30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Αθήνα, 7.1.1963.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Την πραγματικότητα.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ: Την γιατρειά του.

ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ: «Δεν έκανα ταξίδια μακρινά, ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει».

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Τα σημάδια.

ΑΚΟΥΕΙ: Την καρδιά του.

ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ «ΣΥΝΗΘΗΣ ΥΠΟΠΤΟΣ»: Θα ήταν ο Mr Bean.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΣΥΝΑΥΛΙΑ: Την Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Καραϊσκάκη.

Τις «Αδέσποτες Μέρες» τους μας γνώρισαν την χρονιά που έφυγε οι «Συνήθεις
Ύποπτοι», ένα από τα πιο ελπιδοφόρα νέα συγκροτήματα του σύγχρονου ελληνικού
τραγουδιού. Αυτό τον καιρό στην «Ιερά Οδό» μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα, ο
Χρήστος Θηβαίος, ο Αλέκος, ο Τάσος, ο Βασίλης και ο Αποστόλης συλλαμβάνονται
καθημερινά να μοιράζονται μαζί μας τα τραγούδια τους, «γιατρεύοντας» τους
εαυτούς τους κι εμάς…

ΕΡ.: «Συνήθεις Ύποπτοι». Πόσο συνήθεις και πόσο ύποπτοι;

ΑΠ.: Είμαστε συνήθεις όπως ο καθημερινός κόσμος και γι’ αυτό τον λόγο εξίσου ύποπτοι.

ΕΡ.: Πόσο συχνά συλλαμβάνεστε;

ΑΠ.: Κάθε στιγμή. Κάθε στιγμή είμαστε υπόλογοι στην ειλικρίνεια, χωρίς να τα
καταφέρνουμε πάντα.

ΕΡ.: Το συγκρότημα γεννήθηκε…

ΑΠ.: Το 1994. Από την ανάγκη μας.

ΕΡ.: Τι σας ενώνει;

ΑΠ.: Η μουσική, η φιλία μας και οι μπίρες.

ΕΡ.: Τι σας χωρίζει;

ΑΠ.: Η μουσική, η φιλία μας και οι μπίρες.

ΕΡ.: Γιατί τραγουδάτε;

ΑΠ.: Τραγουδάμε για να γιατρευθούμε.

ΕΡ.: Οι επιρροές σας;

ΑΠ.: Έχει διάφορες μουσικές επιρροές ο καθένας και φυσικά λογοτεχνία και ποίηση.

ΕΡ.: Τι χρωστάς στους ποιητές;

ΑΠ.: Την σωτηρία μου.

ΕΡ.: Και ο ποιητής έγραψε…

ΑΠ.: «Τι έχεις; Έχω ύπαρξη». Νίκος Καρούζος.

ΕΡ.: Είναι «αδέσποτες» οι μέρες μας;

ΑΠ.: Η κάθε μέρα κρύβει μια εκτέλεση ή μια χάρη. Ιδιαίτερα σήμερα που ζούμε σε
μια εποχή όχι εκτελέσεων, αλλά «ηδονικού» και καταναλωτικού εγκλεισμού,
αδέσποτες δεν είμαι μόνον οι σφαίρες αλλά και οι μέρες.

ΕΡ.: Πότε μας πετυχαίνουν;

ΑΠ.: Εκεί που το απολαμβάνουμε.

ΕΡ.: Εμφανίσεις μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα.

ΑΠ.: Σχολείο.

ΕΡ.: Πού οδηγεί η «Ιερά Οδός»;

ΑΠ.: Στα Μυστήρια. Είτε Ελευσίνια είτε Ύποπτα.

ΕΡ.: Ποιο είναι το καλύτερο κοινό;

ΑΠ.: Αυτό που μοιράζεται.

ΕΡ.: Το πρώτο τραγούδι που έγραψες;

ΑΠ.: «Ζωή, ζωή σ’ αγαπώ τόσο πολύ, γιατί νόημα δεν έχεις…».

ΕΡ.: Σπουδές στην Ιταλία.

ΑΠ.: Φιλοσοφία και έλλειψη.

ΕΡ.: Μαθητής του Ουμπέρτο Έκο.

ΑΠ.: Δάσκαλος με χιούμορ.

ΕΡ.: Από την φιλοσοφία στην μουσική.

ΑΠ.: Υπάρχει απόσταση;

ΕΡ.: Η μουσική στην Ελλάδα σήμερα…

ΑΠ.: Πολλά, καινούργια, διαφορετικά και όμορφα τραγούδια.

ΕΡ.: Οι νέοι τραγουδοποιοί…

ΑΠ.: Μιλάνε για ό,τι έχουν ζήσει ή για ό,τι θα ήθελαν να ζήσουν.

ΕΡ.: Τι κοινό έχουν;

ΑΠ.: Τίποτα, είναι πολύ προσωπικοί. Και γι’ αυτό εμπλουτίζουν το ελληνικό τραγούδι.

ΕΡ.: Τι είναι έμπνευση;

ΑΠ.: «Από το άπειρο πορεύομαι, στο τίποτα βαδίζω», που λέει κι ένας φίλος.

ΕΡ.: Τι μπορεί να εμπνέει σήμερα;

ΑΠ.: Η αγωνία.

ΕΡ.: Ποίηση και ήχος.

ΑΠ.: Το τραγούδι είναι κάτι πολύ δύσκολο, όσο εύκολο κι αν φαίνεται. Πρέπει
μέσα σε 3 κουπλέ και 2 ρεφρέν να δώσεις τι πιστεύεις. Η ομορφιά του τραγουδιού
είναι τα όριά του.

ΕΡ.: Στις συναυλίες που δίνετε, διαπιστώνετε.

ΑΠ.: Συγκίνηση και αποδοχή.

ΕΡ.: Τα νέα παιδιά…

ΑΠ.: «Που κρατάνε στο χέρι τους σαν τον ήλιο τον χάρτινο τις ελπίδες μας».

ΕΡ.: Τα χρώματα της μουσικής.

ΑΠ.: Είναι σαν τα μάτια αυτών που την ακούν.