ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όσο πιο ταπεινά τόσο πιο ακριβά

ΑΚΟΥΓΑ από φίλους για ένα καινούργιο εστιατόριο που άνοιξε στην Αθήνα.
Ενδιαφέρον το φαγητό, πρωτοποριακή η διακόσμηση, άψογο το σέρβις. Και τιμές
όμως που σκαρφαλώνουν στο εικοσαχίλιαρο. Έλεγαν, λοιπόν, οι φίλοι μου ότι για
να μπορέσεις να φας σ’ αυτό το εστιατόριο θα πρέπει να κλείσεις τραπέζι
δυο-τρεις ημέρες πριν, γιατί κάθε βράδυ είναι ασφυκτικά γεμάτο. Και μολονότι
ανήκω σ’ εκείνους που μπορούν να ασχολούνται με τις ώρες με τις γεύσεις,
αντέδρασα στην πρόταση «δεν πάμε να το δοκιμάσουμε»; Η αλήθεια είναι ότι εδώ
και καιρό έχω βαρεθεί τα γαλλοφέρνοντα φιλέτα και προτιμώ τους πειραματισμούς
με άλλα υλικά, τα οποία όμως, κατά έναν παράδοξο τρόπο, όσο πιο ταπεινα είναι
τόσο πιο πολλά χιλιάρικα προσθέτουν στον λογαριασμό. Μ’ αρέσει να τρώω σε
ωραίο περιβάλλον, όχι όμως και να χρεώνεται σε μένα ολόκληρος ο μισθός του
διακοσμητή. Και βέβαια όλα τα βρίσκω νοστιμότερα όταν έρχονται με χαμόγελο και
ευγένεια, αλλά δεν ήξερα ότι γι’ αυτό θα πρέπει να πληρώσω παραπάνω. Γιατί
αυτό το τρίπτυχο ­ γεύση, περιβάλλον και εξυπηρέτηση ­ το θεωρούσα πάντα
υποχρέωση του εστιάτορα και δεν είχα κανένα λόγο να αισθάνομαι εγώ υποχρεωμένη
όταν τα έβρισκα. Εκτός κι αν έχουν αλλάξει τα πράγματα κι αυτό που έχει
σημασία πια είναι μόνον οι δημόσιες σχέσεις και ο χαρακτηρισμός «μοδάτο».
Οπότε, τα αυτονόητα σπανίζουν και όταν προσφέρονται λογικό είναι να ανεβάζουν
και τον λογαριασμό στα ύψη. Εγώ, πάντως, επειδή γνωρίζω την τιμή της
πεσκανδρίτσας στην ψαραγορά, αρνούμαι να την πληρώσω για αστακό. Έστω κι αν
είναι «μοδάτη».