιμεντίνια και τα μανταρίνια, αλλά και άλλα φεύγουν εδώ
στην αγορά, αλλά τα πορτοκάλια όσο δεν πάνε σε ξένες αγορές είναι αδύνατον να
απορροφηθούν. Τώρα στα Χανιά μπορείτε να αγοράσετε πάμφθηνα τα πορτοκάλια, μια
ποσότητα των οποίων θα φθάσει στη χωματερή».

*Ποσότητες από πορτοκάλια πηγαίνουν και στη ΒΙΟΧΥΜ, όπου απορροφώνται πολλοί
τόνοι, αλλά κι αυτό δεν αρκεί. «Ούτε τιμές μπορούμε να πάρουμε με αυτό τον
τρόπο, ούτε και να δώσουμε ό,τι καλύτερο έχουμε στον καταναλωτή, αλλά δεν
υπάρχει και η απαραίτητη βοήθεια από τους συνεταιρισμούς», λέει ο κ. Αθουσάκης.

Οι εξαγωγείς πλέον δεν παίρνουν τις μεγάλες ποσότητες, ίσως γιατί δεν παίρνουν
και τις επιδοτήσεις για να δίνουν στις αγορές της Ανατολικής Ευρώπης τα πορτοκάλια.

«Από τη στιγμή που χάθηκαν οι αγορές της Ρωσίας και του λεγόμενου ανατολικού
μπλοκ, χάθηκαν και οι προοπτικές που είχαμε», αναφέρει ο κ. Αθουσάκης.

Και επιμένει πως εάν υπήρχε κάποιος συντονισμός των Συνεταιρισμών και των
Ενώσεων, ίσως το αποτέλεσμα να ήταν καλύτερο. Εδώ έπρεπε να είχαμε ένα
συνεταιρισμό, σε ολόκληρη την Κρήτη που να μπορεί να συντονίζει και να βρίσκει
τις αγορές χωρίς να συμβαίνουν τα ευτράπελα που γίνονται σήμερα», επισημαίνει.

ΗΡΑΚΛΕΙΟ

ΜΕ «ΚΑΖΑΝΙ που βράζει» μοιάζουν οι ελαιοπαραγωγοί της Κρήτης, που βλέπουν το
προϊόν τους να οδηγείται χρόνο με το χρόνο στην καταστροφή. Και είναι παράδοξο
για το «καλύτερο λάδι του κόσμου», όπως λένε οι ειδικοί, να μην απολαμβάνει
ούτε την τιμή που πρέπει, αλλά και να είναι άγνωστο στον κόσμο.

«Δεν έχουμε αγορές στο εξωτερικό», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Βαγγέλης
Τριανταφυλλίδης, ελαιοπαραγωγός και ιδιοκτήτης ελαιοτριβείου ταυτόχρονα στις
Ποταμιές Ηρακλείου.

«Το κρητικό λάδι, αλλά και όλα τα ελληνικά έχασαν τις όποιες αγορές είχαν και
τώρα παρακαλούμε τους Ιταλούς εμπόρους να το πάρουν, όποτε θέλουν και σε όποια
τιμή εκείνοι δώσουν».

Η απογοήτευση στους ελαιοπαραγωγούς είναι διπλή! Όχι μόνο γιατί τώρα πουλούν
το κιλό προς 600 δραχμές ­ το λάδι 3 γραμμών ­ αλλά και γιατί τις περισσότερες
φορές δυσκολεύονται ακόμη και να το πουλήσουν!

«Δουλεύουμε μέσα στα κρύα και τις βροχές κάτω από τις χειρότερες συνθήκες και
πώς ανταμείβεται ο κόπος μας;», τονίζει, και υπογραμμίζει ότι είναι απαράδεκτο
να έφτασαν κάποτε οι τιμές του λαδιού στις 1.200 δραχμές και τώρα μόλις και
μετά βίας να είναι στις 600.

«Ίσως ήταν και αυτό ένα λάθος, που πληρώνουμε τώρα μετά τόσα χρόνια. Καλύτερα
θα ήταν να πηγαίναμε με μικρά και σταθερά βήματα και να φτάναμε σε μια
ικανοποιητική τιμή, αντί να είμαστε τώρα στο σημείο να βλέπουμε κάθε χρόνο την
τιμή να κατρακυλά». Κάποτε έρχονταν οι Ιταλοί και αγόραζαν το κρητικό λάδι σε
τεράστιες ποσότητες χύμα, και το παρουσίαζαν ως τυποποιημένο δικό τους. Τότε
όλοι έτριβαν τα χέρια τους, συνεταιρισμοί, ενώσεις και παραγωγοί, καθώς
πουλούσαν πιο ακριβό το χύμα λάδι από το τυποποιημένο. Οι Ιταλοί όμως είχαν τα
σχέδιά τους. Με τον τρόπο αυτό πετούσαν εκτός αγορών τους Έλληνες, που είχαν
μεν το καλύτερο λάδι, αλλά ο κόσμος δεν το ξέρει, δεν το βλέπει στα ράφια.

«Τότε πανηγυρίζαμε κι εμείς για τις υψηλές τιμές, αλλά τώρα βλέπουμε τι λάθη
κάναμε. Αλήθεια, οι ειδήμονες δεν το έβλεπαν αυτό;», αναρωτιέται ο κ. Τριανταφυλλίδης.

«Εκείνο που δεν μπορεί να καταλάβει ο μέσος αγρότης είναι πώς είναι δυνατόν να
φεύγει το λάδι από τον ίδιο στην τιμή των 650 δραχμών, και να φτάνει στα ράφια
των σούπερ μάρκετ μέχρι τις 1.500 δραχμές», λέει. Οι κολοσσοί και στο χώρο του
ελαιολάδου ελέγχουν τώρα τα πάντα. Τις τιμές, τη διακίνηση, τι θα πάρουν ­ αν
πάρουν ­ οι παραγωγοί, ποιο λάδι θα φτάσει στην αγορά.