[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΑΡΙΕΛΑ λοιπόν (η μικρή Αλβανίδα των φαναριών) ξέφυγε από τα νύχια του
«κακού» δικαστή και είναι από προχτές ελεύθερη… Και ξαναγύρισε στα φανάρια
και στην επαιτεία.

Η Αριέλα ήταν και πριν στα φανάρια… Αλλά δεν έγινε ούτε τότε ούτε τώρα
«πρώτο θέμα»… Έγινε μόνο όταν διασταυρώθηκε με τον δικό μας χώρο, με τον
δικό μας κόσμο: όταν ο δικαστής την έστειλε στο Αυτόφωρο… Τότε μόνο
φωνάξαμε. Διότι, όπως και να το κάνουμε, έχουμε τις απαιτήσεις μας από τον
κόσμο μας… Ανεπίτρεπτο για την κοινωνία μας, ζητήσαμε την ελευθερία της,
δηλαδή να επιστρέψει στα φανάρια!

Και συνεχίσαμε την πορεία μας στον κόσμο μας και η Αριέλα στον δικό της.

Δηλαδή, θα πει κανείς, τι άλλο να γίνει; Να προτείνουμε να την αναλάβει το
κράτος; Μα ξέρουμε ότι το κράτος δεν έχει παρά ιδρύματα… Να την πάρουν
λοιπόν από την μάνα της; Και βέβαια όχι..

Μήπως την αναλάβουν οι κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου Θεσσαλονίκης ή της
Νομαρχίας; Ας μην κοροϊδευόμαστε. Αυτές οι «υπηρεσίες» υπάρχουν διότι πρέπει
να τις… έχουμε, όχι όμως και να λειτουργούν..

Μήπως τότε φρόντιζε π.χ. ο ΟΑΕΔ να δώσει στη μητέρα μια θέση σ’ αυτά τα
προγράμματα που «τρέχουν» για τους ανέργους;

Πάλι αιθεροβάμονες… Για ρωτήστε έναν άνεργο περί ΟΑΕΔ…

Τότε;

Τότε λοιπόν, όσο η Αριέλα δεν διασταυρώνεται με τον (δημόσιο) κόσμο μας (και
τις ενοχές μας), τότε την ξεχνάμε..

Ίσως ­ μια ιδέα λέω ­ δοκιμάσουμε καμιά φορά να ξεπεράσουμε το στραβό ανίκανο
κράτος με κανέναν άλλο τρόπο. Όπως, για παράδειγμα, να αναλάμβαναν 10-20 από
αυτούς που έψαξαν την ιστορία της Αριέλας ή έκαναν έρανο για να αποφυλακιστεί
να δίνουν από ένα πεντοχίλιαρο τον μήνα για τη μικρούλα..

Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για το «γαμώτο»: Δεν είναι πια όλα λόγια,
ιδίως όταν θέλει κανείς…